#IRC weekend

Lang, lang geleden, toen niemand kon dromen dat de wereld ooit zou overspoeld worden door tweets en facebookberichtjes, communiceerden mijn vrienden en ikzelf via IRC met elkaar. We waren een fijn clubje dat gebruik maakte van online communicatie om offline vriendschappen te onderhouden. Bijna even lang geleden ontstond een fijne traditie, toen een vriendin graag een keer wou gaan railbiken. De beslissing om er een weekendje van te maken nam slechts een paar seconden in beslag. In 2003 huurden we een huisje in Durnal en de rest is geschiedenis.

In de loop der jaren groeide de groep en veranderde de samenstelling. Onze vrienden kregen kindjes en die kindjes gingen ook mee op weekend. Er ontstonden tradities (weerwolven!) en de hoeveelheid activiteiten nam elk jaar een beetje bij beetje af. Wat rondhangen in het zwembad en de jacuzzi kan erg relaxerend zijn als een mens een druk leven heeft.

Vorig jaar had ik even een dipje. Ik zag de organisatie niet meer zitten, maar een zeer positief resultaat van onze mini-enquête maakte dat ik er met vernieuwde moed tegenaan ging. Tradities zijn er om in ere te houden! En kijk, zonder dat ik er erg in had, hebben we vorig weekend de elfde editie meegemaakt. De eerste editie waarbij mijn petekindje mee ging. En ik moet zeggen, hij heeft zich als een ware gentleman gedragen!

En ja, veel meer dan in het zwembad en in de jacuzzi liggen, weerwolven en kubb spelen (was de allereerste keer dat ik dit immens populaire spel speelde en wellicht had ik er teveel van verwacht, want ik vond er niet zo veel aan, ofwel heb ik gewoon nog niet goed genoeg door) hebben we effectief niet gedaan.

Door het grote verdriet van onze vrienden moesten we onverwacht voor vervanging zorgen. Die vonden we in een koppel goeie vrienden van ons met twee kinderen van acht en tien jaar. De kinderen waren eerst een beetje weifelachtig of ze het wel leuk zouden vinden tussen al die kleine kindjes en baby’s en volwassenen, maar toen het meisje zich vol overgave op haar rol als weerwolf stortte en de jongen als een pro zat te pokeren met de heren, wist ik dat het wel los zou lopen. De vrouwelijke helft van het koppel ontpopte zich trouwens tot een ware chefkok in de keuken. Het was duidelijk wie daar de plak zwaaide. Haar plekje is volgend jaar zeker opnieuw gereserveerd. 😉

Het weer viel zaterdag tegen, maar de zon op zondag en het voortreffelijke gezelschap maakten veel goed. Ons vertrouwde huisje is alweer geboekt voor volgend jaar!

 

#tijdvoor80 !

Wow, over een flashback gesproken! Toch boeiend om te ervaren hoe het menselijk geheugen werkt: door naar enkele foto’s te kijken, trek je laden met lang vergeten herinneringen open. Bij het doorbladeren van dit prachtwerk van het Huis van Alijn volgen de aha-erlebnissen elkaar op. Lang vergeten voorwerpen triggeren herinneringen aan een tijd toen ik nog de onschuld zelve was en geloofde dat ik de wereld naar mijn hand kon zetten. Het was een mooie, onbezorgde tijd, ondanks de dreiging van een conflict tussen grootmachten die voortdurend boven onze hoofden zweefde.

Wat de jaren 80 voor mij betekenden:

