2014 kick-off!

En ja, voordat een mens er erg in heeft, is 2014 alweer een paar dagen oud. De eerste dag van het nieuwe jaar, brachten mijn vriend en ik traditioneel door bij mijn ouders in Limburg. Sinds vorig jaar is de afspraak god-zij-dank verzet naar ‘s avonds ipv ‘s middags. Zo heeft het feestvierende volkje toch wat tijd om te recupereren. 😉 Al even traditiegetrouw zaten onze nonkel en tante en wat neven samen met ons rond de gourmetstellen.

Het gesprek ging eerst over de tijdloze honderd van Stubru, vervolgens over de klassiekers uit mijn pa zijn jonge jaren en voordat we er goed en wel erg in hadden passeerden de grootste hits van 2013 youtube-gewijs de revue. Tot mijn grote verbazing hadden mijn neven, die toch wat jaartjes jonger zijn dan ikzelf nog nooit van The Fox van Ylvis gehoord. Say what? WHAT??! SAY WHAATT?? WHAAATT?!!?!! Dat schrijnend gebrek aan kennis over dé viral video van 2013 werd snel geremediëerd. :-)

Als dessert trakteerden mijn vriend en ik op heerlijk nieuwjaarsgebak van Demeestere. Het werd even stil aan tafel, zo werd er gesmikkeld ende gesmuld.

De tweede dag van het nieuwe jaar werd er met de collega’s geklonken op het nieuwe jaar tijdens de nieuwjaarsreceptie. Ik vind het altijd erg leuk om na de kerstvakantie mijn collega’s gelukkig nieuwjaar te kussen en in een ontspannen sfeertje een babbel te kunnen slaan met een glaasje in de hand. Helemaal klaar om er weer in te vliegen!

Na al die drank op de receptie ‘s middags, lastte ik in de namiddag een dutje in, om tegen de avond van de tweede januari in vorm te zijn om iets te gaan eten met onze vrienden uit Lummen die hun kroost bij een babysit hadden achtergelaten. We aten Indisch niet ver van ons appartementje en het smaakte me geweldig goed. Lang leve momo’s!

De eerste echte werkdag verliep rustig. Er waren veel collega’s die vrijdag nog een snipperdag hadden genomen. Het zag er dan ook naar uit dat deze dag geruisloos zou voorbijgaan. Dat was echter buiten de hevige storm gerekend die ‘s avonds over het land trok, een spoor van vernieling achterlatend. Een blikseminslag zette het station van Leuven zonder stroom en maakte dat er lange tijd geen verkeer tussen Brussel en Leuven mogelijk was. En zo strandden mijn vriend en ik de eerste werkdag van het nieuwe jaar in het station van Brussel Noord. Gelukkig werden we twitter-gewijs op de hoogte gehouden van de toestand, want de intercom in onze trein liet het afweten.

Na zo’n drie kwartier gewacht te hebben, besloten we iets te eten te gaan zoeken om onze rommelende magen tot zwijgen te brengen. We vonden een Italiaans restaurant niet ver van het Noordstation dat redelijke pasta serveerde, maar dat buiten ons akelig leeg bleef… Na ons avondmaal bleek Leuven station terug stroom te hebben en konden we onze reis naar huis verder zetten. Blij alvast dat wij niet tot de ongelukkigen hoorden die gestrand waren in de buurt van Aarschot.

Nog één keertje, om het af te leren:

:-)

