werk

Hektisch dagje vandaag

Om 9u gestart met een vergadering waarop ik mijn grote baas moest vervangen, vergaderd tot 10.45u, gehold naar de volgende vergadering die duurde tot 12.15u, snel een broodje gegeten en tijdens de middagpauze rap rap wat mails beantwoord. Volgende vergadering om 14u, al de aanwezigen (voornamelijk externen) stond al te wachten aan de vergaderzaal, want binnen ging een Belangrijke Vergadering door die niet onderbroken mocht worden, andere vergaderzaal gezocht (geen sinecure, want wij hebben een chronisch gebrek aan vergaderzalen op het werk), de vergadering waarvan ik normaal secretaris ben dan maar zelf voorgezeten tot de grote baas die nog in de andere vergadering zat het van mij overnam. Vergaderd tot 17u. Nog snel een nota geschreven die vandaag af moest zijn. om 18u afgesproken met mijn vriend om sushi te eten bij de kaiten sushi in de Ravenstein galerij. Om 18.35u vertrokken naar de Koreaanse les om vervolgens op mijn dak te krijgen van de juffrouw dat ik drie minuten te laat was. Mij kandidaat gesteld voor het afwasteam tijdens de Koreaanse kookles van volgende week omdat ik echt niet inzag hoe ik tijd zou moeten vrijmaken om inkopen te doen voor die les en mijn cooking skills zijn ook niet al te best. Om 21.15u einde van de les en op een drafje naar Centraal Station. Ditmaal helaas geen treinen in vertraging, dus twintig minuten moeten wachten op de eerstvolgende trein naar Leuven. Om 22.08u eindelijk in Leuven!

oef!

Black

Het is ondertussen een mooie jaarlijkse afspraak: een avondje filmfestival in Gent. Ditmaal was ik er al van in de namiddag omdat ik een inspiratiedag bijwoonde met als thema het publiek van morgen. Boeiende presentaties afgewisseld met ronduit saaie presentaties. Een evenwichtig programma samenstellen voor zo’n dag, het is niet gemakkelijk, weet ik uit eigen ervaring.

En zoals zo vaak gebeurd, liepen de presentaties veel te lang uit. Timekeeping is essentieel bij dit soort events. Om wat tijd in te lopen, was de organisatie genoodzaakt de tweede pauze te schrappen. De ijspralines die voor die tweede pauze voorzien waren, werden dan maar uitgedeeld in de zaal. Jummie, ijspralines: de smaak van nostalgie! Mijn collega en ik waren zo in de wolken dat we het aanbod voor een tweede pakje niet afsloegen en dit samen deelden. Enfin ja, blijkt dat negen ijspralines toch wat van het goede te veel is. Ik kan er weer voor een paar jaar tegen.

Na het afsluitende panelgesprek praatten we na met een glaasje wijn. We hadden niet genoeg tijd om iets te gaan eten alvorens het tweede deel van de avond van start zou gaan: de uitreiking van de cultuurprijs film en daarbij aansluitend de vertoning van Black. Om de honger te stillen, verzamelden we zoveel mogelijk schoteltjes met radijsjes en cashewnoten die verspreid stonden op de verschillende tafeltjes in de receptieruimte. Dan hadden we toch al iets in onze magen. Gelukkig bleek het personeel rond te komen met komkommer sandwiches en worstenbroodjes. Hoera!

Terwijl ik genoot van mijn glaasje wijn, hield ik mijn gsm in het oog. Mijn vriend zou nakomen met de wagen, zodat we ons niet moesten haasten om de laatste trein naar Leuven te halen. Hoe sympathiek ik mijn ontmoeting met Avalon ook vond, ik zag het niet zitten om nog eens te moeten bedelen voor een lift in de hoop op tijd in Gent-Sint-Pieters te geraken.

De cultuurprijs ging naar Sam Lowyck, een verdiende winnaar wat mij betreft. Ik nestelde mij samen met mijn collega’s op de allerlaatste rij van de filmzaal (een unicum, ik denk dat ik nog nooit helemaal achteraan in de zaal gezeten heb, ik zit persoonlijk liever op de zesde of zevende rij om het gevoel te krijgen dat ik helemaal in de film zit) om vervolgens helemaal weggeblazen te worden door Black.