  • Mijn broertje werd geboren, de schattigste baby die ik ooit gezien heb!
  • Ik leerde lezen en schrijven en vond dat formidabel.
  • Sandra Kim won het song festival en ik mocht niet opblijven tot na de puntentelling. :-(
  • New Beat: ‘The Sound of C’ van de Confetti’s!
  • Raider!
  • Mijn vrienden en ik keken massaal naar de Nederlandse tv: Wedden dat… De Honeymoonshow… Vijf tegen Vijf…
  • Swatch: nu zou ik nooit meer zo’n horloge dragen, maar toen was ik een fan van de felle kleurtjes en patronen.
  • Onze eerste telefoon met toetsen! Zo’n lelijk beige model. Nu hebben we zelfs geen vaste telefoon meer in huis.
  • Monchhichi (mij nooit gerealiseerd dat dit zo geschreven werd).
  • De walk-man.
  • K-way’kes die overal meegenomen werden wanneer we op uitstap gingen.
  • Bobbejaanland en Walibi!
  • Anne van Clouseau (Anne, als ik jou zie, moet ik kotsen bij de buren…) 😉
  • De view-master (zelf helaas nooit bezeten, gelukkig had ik vriendinnetjes die me door deze wondere verrekijker lieten turen).
  • De  Koude Oorlog en de angst voor de atoombom (ik denk dat toen mijn fascinatie met Rusland begonnen is).
  • De lolobal! Uren mee gesprongen!
  • ‘He, lekker beest’ van Isabelle A!
  • ‘Pump up the jam’, nog altijd one hell of a party song!
  • My Little Pony
  • De Troetelbeertjes!
  • Stickerboeken en ruilen met de klasgenootjes. Al waren er altijd die paar laatste stickers die ontbraken. Gelukkig kon je die via de post bij bestellen.
  • Pacman! Mijn favoriete lunapark spelletje!
  • The A-team (loved you BA!)
  • Strips, strips, strips, strips, strips. Heelder kasten heb ik verslonden. Met dank aan mijn neefjes die over een gigantische collectie beschikten.
  • Beenverwarmers!
  • Mijn eerste bril :-(
  • Merkkledij (die lelijke Millet jassen, brr, en Chipie jeans!)
  • Madonna, de enige echte Queen of Pop!
  • All Stars (vind ik nog altijd lelijk, al heb ik zelf één keer gezondigd door er rode te kopen voor onder mijn rood-wit gestreepte salopet, I know…)
  • De Berlijnse Muur die viel met de jaren negentig in zicht en ik die geloofde dat de wereld nu écht een betere plek zou worden.

Generatiegenootjes die samen met mij jong waren in de jaren 80, dit boek mag niet ontbreken in je boekenkast. Oja, heb je nog foto’s, filmpjes of andere souvenirs uit dit onvolprezen tijdperk der vierkante epauletten, neonkleuren en new beat smiley’s, deel ze met het Huis van Alijn op www.tijdvoor80.be .

Gotta love the eighties!

Plechtig voornemen

Ik neem me dit al elk jaar voor, maar wegens omstandigheden (te veel werk, op reis, weekendje weg) is het er nog nooit van gekomen, maar ik zweer het: volgend jaar neem ik vrijaf op de eerste maandag van Leuven kermis. Om naar de beesten te gaan kijken op het Sint-Jacobsplein, te kuieren op de jaarmarkt, iets te gaan drinken in alle Leuvense volkscafés, langzaam beschonken te worden en te dansen in de straten.

Dit jaar zijn mijn vriend na het werk -even de sfeer gaan opsnuiven bij de Jeeskesboom en de Marengo. De zon scheen en er werd gedanst dat het een lieve lust was op echte feestklassiekers, maar om echt op te gaan in het feestgedruis was een zekere mate van beschonkenheid nodig.

Dus het staat in mijn agenda: 8 september 2014 (en dus niet 1 september!). De Leuvense cafés zullen niet weten wat hen overkomt!

Wisselweekend

En opeens liep augustus ten einde en klopte september aan de deur… Al viel daar op weerkundig vlak gelukkig weinig van te merken. Door NMBS-vertragingen (what’s new) miste ik vrijdagavond de opening van de septemberkermis, gelukkig lukte het wel om een tafeltje te bemachtigen in de nieuwste hippe eetplek in Leuven. Na het avondmaal bleven we nog even plakken aan de bar waar we enkele oud-collega’s van mijn vriend ontmoetten en herinneringen ophaalden aan de tijden dat er nog gefeest werd tot de zon op kwam.

