A very fancy business lunch

Op de warmste dag van het jaar waren mijn collega’s en ik te gast bij onze vrienden van de Nederlandse ambassade in Sint-Pieters-Woluwe voor een zeer lekkere business lunch. We hadden een stevige agenda af te werken, maar de sfeer zat goed en de voorzitter hield er het tempo in.

Het aperitief werd geschonken op het overdekte terras van de mooie tuin. Al werd het ons daar snel te warm en vluchtten we opnieuw naar binnen om te ontsnappen aan de hitte. Tot onze grote opluchting kregen we geen broodje kroket voorgeschoteld, maar een heerlijke driegangenmaaltijd. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat de chefkok een Franstalige Belg was. Vandaar ook het Franstalige menu hieronder. De vertaler zal met vakantie geweest zijn. 😉

Les tomates anciennes en gaspacho, framboises, vinaigre de riz, tomate cerice plurielle, saumon fumé, billes de mozzarella, micro herbes:

Filet de lotte, cuisson à basse température, carottes, nouvelles, petits pois en feuilles de brick, gnocchi, crème de poisson à la chlorophylle:

Panna cotta, parfumée aux râpures de citron et au yaourt bio, éventail de fruits d’été, telle une salade de fruits, lemon cress:

Met dank aan mijn collega die me ‘s ochtend is komen ophalen aan Diegem station en me na de lunch ook mooi weer daar afgedropt heeft.

Falafelschotel van My Tannour

Deze middag had ik een lunchafspraak met een collega om te praten over een aantal serieuze onderwerpen. Voor de gelegenheid besloten we naar Wolf te gaan, alwaar ik op aanraden van mijn collega de falafelschotel van My Tannour bestelde. Ik had al een aantal keer voordien de lamsschotel geprobeerd en die vond ik zo lekker dat ik gewoon nog niet aan een falafelproeverij was toegekomen. Mijn collega had, zoals te verwachten was, overschot van gelijk: de falafel was heerlijk! Ga ik in de toekomst zeker nog eens bestellen!

Dubbele lunchpret

Deze middag had ik afgesproken met een collega die ik al een tijdje niet meer gezien had. Ze werkt in een andere afdeling, waardoor we op werkvlak elkaar niet veel meer tegen komen. Het kostte ons wat moeite om een moment te vinden dat voor ons allebei paste (de nadelen van al dat thuiswerk), maar deze dinsdag was het toch toch gelukt.

Grappig, onderweg naar onze lunchplek (Frank) kwamen we twee collega’s tegen die op dezelfde plek wilden gaan lunchen. We voegden onze twee groepjes dan maar samen, dubbel zo gezellig. Helaas bleek Frank gesloten op dinsdag. Lang moesten we echter niet nadenken over een Plan B: er was nog plaats op het terras van L’Intermezzo, gelegen vlak naar Frank. Een lekkere spaghetti alle cozze gaat er altijd wel in en het fijne gezelschap maakte dat de tijd voorbij vloog.

Alvorens weer in het werk te duiken, nam ik afscheid van mijn collega met de belofte om snel een volgende lunch vast te leggen.

Business lunch in la Taverne du Passage

Op aangeven van één mijn collega’s belandden we voor onze reeds lang geplande, maar verschillende keren uitgestelde, business lunch in la Taverne du Passage. Een stukje Brussels erfgoed, verzekerde hij ons. En ik kan niet anders dan bevestigen dat mijn eerste bezoek aan deze stijlvolle zaak met Belgische klassiekers op de menukaart mij zeer is bevallen. Uiteraard koos ik voor de mosselen en ja, stiekem dronk ik daar een glaasje witte wijn bij. Met de vakantie en een iets rustigere periode in het vooruitzicht vond ik dat ik me dat wel kon permitteren.

Het was trouwens ook inhoudelijk een interessante lunch. Veel boeiende wetenswaardigheden vernomen. Moeten we beslist nog eens doen!

Trots op mijn collega’s

Vandaag was er in mijn agenda een blok van maar liefst 5 uur gereserveerd om te luisteren naar de pitches van een aantal collega’s. Tijdens de voorbije weken mocht iedereen een fiche met een idee indienen en vandaag mochten ze dan hun idee verdedigen. Bedoeling was op die manier ideeën te genereren voor de toekomst. En amai, trots op de collega’s van mijn afdeling die vol vuur hun pitches brachten. Ook zeer onder de indruk van een aantal collega’s die nog maar enkele weken/maanden bij ons werken en zich bijzonder goed staande wisten te houden onder een spervuur van vragen van het management.

Knap!

