Hania Rani & Ensemble in het Koninklijk Circus

Gisteren spoorde ik met onze Leuvense kameraad en zijn twee dochters richting Brussel-Centraal om een concert van Hania Rani bij te wonen. Een tijd geleden liet onze kameraad ons haar muziek horen en vertelde hij dat hij een grote fan was van deze pianiste/zangeres. Dus voegde ik wat nummers van Hania Rani toe aan mijn Spotify playlists en kreeg ik niet veel later de melding dat ze naar Brussel kwam voor een concert. Meteen tickets gekocht voor mijn kameraad en zijn twee dochters en nu was het dan eindelijk zover.

Voordat we naar Brussel vertrokken aten we op mijn appartementje samen afhaalspaghetti van Bavet en deelden mijn kameraad en ik een flesje rode wijn. Alles was perfect geregeld voor een fijne avond, al was ik alleen even uit het oog verloren dat de NMBS vanaf 22u opnieuw staakte en we dus na het concert niet met de trein terug in Leuven zouden geraken. Gelukkig bestaat er zoiets als TaxisVerts!

Vanaf Brussel-centraal wandelden we door het Warandepark richting het Koninklijk Circus en jawel, vlak voordat we daar aankwamen werd ik zowaar aangevallen door een verdwaald paaltje. En voordat ik het wist lag ik op de grond. Dat begint zo langzamerhand een traditie te worden! Zal me leren om in de toekomst voor mij te kijken!

Het concert zelf was echt fenomenaal. Ik had een sobere voorstelling verwacht met enkel Hania Rani en haar piano, maar ze had een heel ensemble aan muzikanten mee, één vleugelpiano, één buffetpiano en een keyboard. Door gebruik te maken van loops wist ze het Koninklijk circus moeiteloos in te pakken met haar bijzondere klanken

Betoverend.

En dankzij TaxisVerts geraakten we zonder problemen op een deftig uur weer in Leuven!

Vip-avond Klarafestival 2025

De afspraak om bij te praten met mijn vriendin uit Kruibeke stond al een tijdje in mijn agenda, maar had nog geen concrete invulling gekregen. Dus toen de uitnodiging voor de Vip-avond van het Klarafestival in mijn mailbox viel, contacteerde ik haar met de vraag of ze zin had om mijn plus one te zijn. Aangezien ze zelf lang een instrument gespeeld heeft, zei ze meteen ja.

En dus troffen we elkaar rond half zes in Brussel-centraal om samen naar het walking dinner in de Warande te gaan. Het was de eerste keer dat ik naar dit evenement ging, dus ik wist niet goed wat te verwachten. We werden gelukkig alles behalve teleurgesteld. Eén blik op de menukaart die op elke receptietafel stond, maakte duidelijk dat we een culinair hoogstaande avond tegemoet gingen. En de champagne smaakte ook naar meer.

Na de speeches en het dessert wandelden we in groep naar de Henry Le Beoufzaal in Bozar voor het concert van het Gürzenich-Orchester Köln onder leiding van Emmanuel Tjeknavorian. We genoten van het muzikale programma met muziek van Chatsjatoerjan, Moessorgsksi en Ravel. Het hoogtepunt van de avond was het pianoconcerto van Ravel met pianist Bertrand Chamayou aan de toetsen. Prachtig.

Na het concert genoten we van een glaasje wijn op de afsluitende drink in het Fumoir en namen we de tijd om uitgebreid bij te praten over de grote veranderingen in het leven van mijn vriendin. Een avond om in te kaderen.

Een bijzondere performance

Vandaag had ik de eer om de ontmoetingsdag die mijn collega’s organiseerden te mogen openen. Voor deze bijzondere gelegenheid had ik mijn mooiste blauwe kleedje aangetrokken om de speech te brengen die mijn collega’s geschreven hadden. Ik kan niet ontkennen dat ik wat zenuwen had om de grote aula met meer dan honderd aanwezigen toe te spreken, maar gelukkig verliep alles vlot.

Jammer genoeg kon ik door mijn drukke agenda enkel het eerste gedeelte van de dag bijwonen. Maar ik was oprecht blij dat ik toch een paar interessante sprekers kon horen spreken en vooral dat ik de live performance van het werk VOICE WITH NOISE van theaterregisseur en componist Leon Rogissart kon meepikken. Deze bijzondere performance vond plaats in ons eigen kantoorgebouw en toonde een livestream van een optreden van twee operazangers in onze inkomhal, terwijl wij als publiek in de aula toekeken. De stemmen van de operazangers werden gemengd met stadsgeluiden uit het archief van BNA-BBOT wat een bijzondere combinatie opleverde.

Het duurde een dikke tien minuten om het geluid van de livestream aan de praat te krijgen en ik zag de nervositeit van mijn collega’s stijgen, maar dan vond iemand van de techniek toch de juiste instellingen zodat we van de performance konden genieten. Het was heel bijzonder om de operazangers zich te zien bewegen in ons vertrouwde kantoorgebouw terwijl het leven rondom hen gewoon zijn gang ging. Zo nu en dan stopten er mensen om te luisteren naar het gezang, maar de meesten liepen gehaast door, wellicht op weg naar hun volgende vergadering. Ik vond de performance fascinerend, al mocht het voor mij wel een tikkeltje minder lang geduurd hebben.

