Een reden om mijn glitterkleedje boven te halen uit de stoffige diepten van mijn kleerkast. Al moet ik eerlijk bekennen dat #fancyfriday in al die video calls niet echt tot zijn recht kwam. Ik denk niet dat iemand door had dat ik iets feestelijks had aan getrokken.
Maar hey, mijn vriend en ik dronken cocktails om het weekend op gepaste wijze in te zetten! That’s also fancy!
Nummer tweeëntwintig van de tweeëntwintig! Done!
Da’s wel het voordeel van mijn nieuwe job. Volgend jaar maar drie evaluatieverslagen te schrijven!
Zou eerlijk gezegd aan mij voorbij zijn gegaan, als ik niet, na mijn bezoek aan ons kantoor, aan het Centraal Station van Brussel op deze actievoerders was gestoten:
De dagen, weken en maanden in lockdown vliegen zo snel voorbij dat ik amper kan bevatten dat het ondertussen alweer maart is…
Vanmiddag afgesproken met een fijne collega die net als ik in Leuven woont om samen te lunchen in de winterzon. Toegegeven, het was een beetje aan de frisse kant, maar daar kunnen we ons op kleden!
We kochten een pastabeker met truffelroomsaus en champignons bij Boccone en zochten een fijn plekje om deze te verorberen. Aangezien er vrijdag marktkramen staan op het Hooverplein kwamen we uiteindelijk op een zonnig bankje in het stadspark terecht. Elk op het uiteinde gezeten, konden we eindelijk op een normale manier bijpraten. Aan onderwerpen alvast geen gebrek. Al ging het vooral over het werk, omdat mijn collega momenteel iet of wat in een werkdip zit. Gelukkig gaat het haar privé wel voor de wind. Met een fantastische partner en een schattig dochtertje dat groeit als kool!
PS: Ik geniet momenteel enorm van mijn orchideeën die volop in bloei staan!
Vier sollicitatiegesprekken later, heb ik eindelijk een geschikte kandidaat gevonden voor de moeilijk invulbare positie van coördinator van een heel specifieke onderafdeling van ons bedrijf! Na tweemaal de vacature in de markt geplaatst te hebben (de eerste keer hadden we welgeteld nul kandidaten). Oef! Een hele opluchting! En nu duimen dat de kandidaat in kwestie de positie aanvaardt.
Deze ochtend de twee laatste evaluatiegesprekken afgehandeld. Weer iets wat ik kan schrappen van mijn nooit korter wordend todolijstje. Nu alleen nog tweeëntwintig evaluatieverslagen uitschrijven en dan kan ik er weer voor een jaartje tegen! 😉
Witte rook! We hebben een nieuwe teamverantwoordelijke! Eind goed, al goed!
Gisterenmiddag voor de allereerste keer een pilates sessie gevolgd tijdens mijn middagpauze. Met dank aan mijn werk voor het opstarten van deze gloednieuwe (uiteraard virtuele) lessenreeks. En amai, eerst dacht ik, dat valt hier goed mee, maar na de zoveelste herhaling van dezelfde oefeningenreeks, begon ik het toch te voelen. En jawel, vandaag dus spierpijn. Reden genoeg om de volgende keer weer mee te doen.
En nu maar hopen dat niet de één of andere onverlaat een dringende middagvergadering in mijn agenda boekt. Ik heb alvast de tijdstippen van de komende lessen in mijn agenda geblokkeerd!
Laat ons alleszins hopen dat het slechts een kink is, want zo’n kink valt nog te ontwarren. Alleszins was het resultaat van deze kink dat ik dinsdagavond onverwacht een ganse avond bezoek over de vloer had. Snel een pizza besteld, want ons bezoek in kwestie arriveerde iets na zeven met een lege maag. Uiteraard ons best gedaan om de ganse avond zo coronaproof mogelijk te laten verlopen. Het werd alleszins een intens gesprek op anderhalve meter afstand. Uiteindelijk trok het bezoek iets na tien uur de deur van ons appartement achter zich dicht. Duimen dat deze tijdsinvestering de gewenste resultaten oplevert…
Mij naar Brussel laten komen voor een vergadering van een half uur die zonder problemen digitaal had kunnen plaatsvinden. Da’s eigenlijk niet ok.
Lesson learned: leren neen zeggen.