Zaterdag stond volledig in het teken van het trouwfeest van een collega. We reden naar Zuid-Limburg (Montenaken om precies te zijn) voor een ceremonie die het koppel volledig zelf in mekaar had gestoken. De locatie was een voormalige kapel die nu dienst deed als cultuurcentrum. Een vriend van het koppel nam de honneurs waar als cerenomiemeester en een andere collega zorgde voor muziek. Het was echt prachtig. En er vloeiden heel wat traantjes (van geluk). :-)

Om de tijd tussen de ceremonie en het avondfeest te overbruggen, gingen we op zoek naar een café of brasserie waar we ons met onze laptops konden neervlijen. Helaas, Montenaken blijkt niet zoveel hippe drinkgelegenheden te hebben als Antwerpen. Uiteindelijk belandden we in Café Marignan in Landen, waar ik een glaasje cava dronk om alvast in de stemming te geraken.

Om half zeven stipt stonden we aan de ingang van de Beekhoeve (nadat we eerst door een speelstraat moesten, de enige manier om de feestzaal te bereiken, don’t worry, we hebben extra traag gereden). We werden onthaald op heerlijke schuimwijn en hapjes en babbelden met de bijzonder sympathieke nicht van de bruid die we eerder ontmoet hadden op de housewarming van het gelukkige koppel. Eén voor één sijpelden de andere collega’s binnen en niet veel later werden we aan de tafel uitgenodigd voor een avond met lekker eten, goed gezelschap en dansvloerfun. Alleen jammer dat de muziek wat tegen viel. Een grote dubstepfan zal ik wel nooit worden en toen de dj’s (die écht niet konden mixen) dan eindelijk rock begonnen te spelen, waren al de andere collega’s al naar huis en was onze pijp zo ongeveer uit. We namen zo rond kwart na drie afscheid van de bruid en bruidegom die eruit zagen alsof ze nog wel een paar uurtjes konden doorgaan. Ach, to be young again!

Mijn vriend had net de motor gestart toen ik in een @reply op twitter las dat mijn collega, die ondertussen al thuis was, haar handtas (met daarin gsm, portemonnée en zo) was vergeten en natuurlijk kon ze zonder de contactgegevens in haar gsm niemand bereiken (nope, geen sync of backup). De @reply dateerde al van een dikke twintig minuten geleden, maar ik belde toch maar het nummer van haar vriend. Al een geluk dat mijn iphone nog niet plat was. Veel heeft het alleszins niet gescheeld. Terug naar binnen en de handtas ergens van achter een gordijn gevist en beloofd de tas maandag mee naar het werk te nemen. Mijn goeie daad weer gedaan!

Zondag was een luie dag. Het enige wat op het programma stond, was een bezoek aan Zuki Sushi om een groupon bon te verzilveren die we cadeau hadden gekregen op ons feestje. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben niet echt een groupon fan, maar zoals ze zeggen, een gegeven paard moet je nooit in de bek krijgen. Enfin ja, veel woorden moet ik er niet aan vuil maken: de sushi trok op niet veel. Spijtig dat we daarvoor helemaal naar Antwerpen moesten rijden. En nog spijtiger voor mensen die zo’n groupon bon gebruiken om een eerste keer sushi te gaan proeven. Wat een teleurstellende ervaring. Een boot van zogezegd 73 euro waarop niet eens 1 stukje sashimi viel te bespeuren. Een schande, toch wel.

Een avond onder vrienden

Terwijl de crème de la crème van de social media “influencers” zich te goed deden aan gratis eten en drinken op het feestje van die gast die rijk geworden is met Oost-Europese vrouwen naakt voor zijn webcams te zetten en meent dat het verkeersreglement voor losers is, gingen mijn vriend en ik gisterenavond op bezoek bij vrienden.

Het werd een gezellige avond onder het genot van een goed glas wijn en gezonde knabbels. We haalden herinneringen op aan onze Schotlandreis en lachten veel. Maar er waren ook moeilijke momenten in het gesprek. We hadden het (uiteraard) over het recente plotse overlijden van de moeder van onze gastvrouw. Een overlijden dat niemand had zien aankomen en waardoor een vrolijke vrouw, een rots in de branding, veel te vroeg weggerukt werd. Haar twee schattige kleinkinderen zullen het zonder hun oma moeten stellen. Onze gastvrouw zonder haar steun en toeverlaat. Triestig.