Opening onthaalgebouw van het Kasteel van Gaasbeek

Vandaag stond de opening van het nieuwe onthaalgebouw van het Kasteel van Gaasbeek op het programma, al had ik niet verwacht dat het zo’n gedoe zou zijn om ter plekke te geraken. Murphy in actie zullen we maar zeggen.

De dag was nochtans goed begonnen met een gezamenlijke treinrit met mijn twee collega’s naar Brussel. We hadden de trein van 8.06u genomen, kwestie van een beetje marge te hebben. Mijn collega had een cambio-kaart van het werk gereserveerd die we samen gingen ophalen aan het onthaal.

Helaas was mijn collega vergeten te noteren wat de nummerplaat van de wagen was die hij had gereserveerd. Geen nood, zoveel moeite was het niet om snel de kaart uit te proberen bij de tiental wagens die er stonden in de Markies- en Loksumstraat. Tot mijn grote verbazing reageerde echter geen enkele wagen. Nog eens alle wagens afgegaan: geen enkele wagen die wilde opengaan.

Voor de zekerheid terug naar het werk gelopen om te vragen of de onthaalbediende ons niet per ongeluk de verkeerde kaart had meegegeven. Dat bleek niet het geval te zijn, dus terug naar de cambioparkeerplaats.

Mijn collega dan maar naar cambio gebeld en daar waren ze zo vriendelijk om hem de exacte nummerplaat van de gehuurde wagen door te geven. Helaas had mijn collega er vergeten bij te zeggen dat geen enkele wagen in de buurt op de kaart had gereageerd. En jawel: de knalblauwe cambio weigerde de kaart te herkennen.

Opnieuw naar cambio gebeld. De vriendelijke medewerker aan de andere kant van de lijn ontgrendelde de wagen vanop afstand en opgelucht stapten we in. Ondertussen hadden we al flink wat tijd verloren en zag het ernaar uit dat we nooit vóór 9.30u in Gaasbeek zouden geraken.

Onze vreugde dat we in de wagen geraakt waren, was echter van korte duur. Het ding weigerde te starten. Opnieuw naar cambio gebeld en na een volledige herstart van de wagen vanop afstand, slaagde mijn collega er eindelijk in het ding aan de praat te krijgen. Da’s echt wel de eerste keer dat ik zoveel problemen ervaar met cambio. Bij mijn vriend en mij verloopt dat altijd heel vlot.

Natuurlijk was het erg druk in Brussel centrum, dus tijd goedmaken zat er niet in. Uiteindelijk waren we een dik half uur te laat en misten we daardoor het merendeel van de speeches. Gelukkig hadden we nog tijd genoeg om het gebouw zelf grondig te inspecteren en te genieten van het feestelijke ontbijtbuffet. Ik kijk alvast uit naar de heropening van het kasteel zelf, maar ik betwijfel of ik me dan met een cambio naar ginder zal begeven. 😉

Teamdag in Brussel

Deze maandag stond er opnieuw een teamdag in mijn agenda. Toegegeven, twee teamdagen vlak na mekaar in een drukke periode op het werk, ideaal is het niet. Maar ik merk dat de collega’s het erg appreciëren wanneer ik aansluit en dat ik zelf veel energie haal uit de ongedwongen conversaties tijdens een teamdag. Dat ik na zo’n teamdag ‘s avonds laat nog mails moet beantwoorden, neem ik er dan ook graag bij.

Helaas kon de teamverantwoordelijke zelf er vandaag niet bij zijn, wegens een onverwacht overlijden in haar familie dit weekend. Zo jammer, want het zou haar eerste teamdag zijn in die functie en een gelegenheid om zelf ook wat in het zonnetje te staan na het vele harde werk dat ze de voorbije maanden verzet heeft. Ik heb de job zelf gedaan, dus ik weet heel goed hoe overweldigend dit soms kan zijn. Maar het ongeluk slaat toe wanneer je het het minst verwacht, natuurlijk. En zo moest ik, als oud-teamverantwoordelijke, een beetje stand-in spelen.

We startten de dag met een rondleiding in de AB. Heel boeiend om een blik achter de schermen van deze historische plek te kunnen werpen. Ook erg onder de indruk van de prachtige foto’s van hun concertfotograaf die over de muren van het gebouw sierden. We leerden ook wat meer over de uitdagingen van een concertgebouw in het midden van de stad (trillingen die zich voortplanten tot bij de buren) en de toekomstplannen.

‘s Middags lunchten we bij Grieks restaurant Strofilia, een bijzonder aangename ervaring. De zuivere smaken van de Griekse keuken deden met wegdromen naar mooie zomeravonden op een Grieks eiland. De witte wijn was naar mijn smaak een tikkeltje te oud, waardoor hij te zeer naar sherry nijgde, maar de rode wijn ging wel vlotjes binnen.