Dikke proficiat aan de heren Adil El Arbi en Bilall Fallah voor dit prachtige werkstuk. De film is een echte rollercoaster die je vanaf het eerste moment bij de keel grijpt om je niet meer los te laten. Dit klassieke Romeo en Julia verhaal blijft je, tegen beter weten in, doen hopen op een happy end. Er waren een paar momenten in de film dat ik de neiging om weg te kijken van het grote scherm moest onderdrukken. Ik kan mezelf alleen maar gelukkig prijzen dat ik als vrouw nog nooit met zo’n mensonterend geweld in contact ben gekomen. Prachtige vertolking ook van de hoofdrolspelers. Vooral Martha Canga Antonio die Mavela vertolkt, schittert. Niet te geloven dat deze mensen voordat ze in Black meespeelden geen enkele acteerervaring hadden en zomaar van de straat geplukt zijn. Fenomenaal.

Dat glaasje wijn op de afsluitende receptie (twee recepties op één dag, kan het decadenter?) was dus meer dan welkom.

Al moet ik toegeven dat ik die nacht toch niet zo goed geslapen heb.

Cocktailparty – editie nummer vier

Niet geloven, maar dit jaar organiseerden mijn vriend en ik al voor de vierde keer een cocktailparty voor mijn collega’s. Naar goede gewoonte legden we eerst bij L’Etoile d’Or een stevige bodem met een heerlijke wildschotel. Kwestie van goed voorbereid op het strijdtoneel te verschijnen.

Dit jaar slaagde ik er zelfs in een professionele cocktailmaker uit te nodigen. (Eén van mijn collega’s bleek ooit een cursus gevolgd te hebben.) En het mag gezegd: mijn collega kon er wat van. Waar ik altijd nauwgezet de recepten volg, combineerde hij vlotjes uit de losse pols al de verschillende alcoholische en non-alcoholische uit onze drankvoorraad. Al blijft mijn voorkeur toch uitgaan naar de klassiekers: weinig cocktails die mij zo goed smaken als een heerlijke caipirinha.

Ook heel fijn: een ex-collega die de moeite deed om helemaal in haar eentje uit de verre Kempen naar Leuven te rijden. Veel cocktails kon ze helaas niet drinken, maar ik was wel erg blij met de prachtige bos bloemen die ze bij had. Bijna even blij met de bloemen als met de bon voor een etentje bij Dumon. 😉

Het viel wel op dat alle aanwezigen uiterst voorzichtig waren met hun cocktailconsumptie. Hierdoor vielen er dit jaar geen cocktailslachtoffers en werd mij een nachtelijke toiletschrobbeurt bespaard. We hadden wel zo rond half drie een interessante discussie over het al dan niet pizza bestellen, die zo’n twintig minuten later effectief uitmondde in het bestellen van een pizza. Volgende keer bestel ik gewoon een pizza zonder overleg. 😉

Rond tien voor vier sloten we de party af. We namen afscheid van de drie dappere feestvarkens die nog van plan waren op dit onzalige nachtelijke uur te gaan stappen in het centrum van Leuven, wezen onze barman van dienst de weg naar de logeerkamer en ploften moe, maar tevreden in ons bed neer. (Niks gehoord van het gesnurk waarvoor onze barman ons gewaarschuwd had.)

Alweer een feestje om met veel plezier op terug te kijken.

IMG_8491[1]

IMG_8493[1]

Ondernemend leiderschap

Ik heb ondertussen al redelijk wat cursussen rond leiderschap gevolgd, de ene al wat meer geslaagd dan de andere en het gebeurt zelden dat ik een cursus over de ganse lijn goed vindt. Maar kijk, uitzonderingen zijn er om de regel te bevestigen. Heel erg blij dat ik mij aan deze cursus gewaagd heb, want het was mij op voorhand niet geheel duidelijk hoe de lesgevers de tweedaagse zouden invullen. En als dan blijkt dat de cursus tegenvalt, zit je daar ook maar je broek te verslijten. Gelukkig lag de nadruk vooral op het zelf inoefenen van bepaalde technieken en waren de lesgevers heel goed. Ze konden perfect inspelen op onze vragen en ik had echt het gevoel dat ik technieken aanleerde die ik in mijn dagelijkse werk als leidinggevende kan inzetten.