Eindejaarsvraagjes

Ach ja, waarom ook nie

  1. Wat deed je in 2013 dat je nooit eerder deed?
    Een hoofddoek dragen.
  2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
    Geen goeie voornemens gemaakt er er dus ook geen waargemaakt.
    In 2014 is mijn enige goede voornemen om wat meer op tijd te gaan slapen. Ik ben een nachtmens, maar dat beklaag ik mij elke ochtend.
  3. Is er iemand in je omgeving bevallen?
    Er zijn massa’s mensen in mijn omgeving bevallen. Het werd dan ook (alweer) een jaar vol babyborrels en en babybezoekjes. De meest bijzondere baby was uiteraard mijn schattig petekindje met de mooie blauwe ogen.
  4. Is er iemand uit je omgeving overleden?
    De moeder van een vriendin van mij verleed onverwachts. Iets waarmee mijn vriendin het nog steeds erg moeilijk heeft. Helaas konden we niet ons medeleven betuigen omdat mijn vriend en ik net op dat moment in Schotland zaten.
  5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
    Nederland, Luxemburg, Schotland, Singapore, Maleisië.
  6. Wat wil je in 2014 dat je niet had in 2013?
    Tijd, meer tijd voor mezelf, al vrees ik dat 2014 op dat vlak een kopie van 2013 zal worden.
  7. Welke data van 2013 staan in je geheugen gegrift?
    9 maart, de geboortedag van mijn petekindje.
  8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2013?
    Niks bijzonders gepresteerd.
  9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
    Ook in 2013 was ongeduld mijn grootste ondeugd.
  10. Ben je ziek geweest of gewond?
    Buiten de jaarlijkse verkoudheden en ontsteking van de bovenste luchtwegen, waarvoor ik niet de moeite neem om naar de dokter te gaan, ben ik in 2013 geen enkele dag ziek geweest. Mijn ziekteverlof bleef dan ook onaangeroerd in 2013
  11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2013?
    Mijn nieuwe  Canon EOS 6D mét ingebouwde wifi en GPS. <3
  12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
    Naar reizen.
  13. Waar was je heel heel enthousiast over?
    Mijn nieuwe  Canon EOS 6D mét ingebouwde wifi en GPS. <3
  14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2013?
    Blurred Lines
  15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
    a) blijer of triester? geen waarneembare veranderingen
    b) dikker of dunner? geen waarneembare veranderingen
    c) rijker of armer? geen waarneembare veranderingen
  16. Wat had je graag meer gedaan?
    Ik had graag meer niks gedaan, al vrees ik dat dit niet aan mij gegeven is.
  17. Wat had je graag minder gedaan?
    Mij geërgerd.
  18. Ben je verliefd geworden in 2013?
    Nope, want dat was ik al.
  19. Wat was je favoriete televisieprogramma?
    Hiervoor zet ik mijn joker in, wegens geen televisie.
  20. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
    De Correcties van Jonathan Franzen
  21. Wat was je favoriete film van het jaar?
    Gravity
  22. Wat heb je gedaan op je verjaardag?
    Gewandeld in het Heuvelland en gegeten bij In de Wulf.
  23. Wat hield je mentaal gezond?
    Mijn gevoel voor ironie.
  24. Van welke celebrity was je in 2013 het zotst?
    Ylvis. :-)
  25. Wie heb je gemist?
    Mijn rosse vriend die in Chicago de liefde van zijn leven heeft gevonden.

2013 rustig uitgewuifd

Geen spectaculaire festiviteiten om 2013 af te sluiten. Gewoon een gezellig etentje met vrienden en hun twee schattige dochters in Leuven. Een lekkere gezonde maaltijd met vergeten groenten zoals aardpeer en pastinaak. Mij kan je altijd plezier doen met een lekkere curry! Wel een klein beetje gezondigd bij het dessert, maar hey, het is feest voor iets, he. De desserts van Demeestere zijn trouwens altijd een voltreffer, al hadden we ook voor verse fruitsla gezorgd om het geheel uit te balanceren.

Rond middernacht trokken we de straat op om naar het vuurwerk te kijken dat overal rondom ons werd afgeschoten. Daarna gingen we al pratend het nieuwe jaar in en voordat we er erg in hadden gaf de klok half vier ‘s nachts aan. Mijn vriend en ik wandelden naar huis door de Leuvense straten, waar we onderweg groepjes feestvierders tegenkwamen in min of meer benevelde toestand. Sommigen zagen eruit alsof 2014 voor hen minder goed begonnen was, maar ook dat hoort erbij. Er is nog nooit iemand doodgegaan van een flinke kater.

2014, bring it on!