Veel tegenslagen, momenteel in onze vriendenkring, hopelijk brengt het najaar beterschap.

Party weekend!

Het laatste weekend van augustus stond volledig in het teken van ons jaarlijkse zomerfeestje. Een gelegenheid om onze vrienden vol bier en cocktails te kappen. :-) Ter voorbereiding werd er vrijdagavond en zaterdag druk gekuist. Waarna de 56 mensen en twee baby’s die we over de vloer kregen er opnieuw een flink boeltje van maakten en we zondag het kuisen nog eens dubbel en dik konden overdoen (en ‘t waren niet de baby’s die de grootste smossers waren).

De schoonbroer van mijn vriend speelde zijn rol als barman van dienst voortreffelijk. Iemand met wat ervaring in het horecamilieu achter de cocktailshaker, dat maakt een wereld van verschil. En waren wij daar getuige van het ontkiemen van een nieuwe romance? Spannend!

Zondag bevochten we de al dan niet grote kater (niet slim schatje om al die cocktails van je schoonbroer zonder nadenken binnen te kappen) met een stevig ontbijt op ons terras in gezelschap van het koppel dat was blijven overnachten en genoot ik na het kuisen van een wandeling door het autovrij Leuven terwijl mijn vriend zijn kater probeerde te temmen.

Hilarische afsluiter van het weekend: toen we allebei zondagavond een beetje zaten te suffen achter onze pc, ging opeens de bel. Ik was helemaal niet ingesteld op bezoek, want ik had mijn lenzen al uitgedaan. Bleek dat iemand de uitnodiging niet grondig genoeg had gelezen en een dag te laat op ons feestje was. Al een geluk dat we de boel al min of meer opgeruimd hadden. Onze kameraad vond het erg gênant, wij vonden het vooral heel erg grappig. 😉

Volgend jaar weer!

De Correcties van Jonathan Franzen

Vergis jullie niet, De Correcties is absoluut een fenomenaal boek dat met recht en rede een klassieker van de Amerikaanse literatuur genoemd mag worden. Toch heeft het me ontzettend veel moeite gekost om dit boek uitgelezen te krijgen. Wellicht omdat de situatie van het gezin Lambert me zo akelig bekend voorkwam en me dieper trof dan ik wel zou willen toegeven. Gemiste kansen, onuitgesproken verlangens, verkeerde keuzes en toch blijven verder doen tegen beter weten in en zo je eigen leven de dieperik in helpen. I’ve seen it all before.

Twee oudjes in een huis dat rondom hen vervalt, de vader heeft Parkinson en begint te dementeren, het koppel voert een dagelijkse stille oorlog.  Hun drie kinderen hebben het nest verlaten of zijn het, beter gezegd, ontvlucht. Alle drie de kinderen zijn op hun manier mislukkigen, misfits, die wanhopig de schone schijn proberen hoog te houden. Ik werd er eerlijk gezegd een beetje moedeloos van. Ik wilde in het boek stappen en de personages eens goed door mekaar schudden. Sommige passages vervulden me met zoveel ongemak (de dronken haagscheerscène) dat ik het boek gewoon moest wegleggen.

Het is echt lang geleden dat een boek nog zo’n gevoelige snaar bij mij geraakt heeft, maar ik weet zeker dat ik dit nooit meer zal herlezen.

Oja, ik ben het trouwens volstrekt oneens met dit citaat op de cover van het boek: “bij vlagen buitengewoon grappig”. Ik heb geen enkel moment de aanleiding gevoeld om te lachen. In tegendeel bij het lezen van dit boek krulden mijn mondhoeken consequent naar beneden. Voor mij was dit een wrang, door en door triest boek. Pas op de allerlaatste pagina komt er een straaltje hoop te voorschijn. Of toch niet?