En zeg nu zelf, wie kan kwaad zijn op een cursus waarin je met legoblokjes mag spelen? Al voelde ik me wel even ongemakkelijk toen ik ontdekte dat op mijn kaartje “leider” stond. Heel lastig om op een non-verbale manier (spreken was verboden tijdens deze groepsoefening) leiderschap te tonen. Ik had vaak het gevoel dat ik er voor spek en bonen bij stond. Het lego-huisje dat mijn team bouwde, mocht er, ondanks mijn twijfelend leiderschap, alleszins zijn.

Trots op mijn team!

IMG_8483[1]

Staken op een studiedag

Je zal het altijd zien, organiseert een mens een studiedag, gaat de NMBS spontaan aan het staken. De lijst van events die wij al hebben moeten verplaatsen om wille van stakingen wordt langer en langer. Omdat het aanlooptraject naar deze studiedag al zo moeizaam verlopen was, besloten we ditmaal voet bij stuk te houden en de staking te trotseren.

We contacteerden op voorhand alle sprekers en deelnemers met de vraag of zij ook zonder de NMBS vrijdag in Brussel konden geraken. Het merendeel antwoordde hier gelukkig positief op en dus hakten we de knoop door: de studiedag kon doorgaan zoals gepland.

Voor mij persoonlijk betekende dit opstaan om 6u. Wie mij een beetje kent, weet dat dit met veel gezucht en gekreun gepaard ging. Mijn vriend spoorde mij tot spoed aan, maar uiteindelijk vertrokken we tien minuten later dan gepland (6.40u). Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik geen ochtendmens ben?

Dat we niet de enige vroege vogels waren, werd al gauw duidelijk. Veel volk op de baan richting Brussel. Al bij al raakten we redelijk vlot tot aan de rand van Brussel. Het stadscentrum inrijden bleek echter andere koek. File, file, file. Verschrikkelijk. Ik kan niet begrijpen dat er mensen zijn die dit dagelijks doen. Ik durf al wel eens sakkeren op de NMBS en haar vertragingen, maar in de file staan, is nog honderd keer erger dan twintig minuutjes rechtstaan in de trein (ik word misselijk in de wagen van al dat starten en stoppen).

Uiteindelijk nam ik afscheid van mijn vriend toen we bij zijn werk aankwamen en stapte ik de resterende afstand te voet verder naar mijn werk. Een frisse ochtendwandeling van zo’n twintig minuten. Onderweg redde ik nog een verloren gelopen Hogeschoolstudente die volkomen gedesoriënteerd was omdat ze deze dag uitzonderlijk met de tram was gekomen.

En zo kwam het dat ik al om 7.40u achter mijn bureau zat, terwijl de studiedag pas om 10u begon. De studiedag zelf verliep gelukkig vlotjes. Niet iedereen raakte er op tijd, maar de belangrijkste spelers waren aanwezig en zorgden voor een bijzonder geanimeerd debat. Zelden meegemaakt dat er zoveel reactie vanuit de zaal kwam.

Hét moment van de dag was toch wel de vertoning van de kortfilm Unwatchable (opgelet, deze film is zeer choquerend, gevoelige zielen zijn gewaarschuwd) in het midden van een gortdroge presentatie. De aanwezigen in de zaal (waaronder ikzelf) waren even in shock na deze onverwacht zeer gewelddadige beelden. Een dame vlak achter mij zei zelfs letterlijk: “Was dat nu nodig?”. Wat mij betreft niet, alvast. Ik weet dat de werkelijkheid gruwelijker is dan we ons kunnen voorstellen, maar zulke beelden blijven op mijn netvlies gebrand staan.

IMG_8438[1]

Om 16u rondden we de dag af. Moe maar tevreden. Tijdens het napraten werkte ik de laatste overschotjes van de lunch weg. Een hele opoffering, dat zullen jullie wel begrijpen.