Een dagje Efteling

De voorlaatste dag van het jaar brachten mijn vriend en ik door in de Efteling, samen met zijn oudste petekindje (vier jaar al!) en onze vrienden uit Limburg met hun drie kinderen. Het werd een boeiende, maar vermoeiende dag. Man, zo’n vierjarige heeft energie voor tien en als je even een seconde niet oplet, zit ze voordat je er erg in hebt op een draaimolen zonder dat je daar toestemming voor gegeven hebt.

Het magische gevoel dat ik me als kind van de Efteling herinnerde, vond ik echter niet terug. Zelfs de mooie kerstverlichting ‘s avonds had niet het gewenste effect. Wellicht omdat we de ganse dag druk bezig waren met drie kinderen in het oog te houden. Pluimgewichtje bleef gelukkig mooi in zijn buggy liggen. Het merendeel van de dag brachten we door in het sprookjesbos. Ik zag alle oude bekenden van weleer terug: Roodkapje, Doornroosje, Vrouw Holle, Ezeltje Strekje, de zeven geitjes en natuurlijk ook de Grote Boze Wolf. De Efteling had hier en daar een wintertoets aangebracht (de ijsspegel aan de neus van Langnek was hilarisch), maar de betovering die ik verwacht had te voelen, bleef uit. Wellicht ben ik nu officieel te oud om nog in sprookjes te geloven. :-(

Gelukkig zag ik in de ogen van de kinderen die ons vergezelden dat de magie van de Efteling nog steeds bestaat. Hun enthousiasme maakte mijn dag goed. Het was een plezier om te zien hoe het sociale petekindje van mijn vriend erin slaagde ook de verlegen 9-jarige aan het lachen te brengen. En dat het klikte met de 5-jarige stoere bink, dat sprak voor zich.

De dag eindigde met pannenkoeken die de kinderen zelf konden versieren en een ritje in de vliegende Pagode. Het prachtige nachtelijke uitzicht over de Efteling, was een perfecte afsluiter.

We leverden het totaal uitgeputte petekindje zonder een schrammetje terug af bij de ouders en kropen na een laatste nachtelijke rit vroeg in bed.

PS: Grootste teleurstelling was toch wel dat er slechtst één Holle Bolle Gijs “Dankjewel” zei na het ontvangen van een heerlijke afvalgift. Al de andere Holle Bolle Gijzen waren Fake!

PS2: Wat ik totaal niet begreep, was dat er geen enkele toiletruimte was uitgerust met een wastafel en handdoekautomaat op kinderhoogte. Niet echt kindvriendelijk voor zo’n kinderparadijs.

De feesten zijn ingezet

Zaterdag vond het traditionele kerstfeest plaats bij de ouders van mijn vriend. Voor het eerst in vijf jaar zaten de drie kinderen, hun partners en nakomelingen weer samen aan de kerstdis. Het voelde soms wat geforceerd aan, maar hey, het is een grote stap voorwaarts en de mama van mijn vriend was, uiteraard, dolgelukkig. Ik werd voor de verandering weer aan het tekenen gezet, al moet ik nog wat oefenen op de anatomisch correcte uitvoering van een kikker. Het aantal decibels dat het kleine grut produceerde was recht evenredig met het aantal cadeaus dat ze ontvingen. Iedereen haalde dan ook opgelucht adem toen het slaaptijd was. 😉 Ik was, net als vorig jaar, erg blij met mijn HappyPack, want eerlijk, ik heb al alles wat ik kan verlangen en er zijn genoeg mensen op deze aardbol die nooit cadeaus krijgen.

Zondag waren we te gast bij vrienden die in de buurt van Leuven woonden en konden we onze gastheer en gastvrouw feliciteren met een tweede dochter op komst. We waren in totaal met drie koppels en twee kinderen en ik hoef jullie zeker niet te vertellen wie het meeste lawaai produceerde? 😉 We kregen overheerlijke zelfgemaakte cannelloni voorgeschoteld en praatten over de dingen des levens. Het doet me altijd veel plezier om te zien hoe mijn vrienden stuk voor stuk erin geslaagd zijn op een succesvolle manier hun leven uit te bouwen. En door te spelen met hun kroost kan ik me ook weer heel even jong voelen. De argeloze drang van een kind om de wereld te verkennen, het blijft me ontroeren.

