En er was massaal veel volk. Zoveel volk dat we ons noodgedwongen moesten opsplitsen in twee groepen op het terras van de Flamingo. Ik blijf ietwat mijn twijfels hebben bij de kwaliteit van de drankjes in de Flamingo (serieus, wie durft er tegenwoordig als zichzelf respecterende bar Recoda Cava van de Colruyt serveren?), maar hun terras met waterverstuiving is wel een fantastische plek om te genieten van een mooie zomeravond.
werk
Afscheidslunch bij Kosto
Dankzij één van mijn hippe, jonge collega’s die altijd de beste adresjes weet te vinden, vandaag een gezellige nieuwe lunchplek in Brussel ontdekt: Kosto. Zo nieuw dat ze eigenlijk nog aan het proefdraaien waren toen wij er gingen lunchen.
En ja, er vertrekt alweer iemand van de medewerkers die tijdelijk ons team versterkt hebben. Ik ben er zeker van dat onze sympathieke, bijna oud-collega een bijzonder succesvolle stage aan de balie tegemoet gaat en hoop van harte dat onze paden in de toekomst elkaar nog zullen kruisen!
The Pasta Factory
De eerste werklunch na de zomervakantie is bij deze ook afgevinkt. Een opstartlunch met de teamverantwoordelijke van één van de teams die binnenkort onder mijn nieuwe afdeling zullen vallen. Ik kijk alvast uit naar een fijne samenwerking met deze toffe dame.
De lunch zelf was trouwens ook een meevaller. Eerste keer dat ik bij de Pasta Factory at. Het was mooi weer, dus kozen we een tafeltje op het terras uit. We kregen een gratis slaatje als voorgerecht en de huisgemaakte verse pasta met vis smaakte heerlijk. Als afsluiter kregen we van de eigenaar cannoli én een limoncello van het huis aangeboden. “Because he liked our energy.”
Hier komen we zeker nog eens terug!
Beaucoup Fish revisited
Vandaag had ik afgesproken met mijn collega-afdelingshoofd die eind dit jaar met pensioen gaat. Aangezien ik na de reorganisatie een deel van zijn verantwoordelijkheden zal overnemen, leek dit mij een goed moment om een eerste verkennend gesprek over de overdacht te hebben. En ja, daar hoorde natuurlijk een lekkere lunch bij. En ja, we belandeen weer bij Beaucoup Fish, mijn favoriete lunchplek van het moment.
Geniet mee van het lekkers dat op ons bord passeerde:
Inktvis tentakels met Toscaanse kool en gebrande nectarine:
Zeeduivel, gekonfijte ajuin, stoemp:
Aardbei, rabarber, yoghurtsorbet, pistache:
Uitwuiflunch bij La Crèche des Artistes
Uitwuiven is wellicht niet het juiste woord. Eerder een dankjewel-lunch. Door de interne reorganisatie verlaat één van de leden ons managementorgaan. Eerlijk, ik denk dat het voor haar een opluchting is, want ze zat intern in een nogal oncomfortabele spreidstand tussen hoger kader en middenkader en haar agenda zal er een pak lichter door worden.
We lunchten samen bij La Crèche des Artistes om haar te bedanken voor de inzet van jaren. Eerlijk, het eten was op zijn best middelmatig te noemen. Serieus, welke Italiaan serveert nu zo’n rare pasta met spinazie en roze garnalen? Niet meteen een locatie waar ik nog zal terug keren, al moet ik toegeven dat de lunch qua prijs wel dik in orde was. En de gratis panna cotta bij de thee/koffie kon ik uiteraard wel appreciëren.
Oostende, Lichtervelde, Deinze en Zulte
Gisteren spoorde ik naar Oostende voor een bezoek aan Mu.ZEE. Ik was erg benieuwd naar de nieuwe opstelling van de museumcollectie. De treinrit verliep voor de verandering supervlot en iets na de middag was ik in Oostende.
Tijd om de inwendige mens te versterken! Ik kocht me wat wulken aan een kraampje en ging vervolgens naar Madam Kroket voor een échte Oostendse garnalenkroket. Eerlijk, ik was lichtelijk teleurgesteld, de kroket was minder smeuïg dan ik had verwacht.
Vervolgens wandelde ik naar Mu.ZEE voor de nieuwe tentoonstelling. Ik sloot aan bij een rondleiding. Altijd fijn om een tentoonstelling door de ogen van een kenner te zien. Heel boeiend om wat meer detailachtergrond bij een aantal werken te krijgen. Al blijft Spillaert toch mijn onvervalste favoriet.
Ik liep oude bekenden tegen het lijf in Mu.ZEE en pikte nog een glaasje schuimwijn en een oestertje mee. Helaas kon ik niet blijven plakken, want er stond nog een tweede erfgoedafspraak in mijn kalender vandaag. Het Roger Raveel Museum organiseerde een barbecue ter ere van de opening van de nieuwe tentoonstelling Vogelschrik van het museum. Om tijdig in het Machelen-aan-de-Leie te zijn, moest ik om 16.48u de trein in Oostende nemen met een overstap in Lichtervelde.
