De Rijn. Ach, de Rijn. 1320 km lang, ontspringt in Zwitserland, vloeit door Liechtenstein, Duitsland, Luxemburg en Nederland naar de Noordzee. We verkenden maar een klein stukje van haar waterloop, maar wat een schoonheid. Wijnranken, kastelen en natuurlijk, de beroemde en beruchte Loreley. Wij groetten haar en nuttigden ons avondmaal vlak tegenover haar steile wand in restaurant Loreleyblick (origineler kan haast niet).
Aan de oevers van de Rijn ligt een sprookjesachtig Kasteel dat dateert uit de 13de eeuw. Het oorspronkelijke kasteel ging in 1688 in vlammen op. In de vroege 19de eeuw kocht de latere koning Friedrich Wilhem IV de resten op. Het huidige kasteel werd ontworpen door de Pruisische architect Karl Friedrich Schinkel en werd gebouwd tussen 1833 en 1845. Wij stopten er na ons bezoekje aan Koblenz. Beneden aan de toegangspoort stond dat de laatste bezoekers toegelaten werden om 17.00u. Het was vijf voor vijf toen we deze boodschap lazen.
Toch besloten we het erop te wagen en de steile klim naar boven aan te vangen. Bezweet kwamen we een tiental minuten later bij de kassa aan. Het geluk was aan onze kant, want de rondleiding ging net beginnen en we kochten de twee allerlaatste kaartjes voordat de kassa sloot. En zo maakten we kennis met dit magnifieke kasteel met een al even fabuleus uitzicht. Het kasteel onderging nog niet zo lang geleden een ingrijpende restauratie. In de loop der jaren was de constructie langzaam beginnen wegzakken en er waren grote stabiliteitswerken nodig om de verzakking tegen te gaan. De gids wees ons op de scheuren in de muren, die nu gelukkige gestopt zijn met groeien.
Absoluut een bezoek waard!
Zoals de Engelsen dat zo mooi weten te zeggen. Gisteren hadden mijn vriend en ik twee bevriende koppels bij ons op bezoek. Het was al even geleden dat we nog eens gasten over de vloer hadden met al die uitstapjes van de laatste tijd, maar de timing kon moeilijk beter: één van onze gasten had pas haar doctoraatsthesis ingeleverd bij de jury. Daar dronken we met z’n allen (minus de geheelonthouder) een glaasje champagne en vervolgens een glaasje cava op!
Omdat we sinds onze roadtrip naar Duitsland zonder auto zitten, trokken we met de fiets de stad in om inkopen te doen voor het avondmaal. Wie heeft de Delhaize nodig als je elke zaterdag een geweldig marktje hebt in de Brusselsestraat? We kochten er de groenten en fruit voor het recept en maar liefst twee soorten desserts: verrukkelijk biologisch gebak zonder suiker (!) en koekjes en macarons (helaas met suiker) om de gaatjes op te vullen. In het Marokkaanse winkeltje Saha kochten we met fetakaas gevulde pepers (echt een grote hit bij onze gasten), houmous en pesto. Het rundsvlees voor het wokgerecht haalden bij artisanale beenhouwerij Rondou, waar men het vlees al mooi in reepjes sneed, superhandig.
Als backup dessert haalde ik nog snel wat ijs in de Spar in de Diestsestraat, samen met cashewnoten en wat diepvrieshapjes als voorgerecht (soms mag een mens het zichzelf al eens makkelijk maken). Thuisgekomen realiseerden we ons dat we alcoholvrije dranken vergeten waren (één van onze gasten was geheelonthouder en ik bied graag iets meer aan dan water en cola). Nog even naar de Smatch aan het station dus. Het was daar akelig leeg voor een zaterdagmiddag, maar ik was daardoor wel snel weer buiten. Al mag ik hopen dat het cliënteel in de nabije toekomst zal toenemen, want anders vrees ik voor het voortbestaan van deze nochtans mooie, goed gelegen en gezellige supermarkt.