IMG_8440[1]

Zo rond 16.50u waren zelfs de laatste nakaarters de deur uit en contacteerde ik mijn vriend om mij te komen ophalen. Bij nader inzien bleek dat niet zo’n strak plan, want hij kwam in een monsterfile terecht in het centrum van Brussel. Uiteindelijk was hij pas om 17.30u te plaatse. Zonder verkeer zou hij over die afstand met de wagen zo’n vijf minuten doen. Dat is toch niet normaal meer? Hoog tijd dat er maatregelen genomen worden om Koning Auto aan banden te leggen.

Bij het naar huis rijden ging het niet veel beter. De files op een vrijdagavond blijken niet van de poes te zijn. Vanuit de wagen bestelde ik via Just Eat een Indische afhaalmaaltijd voor twee bij New Holy Cow. Al een geluk dat ik had aangegeven dat wij de maaltijd zelf zouden afhalen, want ik zag de minuten wegtikken terwijl wij geen millimeter vooruit kwamen. Rond het geplande afhaaluur stonden wij nog altijd in de file. Dus belde ik maar met de vraag ons eten nog even warm te houden. Geen probleem!

Gelukkig werden we even later getrakteerd op een prachtig blinkende imec-toren. Ik vind de toren zelf niet bijster geslaagd, maar zo in het avondzonnetje kon hij mij wel bekoren.

IMG_8442[1]

Uiteindelijk waren we rond 18.45u bij het restaurant en konden we vervolgens vijf minuten later van onze welverdiende maaltijd genieten. Oef!

Het vlees is zwak

Eigenlijk feitelijk moest ik vandaag om 20u in de Waaiberg zijn voor de tweede salsales van het jaar. Maar toen liep de prijsuitreiking en bijhorende ceremoniële lofbetuigingen een beetje uit en vervolgens overtuigden mijn collega’s me om te blijven plakken op de afsluitende receptie (met afschuwelijk slechte schuimwijn dan nog wel, dus het was echt het gezelschap dat me over de streep trok). En zo kwam het dat er vandaag weer te weinig vrouwen in de dansles waren. Gelukkig is mijn vriend wel gegaan en kon hij me achteraf de figuren aanleren.

Al konden deze dames er ook wat van:

 

 

En deze heren waren fenomenaal:

Revue Blanche

Mijn collega’s en ikzelf worden zo langzamerhand vaste klant bij deBuren, maar deze donderdagmiddag stond er een wel heel bijzondere editie van deBuren hebben Oren op het programma: de man van één van onze collega’s trad op met zijn ensemble Revue Blanche, een kamerensemble met een nogal ongebruikelijke bezetting: sopraan, fluit, altviool en harp.

Mijn collega had uiteraard veel reclame gemaakt voor het optreden, we waren bijgevolg met een delegatie van ongeveer tien collega’s naar deBuren afgezakt. En niemand die het zich beklaagde. Revue Blanche bracht prachtige interpretaties van werken van Claude Debussy en Benjamin Britten. Echt een fenomenaal optreden, eerlijk waar het beste wat ik tot nu toe in deBuren gehoord heb. En dat zeg ik heus niet om mijn collega een plezier te doen.

Dus als je de kans krijgt om naar een optreden van Revue Blanche te gaan, laat deze niet aan jou voorbij gaan.

Adoptiebezoek

Na een lang en zenuwslopend proces zijn mijn lieve collega en haar man eindelijk terug in België met hun adoptiekindje uit Oeganda. Ondertussen is het kindje in kwestie al bijna twee jaar oud. Dinsdagavond zakten we met een groepje collega’s af naar hun tijdelijke woonst (mijn collega en haar man hebben er niet alleen een uitputtende adoptieprocedure opzitten, ze zijn ook nog eens aan het verbouwen).