Zoals jullie kunnen zien, waren de hoeveelheden meer dan copieus en was het op het einde van de maaltijd zoeken naar een gaatje voor het dessertje met gekonfijte sinaasappel.

Vervolgens ontpopte één van onze collega’s zich tot een ware gids en voerde ons langs de Tour & Taxis site die op dit moment een pijlsnelle transformatie doormaakt.

Voor mij persoonlijk sprong de Gare Maritime food market eruit. Een plek waar je mij in de toekomst zeker vaker zal terugvinden

We sloten de namiddag af met een glas op het zonnige terras van le Quai Gourmand.

Knippen en plakken bij de Verbeke Foundation

Vandaag spoorde ik samen met twee andere collega’s naar Sint-Niklaas voor een teamuitstap bij de Verbeke Foundation. Aan het station werd een deel van onze groep opgehaald met een shuttle, bestuurd door Geert Verbeke himself. De andere collega’s vervoegden ons met hun eigen wagen bij de Verbeke Foundation. In totaal bestond onze groep uit vijftien personen. Jammer genoeg moesten enkele collega’s last minute afhaken door een coronabesmetting. Spijtig.

We startten ons bezoek met een koffie of een thee en werden vervolgens rondgeleid op het terrein door verzamelaar Geert Verbeke, die zijn transportbedrijf verkocht en de site transformeerde tot een plek waar kunstenaars zich kunnen uitleven. Excentriekeling Geert Verbeke praatte met veel vuur over zijn passie voor moderne kunst en zijn afkeer voor overheidssubsidies. 😉 De Verbeke Foundation is een unieke plek met een bijzondere kakafonie aan kunstwerken. Ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van de foundation kan je er dit jaar een tentoonstelling bezoeken exclusief gewijd aan de eigen collectie voornamelijk bestaande uit collages en assemblages. Niet elk kunstwerk vond ik even geslaagd, maar iedereen heeft zo zijn favorieten, he?

Wel jammer dat het tijdens onze wandeling begon te regenen. Gelukkig had ik ‘s ochtends een regenjas in mijn rugzak gestoken, maar met mijn flipflops was ik niet echt voorzien op wandelen door het natte gras. Mijn voeten zagen er na een tijdje dan ook bijzonder modderig uit. Gelukkig kon ik na de wandeling de ergste modder in de toiletten wegvegen met wat toiletpapier. Geen fan van vuile voeten, ikke. 😉

Continue reading →

Afterwork – de zomereditie

Nadat ik de eerste editie moest missen, omdat ik op de Thalys van Parijs naar Brussel zat, was ik dolblij dat ik ditmaal wel samen met mijn collega’s iets kon gaan drinken na het werk. De tweede post-corona editie vond plaats op het terras van De Markten. Het was zalig zitten onder de schaduwrijke bomen van de Oude Graanmarkt en de opkomst was misschien een beetje lager dan bij de vorige editie, maar er moeten in totaal toch een veertigtal collega’s langs gekomen zijn. Ik slaagde erin met veel collega’s een fijne babbel te hebben en het was gewoonweg zo gezellig dat ik helemaal vergeten ben foto’s te nemen. Zelfs niet van het zalig lekkere apero menu met falafel van bloemkool, hummus, paprika dip, halloumi en libanees platbrood. Dan moet het wel goed geweest zijn, he!

Ik kijk al uit naar de volgende editie!

Lunchwandeling!

In de zomer organiseren de sportievelingen op ons werk regelmatig een begeleide wandeling. Altijd leuk om Brussel (en de collega’s) een beetje beter te leren kennen en tegelijkertijd de stappenteller omhoog te zien gaan. Wonder boven wonder was het mij gelukt om vandaag mijn middagpauze vrij te houden en kon ik aansluiten bij de wandeling naar de Brusselse Kruidtuin. Ik kwam wel terecht in een gezelschap dat mij op één persoon na helemaal vreemd was. Dat had ik niet direct verwacht, maar het was fijn om wat te babbelen met collega’s met wie ik in normale omstandigheden niet in contact kom. De zon zette alvast haar beste beentje voor tijdens onze wandeling. Al blijft het doodzonde dat de Kruidtuin in de loop der jaren steeds meer ingekrompen is en omsingeld is geraakt door zielloze hoogbouw. De weg die er nu dwars doorheen loopt, helpt ook niet echt om het parkgevoel te versterken…

Yet Another Blog

Life on my side

werk