Het biologische gebak bleek ideaal te passen bij onze rode Italiaanse schuimwijn en we genoten terwijl pasgehuwd koppel X en T uitleg gaven bij de foto’s van hun huwelijksreis naar Australië. Een goeie reden om de projector nog eens van onder het stof te halen, want films kijken, dat komt er tegenwoordig niet echt meer van.
Jaja, kleine broertjes worden groot. Om te vieren dat hij sinds gisteren een dertiger is, kreeg hij van zijn vriendin een tandemsprong cadeau en viel hij aan een snelheid van 200 km per uur naar de aarde. En nu is hij officieel de coolste van de familie.
Dat dagen zonder vlees gedoe, ok daar kon ik nog enigszins inkomen, al heb ik er zelf niet aan meegedaan wegens een hekel hebbend aan dit soort opgeklopte hypes. Collectief een beetje minder vlees consumeren is nu eenmaal goed voor onze planeet. En de Westerse vleesconsumptie ligt veel te hoog, daar valt geen speld tussen te krijgen. Maar waarom iemand per sé een actie wil opzetten rond blote benen, ik heb er niet het flauwste benul van. Een mens draagt toch wat hij wil, zeker? Voel jij je goed in rokjes en kleedjes, geweldig. Voel jij je beter in broeken, ook geweldig. ‘t Is maar om te zeggen dat ik niet meedoe, al hangt er in mijn kleerkast welgeteld één broek, die enkel in noodgevallen uit de kast wordt gehaald.
Oh wel, een maandje doorbijten en al die blogposts met blote benen negeren, dat moet wel lukken.
Vrijdag had ik het genoegen tijdens een conferentie twee fantastische voorstellingen te kunnen bijwonen. De eerste was een magisch optreden van Alexander Vantournhout & Niko Hafkenscheid. De combinatie van muziek en een simpel rad schiep een poëtisch moment dat moeilijk in woorden is te vatten. Zo mogelijk nog indrukwekkender was de prestatie van Katleen Ravoet, een Leuvense, die elegantie combineert met een sublieme controle over haar lichaam. Ongelooflijk magnifiek. Als kers op de taart volgde dan nog een dansoptreden van de laatstejaarsstudenten van Anne Teresa De Keersmaeker, allen knappe, gespierde kerels. Meer is er niet nodig om mij in vervoering te brengen. 😉
Deze filmpjes geven een idee van het talent van Alexander Vantournhout en Katleen Ravoet:
Talent van eigen bodem dat het verdient in het zonnetje gezet te worden.
Met al die drukte rond Leuven in Scène zou een mens nog bijna vergeten dat we het verlengde Hemelvaartsweekend vier dagen in Duitsland vertoefden. Een land dat me steeds opnieuw weet te bekoren met zijn vriendelijke mensen en kraaknette toiletten. Het huwelijk van onze vrienden in Beieren was de ideale gelegenheid voor een roadtrip. Het werd een fabuleuze vierdaagse met stralend zomerweer dat echt deugd deed na al die koude en kille lentedagen. Het leek wel alsof de zon begon te schijnen vanaf het moment dat we de grens tussen Nederland en België overschreden. Het zou een absoluut perfect weekend geweest zijn, ware het niet dat we de maandag daarop mondeling examen Spaans hadden en mijn vriend daardoor niet onbezorgd kon genieten. Gelukkig blijken lange autoritten ideaal om conversaties Spaans te oefenen. 😉
Eerste halte op onze trip: Koblenz. Een stad die ik beslist langer had willen verkennen. Nu beperkten we ons bezoek tot een wandeling langs de Rijn en de Moezel en een korte verkenning van de Duitsches Eck. Alleen de auto parkeren bleek niet zo evident. Het mooie weer en het feit dat er één of ander festival aan de gang was, had hordes Duitsers naar de stad gelokt. Eén ding is zeker: de volgende keer dat we in Koblenz komen, neem ik beslist de kabelbaan!