In Oostende verliep alles nog goed. De trein vertrok op tijd al zat hij wel stampvol met jeugdverenigingen die allemaal op de eerste dag van de zomervakantie met de trein naar zee waren getrokken. Gelukkig slaagde ik erin een zitplaats te veroveren tussen al dat jong geweld. Helaas liep de rit daarna helemaal in het honderd. Met elke bijkomende halte zag ik de minuten vertraging verder aantikken en de NMBS-app meldde mij heel vriendelijk dat de aansluiting alleen gegarandeerd zou worden als mijn trein minder dan drie minuten vertraging had. Ondertussen riep de treinconducteur om dat het strikt verboden was je hoofd uit het treinraam te steken en vroeg ze met aandrang aan de begeleiders van de jeugdverenigingen om hun kinderen in het oog te houden. En meteen wist ik weer waarom ik vroeger nooit bij een jeugdvereniging geweest ben.
Na dik tien minuten op de trein wist ik dus al dat ik mijn aansluiting nooit zou kunnen halen. Ik bracht het Roger Raveel Museum op de hoogte, want één van hun medewerkers zou mij komen ophalen in het station van Deinze en ik wilde vermijden dat zij tevergeefs op mij zouden wachten. Ik liet weten dat ze mij een uur later dan gepland moesten komen ophalen.
Mijn inwendige frustratie verbijtend, legde ik me neer bij het onvermijdelijke feit dat ik een uur zou mogen doorbrengen op het perron van het behoorlijk saaie station van Lichtervelde. Tot overmaat van ramp begon het zelfs licht te regenen. Gelukkig waren de wachthokjes overdekt en had ik min laptop bij.
Gelukkig verliep de rest van de avond beter. In het station van Deinze vond ik om 18.52u zonder problemen de lieve dame die me kwam ophalen. En vervolgens werd ik heel vriendelijk uitgenodigd om plaats te nemen aan de lange tafel met de andere genodigden en te genieten van een werkelijk overheerlijke en culinair hoogstaande barbecue. Nog nooit zo’n heerlijke groentjes bij een barbecue gegeten!
Gelukkig verliep de terugreis wel zoals gepland: in Deinze zonder problemen de trein van 21.53u genomen om rond half twaalf in Leuven aan te komen. Ik zal maar niet de moeite doen om op te tellen hoeveel uur ik vandaag onderweg geweest ben en gewoon de fijne herinnering aan mooie kunst en boeiende gesprekken koesteren.
In de reeks: waar was yab vandaag?
Slotmoment met uitzicht
Nog steeds blij dat ik een job heb die mij op de mooiste plaatsen van Vlaanderen brengt. Deze namiddag kon ik genieten van een uitstekende lunch van Djar in combinatie met het fantastische uitzicht vanuit de Arteveldehogeschool.
Feestje in de Beursschouwburg
Wat! Een! Feest! Als mijn collega’s iets organiseren, dan mag je er zeker van zijn dat het tot in de puntjes verzorgd is! De hapjes waren overvloedig en overheerlijk (wat een contrast) en de ambiance zat goed vanaf de speech van onze grote baas. Hij wist het perfecte evenwicht te vinden tussen ludiek en serieus. Met voldoende bloemetjes voor de collega’s die zich ingezet hebben om van ons grote project een succes te maken.
Vervolgens was het tijd voor een quiz die de collega’s zelf in mekaar gestoken hadden en die een apotheose kreeg op het podium met een heuse dance performance van de drie hoogst geëindigde teams op de zoete melodie van Europapa. (Stiekem blij dat mijn groepje vijfde eindigde!) De rest van de avond brachten we al pratend en drinkend door op het mooie terras van de Beursschouwburg, genietend van de prachtige zomeravond.
Na een korte passage op het terras van een café dat aan het afsluiten was in de Anspachlaan, eindigden we met een select groepje in café Les Brasseurs, klinkend op een fantastische avond!
The Schuman Show!
Deze namiddag was ik uitgenodigd op een feestelijk event ter gelegenheid van de afsluiting van ons grote project (yep, we blijven onze successen vol overgave vieren). Er werden eerst wat ludieke prijzen uitgereikt aan de medewerkers en vervolgens werden we getrakteerd op The Schuman Show, een comedy show die draait rond het reilen en zeilen van de Europese Unie en de Europese Commissie. En alhoewel daar zeker veel grappen over te maken zijn, vond ik deze show eerder flauw. De comedians slaagden er naar mijn mening niet in de clichés (en dat zijn er veel) te overstijgen. Veel meer dan een flauwe glimlach wisten ze mij niet te ontlokken, alleszins.
Na de show werden alle aanwezigen getrakteerd op een receptie. En ja, ook die viel een beetje tegen. Drank was er meer dan genoeg, maar het was zoeken naar de hapjes. Ik denk dat iemand een inschattingsfout maakte wat betreft het aantal deelnemers. Wel vreemd, want uiteindelijk moest iedereen zich hiervoor op voorhand inschrijven. Wellicht zijn er toch mensen zonder inschrijving komen opdagen en was de uitval minder dan verwacht. Enfin ja, lang ben ik niet gebleven, want morgen staat er alweer een feestje op het programma.