Voor de rit naar Herne hadden we twee cambio’s ter onzer beschikking. Ik belandde in de cambio die mijn baas bestuurde. Een heel avontuur, zowaar, want mijn baas blijkt niet zo’n best chauffeur te zijn. Het aantal keren dat ik in de gordel gehangen heb door een bruusk stopmanoeuvre, was gewoon niet bij te houden. En starten op een helling was ook niet zijn sterkste punt. Bij het inrijden van de tunnels in Brussel ging hij daarom heel langzaam rijden op het stuk dat naar beneden ging, om er zeker van te zijn dat hij niet moest stoppen op de helling naar boven.

Enfin ja, we zijn heelhuids ter plekke geraakt, dat is het voornaamste. In Herne wachtte ons een feestelijk onthaal. Ik had een hoop cadeautjes van de verlanglijst gekocht en onze peuter deed ze één voor één open en speelde even met elk speelgoedje. Heel tof om te merken dat onze cadeautjes in de smaak vielen.

Op voorhand was ik een beetje bang dat het niet zou lukken om contact te maken met het adoptiekindje. Uiteindelijk was hij heel ziek toen mijn collega en haar man hem gingen ophalen in Oeganda en had hij in het begin wat hechtingsproblemen (heel normaal lijkt me dat). Ik wist ook niet zo goed hoe hij zou reageren op een bende luidruchtige collega’s. Maar kijk, wat een fijne verrassing: zo’n sociaal baasje. Hij heeft echt met iedereen gespeeld en toverde zo nu en dan een prachtige glimlach op zijn gezichtje. We waren allemaal enorm gecharmeerd.

Oja, we kregen ook nog eens zalig lekkere quiche te eten. Dat mijn plan om op de terugweg de trein te nemen in Edingen op dertig seconden na faalde (eigenlijk zag ik de terugrit met mijn baas aan het stuur niet echt zitten), vond ik niet eens zo erg. En de terugrit viel een pak beter mee dan de heenrit (die paar glazen schuimwijn maakten wellicht dat ik meer op mijn gemak was). Mijn baas dropte mij en een andere collega af in Brussel-Zuid en ik geraakte verder zonder problemen met de trein in Leuven.

Echt zo blij dat de grootste wens van mijn collega in vervulling is gegaan. Het is nu al duidelijk dat zij en haar man fantastische ouders zijn.

IMG_7973

Goddelijk varken

De eerste Cook & Look bij deBuren bracht met de documentaire Goddelijk Varken meteen een actueel onderwerp naar voren: hoe ethisch is het eten van dieren?

Ster van deze documentaire zijn scharrelslager Gerard Zwetsloot en zijn scharrelvarken Dorus. Dorus is een goddelijk varken dat met het beste eten verwend wordt en zo aan zijn baasje gehecht is dat hij hem overal volgt, ook op strandwandelingen. Het ganse dorp is dol op het beest en regelmatig komen er mensen in de slagerij van Gerard langs om te protesteren tegen het nakende slachten van het beest. Gerard zelf lijkt ook te twijfelen, want Dorus is toch zo’n lief beest. Zijn twee vorige varkens werden gered van het slagersmes door een crowdfunding actie en brengen nu hun dagen door in Het Beloofde Varkensland. In principe is het de bedoeling om na twee jaar zo’n scharrelvarken te slachten en het heerlijk malse vlees voor een mooie meerprijs te verkopen, maar Gerard liet zich vermurwen om zijn varkens te sparen.

De documentaire belicht alle verschillende standpunten: moslims en conservatieve christenen die varkens onrein vinden en walgen bij het idee alleen al varkensvlees te eten, vegetariërs en mensen die graag een stukje vlees eten, ze komen allemaal aan bod. Wat mij het meeste opviel, was dat de meeste mensen die kwamen pleiten voor het leven van Dorus geen vegetariër waren. Inconsequent als je het mij vraagt: als je er problemen hebt dat er dieren sterven om op jouw bord te belanden, dan moet je het vlees eten afzweren. Het lijkt me hypocriet te doen alsof de kippenfilet of de steak die je bij de slager koopt, vroeger geen levend wezen was.

