werk

De VRT is een versterkte burcht

Gisteren had ik een vergadering op de VRT. ‘t Was, ik geef het toe, een beetje vreemd afgesproken. Ik zou om vier uur naar de VRT gaan om daar een collega te ontmoeten die voor een andere vergadering op dat moment al op de VRT was. Men had me verzekerd dat mijn naam aan de balie zou doorgegeven worden en verder had ik er niet meer bij stilgestaan.

Tot ik natuurlijk aan de balie in kwestie stond en bleek dat mijn naam nergens in het systeem te vinden was en ook niet op de afgedrukte mails stond die de portier bij zich had liggen. Ik was redelijk nipt op de afspraak, dus belde ik naar mijn collega in het gebouw om te informeren in welke vergaderzaal het te doen was.  Mijn collega gaf me de naam en het nummer van de vergaderzaal op, maar dit bleek niet voldoende voor de portier.

“Neen, juffrouw, ik mag u niet zomaar binnen laten, ik moet de persoon waarmee u een afspraak heeft bellen.” Natuurlijk kende ik de namen van de mensen met wie mijn collega had afgesproken niet. Bij mezelf denkend: “Had die portier dat niet kunnen zeggen voordat ik mijn collega  belde, dan had ik daar meteen naar kunnen informeren?” nam ik mijn gsm opnieuw ter hand en belde mijn collega. Een beetje gegeneerd, zei ik dat ik de naam van iemand bij de VRT nodig had, want dat ik anders niet binnen geraakte. Mijn collega noemde een naam, die ik opgelucht meteen doorzegde aan de portier.

Te vroeg gejuicht, want uiteraard vond de portier die naam niet in de telefoongids van de VRT en kon hij de kerel dus ook niet opbellen om te informeren of ik wel degelijk een afspraak had met hem. Terwijl ik met de portier aan het onderhandelen was om binnen te geraken, kwam er een bekend gezicht voorbij: Jimmy Kets die duidelijk wel waardig  bevonden was om het VRT-heiligdom te betreden. Grappig om iemand die je enkel van foto’s kent opeens in het echt te zien verschijnen op een plek waar je dat helemaal niet verwacht.

Nog meer gegeneerd belde ik nogmaals naar mijn collega met de melding dat ik nog steeds niet binnen mocht, omdat de portier de naam van de VRT-contactpersoon niet in zijn systeem vond. Gelach aan de andere kant van de lijn en de melding dat de niet-in-het-systeem-te-vinden-persoon me zelf wel zou komen halen.

Terwijl ik wachtte op mijn escorte, babbelde ik wat met de portier, die vriendelijk was, maar onvermurwbaar de regels volgde. En dat al twintig jaar lang! Een paar minuten later verscheen mijn afspraak. En wat bleek? De portier had de achternaam van de VRT-persoon in het systeem opgegeven met een spatie, waardoor de zoekopdracht geen resultaten opleverde. Als de portier een beetje creatief had nagedacht en een andere schrijfwijze van de naam had geprobeerd, had hij mij één telefoontje en zeven minuten wachten uitgespaard. De jongen van de VRT verzekerde me trouwens dat mijn naam wel op voorhand was doorgegeven. Ach ja, ik ben uiteindelijk op mijn afspraak geraakt, met een dik kwartier vertraging, maar een grappige anekdote rijker.

Lesson learned: de volgende keer zorg ik ervoor dat ik de ganse lijst met namen van de VRT-aanwezigen op de vergadering bij me heb.

The past returns

Donderdagmiddag woonde ik een een netwerksessie bij voor leidinggevenden en mensen die ambitie hebben om leidinggevend te worden. Omdat ik vind dat ik als kersvers leidinggevende elke kans moet aangrijpen om mezelf te verbeteren, was ik dankbaar voor de geboden kans. Wat ik niet verwacht had, was ik dat ik daar na vele jaren mijn ex-beste vriendin zou tegenkomen. Ik weet niet hoeveel ex-beste vriendinnen jullie hebben, maar ik heb er maar eentje. We waren tijdens onze studententijd een tijd heel close, deden bijna alles samen. Tot ik me op een gegeven moment verstikt begon te voelen. Ik had nog hopen andere vrienden, zij had alleen mij. Het is moeilijk te zeggen, wanneer het juist is beginnen misgaan, maar ik hou het op een opeenstapeling van kleine ergernissen die op een gegeven moment mijn emmer deden overlopen. Wat mij tot de nogal drastische beslissing bracht om helemaal met haar te breken. En neen, ik ben daar niet bepaald trots op, maar geloof wel dat dit de juiste beslissing was voor ons allebei.