Een rustige start van de kerstvakantie

Drie hele dagen zonder ook maar iets gepland te hebben, ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren hoe lang dat geleden moet zijn. Ok, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we deze ochtend/middag de stad ingegaan zijn voor wat boodschappen, bestellingen voor oud- en nieuwjaar en een paar cadeaus (gelukkig moeten er enkel voor het kerstfeest van mijn vriend zijn ouders cadeaus gekocht worden en daar wordt een systeem van lotjes trekken gehanteerd om de consumptiedrang in te perken).

We waren zelfs te lui om op kerstavond ons ondertussen traditionele uitstapje naar de cinema te doen. We hielden het op afhaalsushi en een paar afleveringen van series op de pc. We hebben het ondertussen al helemaal opgegeven om mee te zijn met de hippe series (Homeland, Breaking Bad, Game of Thrones, we kennen ze alleen maar van naam en zelfs bij de afleveringen van onze geliefde seriekiller Dexter zijn we ergens in de derde reeks gestrand).

En ik moet zeggen: het deed deugd. Even wat tijd om bij te slapen en op adem te komen van de voorbije drukke weken. Mijn fotoachterstand is nog lang niet weggewerkt, maar ik heb er toch flink aan geknabbeld. Ook zalig om nog eens uitgebreid tijd te kunnen maken voor mekaar. Drie hele dagen! Over een vrolijk kerstfeest gesproken!

En nu zijn we helemaal klaar om morgen vol overtuiging aan het actieve deel van onze kerstvakantie te beginnen!

Six degrees of separation

Omdat ik tegenwoordig een cursus column schrijven volg, dacht ik, waarom de resultaten van de cursus niet met jullie delen? Het is zonde om ze op mijn harde schijf te laten verpieteren. Dus bij deze. Ter info: ik plaats de originele versie van de column, zonder deze aan te passen aan de commentaren van de lesgeefster.

Beneden op de scène staat een jongeman. Hij heeft een beeldje in zijn hand en dankt het publiek voor zijn tweede prijs van de avond. Het applaus stijgt op uit de tot de nok gevulde zaal. De interviewer vraagt hem naar zijn volgende project. Een jong talent spreekt, wat onzeker, de aandacht niet gewoon. De geldprijs zal hem een sleutel aanreiken om een potentieel schitterende toekomst te ontsluiten.

Hoewel ik meeklap met de massa, zie ik iemand anders op de scène staan: de kleinzoon van mijn favoriete leerkracht Frans in het middelbaar. Vele jaren scheiden me ondertussen van zijn lessen, maar kijk, de moderne technologie hernieuwde de banden met het verleden en zo weet ik dat die blinkende jongeman daar beneden de kleinzoon van mijn oud-leerkracht is.

Op de jonge winnaar neerkijkend, ben ik me opeens scherp bewust van gemaakte keuzes, ingeslagen paden, voorgoed verloren mogelijkheden. Ik moet een kloof van steeds meer jaren overbruggen om mij het meisje voor de geest te halen dat ijverig haar hand op stak in de Franse les, dat altijd het juiste antwoord wist en voor wie de wereld wijd open lag. Dromen over grootsheid bloeiden in het hoofd van een jong meisje. Want je kan alles worden wat je wil, als je er maar hard genoeg voor werkt.

De voorbije jaren brokkelde dit ongebreideld geloof in de toekomst gestaag af. Gemaakte keuzes hebben deuren geopend, maar veel meer andere gesloten. Hoe ouder ik word, hoe scherper het besef groeit dat mijn voorraad keuzes eindig is en steeds kleiner wordt. Naar de buitenwereld toe blijf ik volhouden dat alles mogelijk is, maar diep van binnen heeft de twijfel het pleit reeds gewonnen. Ik geloof niet meer dat ik alles kan worden wat ik wil.

Mijn favoriete leerkracht Frans zal straks ongetwijfeld zijn trots over de prestaties van zijn kleinzoon met de ganse wereld delen. En de jongeman, ja, zijn enthousiaste blik getuigt van een rotsvast geloof in de oneindigheid van zijn keuzemogelijkheden. En daarom benijd ik hem.