Zelf eet ik graag een stukje vlees (ook varkensvlees) en zou ik er geen probleem mee hebben een stukje van Dorus (spoiler alert: hij wordt geslacht) te verorberen. Meer zelfs, ik eet liever een stuk vlees van een beest waarvan ik zeker ben dat het goed geleefd heeft. Wij kweekten vroeger thuis ook konijnen, eenden en haantjes om te slachten. Nooit een probleem mee gehad. Die diertjes werden goed verzorgd en je was er zeker van dat je een gezond stuk vlees op je bord kreeg.

Iets waar ik de laatste tijd wel meer over nadenk, zijn de ecologische gevolgen van de massaproductie van vlees. De veeteelt draagt in niet onaanzienlijke mate bij tot de CO2-uitstoot op onze planeet. Liefst zou ik alleen maar Dorussen eten, maar helaas om aan de voedselwensen van zoveel mensen te voldoen is dat onmogelijk. Een ethisch dilemma, zowaar. Voor de zekerheid at ik dus maar een vegetarische bol van Balls & Glory tijdens de film. Ook lekker.

IMG_8233[1]

Brussel in de regen

Onze jaarlijkse sportieve teambuildingactiviteit is vandaag letterlijk uitgeregend. Tot aan het middaguur ging alles prima. Fijn groepje collega’s, leuke wandeling en bijzonder interessante lunchstop in het gloednieuwe Train Hostel in Schaarbeek, vlakbij het al even gloednieuwe Train World museum. De hostel zou een paar dagen later de eerste gasten ontvangen. Een ideale gelegenheid om ons te laten rondleiden door de apetrotse uitbater, die ettelijke jaren besteed had aan het bijeen sprokkelen van al de treinen en treingerelateerde voorwerpen voor zijn hostel. Wie altijd al eens in een treincoupé heeft willen slapen, maar dat gewiebel van de trein maar niks vindt, dit is de ideale overnachtingsplek. Echt onder de indruk van hoe mooi en modern het ganse gebouw was. Hopelijk behandelen de gasten dit pareltje met het respect dat het verdient.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Na de erg aangename middagpauze (mét een slaatje van de Albert Heijn – die Hollanders maken lekkere slaatjes, zeg) lieten de er al de ganse dag dreigend uitziende wolken hun inhoud op onze hoofden vallen. Het laatste stuk van de wandeling valt dan ook samen te vatten in drie woorden: regen, regen, regen. Het was zelfs zo erg dat een gedeelte van onze groep ergens halverwege afhaakte. Met ons uitgedunde team geraakten we uiteindelijk in variërende gradaties van doorweektheid op onze eindbestemming in Haren (noot: Haren is een gat waar niks te beleven valt). Ik was gelukkig voorzien op regenweer en had onder mijn IJslandse regenjas nog een tweede regenjas aangedaan. Dit volstond om mijn bovenlichaam droog te houden, de rest was echter helemaal doorweekt.

Ik moet bekennen dat ik mij het laatste stuk van de wandeling gemotiveerd had door te denken aan de overheerlijke warme chocomelk waarmee ik mijzelf zou belonen aan de eindmeet. Bij voorkeur eentje met rum. Helaas, het mocht niet zijn: het gemeenschapscentrum dat het eindpunt van de tocht was, bood enkel bier, frisdranken en koffie aan. Er was zelfs geen thee. Dikke tegenvaller. De kortstondige pitstop alvorens de trein naar huis te nemen volstond echter niet om al onze jassen op te drogen en dus zat ik redelijk hard kou te lijden in het wachthokje in het station van Haren-Zuid.

Opnieuw helaas: de trein stopte aan de gans andere kant van het perron en het manmoedig sprintje dat ikzelf en een lotgenoot inzetten, volstond niet om de trein nog te halen. Voor onze neus vertrok hij. Erg zuur als je weet dat ik daar al tien minuten zat te verkleumen in dat wachthokje. Dan maar de eerstvolgende trein naar Brussel Noord genomen, mij daar een welverdiende warme chocomelk gekocht bij Einstein Coffee en vervolgens de eerste trein naar Leuven genomen, onderweg nog eens zwaaiend naar het station van Haren-Zuid.

Bij thuiskomst direct alles wat koud en nat was van mijn lichaam afgestroopt. Nog nooit zo hard genoten van een hete douche. Een happy end aan deze al bij al toch plezierige dag.