Klinken op de vriendschap in Victor Bozar Café en BrewDog

Gisterenavond had ik afgesproken met een oud-studiegenoot die nu in Mechelen woont, maar net als ik in Brussel werkt. Origineel kon je de plek die ik had uitgekozen voor het diner niet echt noemen, want net als bij onze vorige afspraak had ik een tafel voor twee in het Victor Bozar Café gereserveerd. Naar goede gewoonte was ik eerst op de plek van afspraak en maakte ik van die gelegenheid gebruik om nog wat mails te beantwoorden. Een paar minuten later wandelde mijn date het restaurant binnen met een prachtige bos bloemen! Helaas waren de bloemen niet voor mij bestemd, maar voor zijn vrouw. Ze vierden namelijk de volgende dag hun huwelijksverjaardag. Wat een romanticus!

Mijn oud-studiegenoot wilde de bloemen eerst gewoon naast mij op de zitbank leggen, maar dat leek me toch geen goed idee. Ik vroeg heel vriendelijk aan onze ober of we een emmer voor de bloemen konden krijgen en prompt verscheen er een met water gevulde ijsemmer aan onze tafel. Wat een service!

Vervolgens genoten we samen van een lekker hoofdgerecht en omdat de porties bij Victor Bozar heel redelijk zijn, hadden we allebei nog plek voor een dessert. Want ja, hoe kon ik neen zeggen tegen het dessert van de dag? Een overheerlijke sabayon!

Terwijl ik en mijn date gezellig aan het eten zaten, was mijn vriend met Swissair onderweg naar België. Ik had mijn vriend op voorhand gezegd dat ik een afspraak had met onze kameraad en dat ik hem van zodra hij geland was zou laten weten of het nog de moeite was om te vervoegen. Dus na het dessert vroeg ik of onze kameraad nog iets wilde drinken. En jawel, dat was het geval. We zakten met ons tweetjes af naar de Brewdog vlakbij Brussel-centraal en, na ongetwijfeld een memorabele spurt om de trein in Zaventem te halen, sloot mijn vriend rond kwart na negen aan bij ons gezelschap. Onze kameraad en ik hadden al een flesje witte wijn achter de kiezen, dus mijn vriend had een lichte achterstand, die hij snel wegwerkte met een speciaal biertje. 😉

We bleven nog meer dan een uur plakken in de Brewdog om vervolgens ietwat aangeschoten de trein terug naar Leuven en Mechelen te nemen. Echt een supertoffe avond. Voor herhaling vatbaar!

Is het al bijna Pasen?

In Brussel is het aftellen alvast begonnen!

Waar was yab niet vandaag?

Op Boterhammen in het Park in het mooie Warandepark. Sinds ik terug ben van onze vakantie in Japan is de werkdruk zo mogelijk nog meer gestegen. Sommige dagen heb ik echt het gevoel dat ik bedolven word onder een tsunami van mails en nota’s en dat er gewoonweg niet voldoende uren in een dag zijn om deze allemaal verwerkt te krijgen. En dan zijn er momenteel zelfs nog een aantal collega’s op vakantie. Dat belooft voor september… Er is ook een heel belangrijk project toegewezen aan mijn afdeling, waarvan ik persoonlijk sponsor ben, dus dat vergt veel aandacht en energie. Gelukkig ben ik omringd door goeie collega’s die er zelf ook geen probleem van maken een tandje bij te steken indien nodig.

Maar goed, ik voelde deze ochtend gewoon dat het mij meer gemoedsrust zou geven om ‘s middags hard door te werken in plaats van een extra lange middagpauze te nemen om naar Boterhammen in het Park te gaan. En ik denk oprecht dat dat de juiste keuze was. Misschien is de werkdruk volgend jaar iets minder en kan ik mij dan wel vrijmaken voor een muzikale middagpauze.

Indicator-apero

Tweede keer goeie keer. De eerste poging om onze indicator-apero te organiseren in december viel in het water wegens ziekte van de gastheer, maar kijk, uitstel is geen afstel! En nu vragen jullie je ongetwijfeld af wat in godsnaam een indicator-apero is. Wel, een tijd geleden rondden wij succesvol een project af om meetbare indicatoren te definiëren voor de doelstellingen van ons bedrijf. Dat verdiende een feestje volgens de projectmedewerkers en op dat feestje kon ik, als sponsor van het project, natuurlijk niet ontbreken.