Goed, de vriendelijke mensen van Echanté vroegen mij iets te schrijven over de nieuwste campagne van Teva. Ik moet daar eerlijk in zijn, ik vind Teva’s niet bepaald het meest elegante schoeisel. In het echte leven zal u mij dus eerder op hakken aantreffen dan op dit makkelijk schoeisel dat waarschijnlijk honderd keer beter is voor je voeten.
Maar! Die dingen zijn wel ongelooflijk handig als je op reis bent! Ik kocht mijn eerste paar Teva’s vlak voordat we naar Australië trokken en die sandalen zijn de komende drie weken enkel van mijn voeten gekomen om te slapen, te zwemmen en te snorkelen. Robuuste dingen die de voet toch de nodige steun en bescherming bieden om stevige wandeltochten te ondernemen.
Enfin, een nieuwe campagne dus. Ter gelegenheid van de lancering van een nieuwe sneaker die de naam Fuse-Ion kreeg. Je leest er hier alles over. Er is een Facebook app die je toelaat jouw verhaal in een ‘storyboard’ te gieten met foto’s, items en tekst. De campagne loopt nog tot 11 juni en deelnemers maken kans op verschillende Teva prijzen en GoPro cams. Het verhaal met de meeste stemmen wint de ultieme prijs: het avontuur beleven van een van de andere top tien verhalen, waar ook ter wereld. Welke reis dat wordt ligt in de handen van een officiële jury, de team riders van Teva.
Zo lang naar uitgekeken en alweer voorbijgevlogen. Het was een fantastisch weekend met de zon in de onbetwiste hoofdrol. Al moet ik toegeven dat ik deze editie minder vond in vergelijking met die van twee jaar geleden. Acts die onaangekondigd van locatie wisselden, lang aanschuiven aan de Keizersberg voor een theelichtje (door wat klauterwerk konden we de rij gelukkig voorbij steken) en gedwongen worden te kiezen tussen de verschillende acts. Heel veel bekenden tegen gekomen ook, bewust en onbewust (achteraf spotte ik op de foto’s gezichten van bekenden die me tijdens de act zelf helemaal ontgaan waren).
Deze editie waren het vooral de ‘kleinere’acts die me aanspraken: Les Goulus, de Propere Fanfare, Skryf, Boucherie Bacul en de vuurinstallaties van Toverspel. Het spektakelstuk van Xarxa Teatre op het Ladeuzeplein kon me minder bekoren. De mooiste act vond ik die van La Salamandre op de Keizersberg, al leek de act qua concept heel erg op de voorstelling ‘Neige de feu’ van Entre terre & ciel van twee jaar geleden. Alleen jammer dat er te weinig plaats was om al de kijklustigen comfortabel van de show te laten genieten. Er brak ei zo na een volksopstand uit met spreekkoren en boegeroep. Gelukkig was de act betoverend genoeg om het gemor te laten verstommen.
Eervolle vermelding ook voor het Leuvense collectief Skullmapping dat een prachtig kunstwerk maakte, opgedragen aan de Fiere Margriet. Vier minuten lang betoverd worden. Zeer knap.
Tot voor kort kende ik fudge alleen maar door erover te lezen in Engelstalige boeken. Welke smaak en substantie ik me bij dit goedje moest voorstellen, ik had geen idee. Totdat ik dit weekend kennis maakte met fudge op Fiesta Europa op het Hooverplein. En het was meteen grote liefde. De Vlaamse cowboy aan het kraampje vertelde ons dat zijn fudge zoveel gezonder was dan traditionele fudge, want met veel minder suiker gemaakt. Enfin, ja, het zal wel. Bij ons was de fudge met whiskey alvast een topper. Al mocht die met rum en rozijnen er ook wel zijn!