Om op de feestlocatie te geraken, een prachtig appartement met hoge plafonds in een bijzonder statig gebouw in Sint-Gilis, nam ik vanuit Brussel-Noord de tram. Ik was een goed half uur onderweg, maar ik vond het appartement gelukkig zonder problemen. Ik was een uur20 later dan de andere feestvierders, omdat ik nog tot na 18u had vergaderd. Gelukkig had ik ‘s middags een goeie ingeving gekregen en mijn twee flessen champagne al meegegeven aan de organisator van het feestje. Anders hadden mijn collega’s geen aperitief gehad. 😉

Ik sloot met graagte aan bij het aperitief en bewonderde ondertussen het zeer stijlvol ingerichte appartement van mijn collega’s (het was duidelijk dat één van de bewoners een architect was). Vervolgens werden we op een uitstekend, met liefde bereid vegetarisch hoofdgerecht getrakteerd. Gevolgd door een dessert klaargemaakt door twee andere collega’s: een heerlijke moelleux met vanille-ijs. Daar zeg ik geen neen tegen!

Samen met mijn Leuvense collega nam ik de tram terug naar Brussel-Zuid. Alwaar we wat doelloos ronddwaalden in het ongezelligste station van België, omdat we moesten wachten op de eerstvolgende trein naar Leuven. Kwestie van toch in de buurt te komen van mijn tienduizend stappen per dag!

Nieuwjaarslunch bij Beaucoup Fish!

Genoten van een heerlijke nieuwjaarslunch met mijn vier directeurs bij Beaucoup Fish. De lunchmenu is daar altijd heel lekker en omdat het een feestelijke gelegenheid was, hoorde daar uiteraard een flesje prosecco rosé bij.

Rillettes van gerookte makreel, toast & koolsla:

Gelakte octopus met zwarte look, risotto van champignon:

De kabeljauw met rivierkreeftjes van één van mijn tafelgenoten:

Plaisirs d’Hiver 2024

Gisteren trokken mijn vriend en ik met zijn ouders naar de kerstmarkt in Brussel. Aangezien de Brusselse kerstmarkt qua schaal vele malen groter is dan die van Leuven, spraken we af rond het middaguur in Brussel Centraal. We wandelden door de prachtig versierde Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen naar het Beursplein, omdat daar de meeste etensstandjes zijn. Ik at er gegrilde octopus en pelmeni, terwijl mijn vriend en zijn ouders zich te goed deden aan een pitabroodje.

Na de lunch wandelden we het prachtig gerestaureerde Beursgebouw binnen. Voor mij de eerste keer dat ik daar kwam sinds de heropening. We bewonderden de pracht en praal en maakte gebruik van de toiletten.

Onze eerste glühweinvariant van de dag dronken we op het De Brouckèreplein: een Rhum PomPomPomme met warm appelsap, gember, kaneel en (uiteraard) bruine rum. Erg lekker.

Tijd voor een streepje cultuur als tegengewicht voor al die kerstkitsch. Met een bezoek aan de St-Michiels en St-Goedelekathedraal konden we meteen één van de meest iconische gebouwen van Brussel afvinken. We betaalden een paar euro inkomgeld voor een bezoek aan de schatkamer en kregen zowaar bijna een privérondleiding van de zeer vriendelijke gepensioneerde vrijwilligster aan het onthaal. Over elk kunstwerk had ze wel een verhaal te vertellen en mocht er niet een volgende bezoeker zich aangemeld hebben, was ze nu waarschijnlijk nog aan het praten. Ook leuk: de kerststallen gemaakt door de verschillende internationale parochies in Brussel.

Continue reading →

Business lunch bij Les Brigittines

Een beetje een onverwachte lunch op deze eerste werkdag van de week, want ik was eigenlijk de invaller voor de invaller. Derde keus, dus. 😉 Initieel was ik best wel zenuwachtig voor deze lunch, want ik moest onze grote baas vergezellen voor een ontmoeting met belangrijke business partners uit Québec en de ganse lunch zou ik Frans moeten spreken. Nu is mijn Frans niet zo slecht, maar het niveau B2.3 waarvoor ik vorig jaar met vlag en wimpel slaagde, is toch iet of wat weggedeemsterd ondertussen. Vooral omdat ik nog amper de kans krijg om Frans te spreken en ik in deze context wel geacht werd twee uur een intelligente conversatie over complexe werkgerelateerde onderwerpen aan te gaan. En dat Québécois Frans vind ik niet altijd even makkelijk te verstaan.

Kwam daar nog eens bij dat mijn baas uiteraard te laat op de afspraak was en ik in mijn eentje onze drie gasten moest entertainen, maar hey, blijkbaar helpt een beetje gezonde adrenaline, want ik denk niet dat ik het er slecht vanaf heb gebracht. Toegegeven onze gasten spraken Frans met slechts een licht Québécois accent, waardoor ik hen perfect verstond. Al was ik toch wel opgelucht toen mijn baas een kwartier later alsnog aan tafel opdook. 😉

En oja, Les Brigittines is echt een pareltje. Wat een prachtige brasserie! Al had ik liever iets verder van het haardvuur gezeten, want mijn rug kreeg het op een bepaald moment wel heel erg warm. Trouwens de eerste keer in mijn leven dat ik paardenfilet met wulken en waterkers at. Zoveel plekken zijn er sowieso al niet meer waar er paardenvlees op het menu staat en dat in combinatie met wulken en de saus die recht vanuit de pan op mijn bord werd geschept. Het was heerlijk!

Yet Another Blog

Life on my side

brussel