Wat niet wegneemt dat het mij een heel ongemakkelijk gevoel gaf haar daar te zien. Schuldgevoel? Wie weet. Alleszins komt er een volgend netwerkmoment waarbij we misschien samen aan tafel zullen zitten. Ik voorspel enkele bijzonder ongemakkelijke momenten.

Koud

De verwarming is kapot op ‘t werk. Een perfecte timing om zo iedereen aan te zetten om mee te doen aan dikke truiendag. Op dit moment zit ik dus met een dikke fleece al bibberend mijn mails te beantwoorden. Niet echt bevorderlijk voor mijn productiviteit, alleszins, want ik moet om de haverklap stoppen met typen om de bloeddoorstroming in mijn vingers terug op gang te brengen. Ik denk dat ik vandaag maar eens vroeg naar huis ga. Ik kan thuis ook mails beantwoorden en daar is de temperatuur draaglijker.

Play Belgium

Ik mag al eens klagen over de hoge werklast tegenwoordig, maar ik kan het niet ontkennen, ik heb echt wel een geweldige job. Zo bracht ik deze week een bezoek aan de Play Belgium tentoonstelling. Een tentoonstelling over de geschiedenis van games en gaming. Zeer leuk om tussen je jeugdherinneringen rond te dwalen: donkey kong, pong, space invaders, packman, ze stonden er allemaal én ze waren bespeelbaar. Play Belgium vertelt niet alleen over games, je kan ze er ook ter plekke spelen. En het blijft niet bij de klassieke arcade-games, neen, ze hebben er ook het allernieuwste gameplezier in huis: band hero, de wii, singstar,… Zelf testte ik mijn skateboard skills op de PS3 en deed ik wat wolven dood in World of Warcraft (boring), maar het meest gecharmeerd was ik toch door de oude arcade-games. Packman, het blijft een klassieker.

Alleen erg jammer dat de tentoonstelling niet succesvol is. We hadden een kort gesprek met de uitbaters, die ons vertelden dat de bezoekersaantallen serieus tegenvielen. Misschien ligt het aan de ligging. De Kelders van Cureghem in Anderlecht trokken nochtans wel veel volk ten tijde van de Körperwelten-tentoonstelling. Misschien is het concept niet duidelijk genoeg of werd er niet in de juiste media geadverteerd? Play Belgium is niet enkel een tentoonstelling óver games, je kan er ook een godganse dag games spelen. Men zegge het voort!

Europees Parlement

Gisteren bezocht ik samen met wat collega’s het Europees Parlement. Eigenlijk een beetje schandalig dat ik na al die jaren werken in Brussel dit belangrijke gebouw nog nooit betreden had. Het uitstapje deed een beetje denken aan een schoolreis, al waren de deelnemers net iets ouders dan de gemiddelde leerling in een klas. Zulke uitstapjes zijn altijd een ideale manier om je collega’s beter te leren kennen. Handig als je weet dat er de laatste tijd om de haverklap nieuwe gezichten bij ons op de werkvloer rondlopen. We kregen een interessante uitleg over de Europese instellingen, bewonderden het gigantische parlement en hadden de gelegenheid om een gesprek te voeren met Ivo Belet, Vlaams europarlementslid en beminnelijke mens.

Op de terugweg raakte ik verwikkeld in een serieus gesprek met twee collega’s over de druk die er tegenwoordig op mensen rust, de stress die het moderne leven met zich meebrengt en de overvloed aan informatie waarin een mens dreigt te verdrinken. We hadden het ook over het feit dat de generatie die nu volwassen wordt waarschijnlijk de eerste naoorlogse generatie zal zijn die het slechter heeft dan haar ouders. En of technologie wel zo zaligmakend is en soms niet leidt tot vervreemding. En of we niet zo langzaamaan tegen de grenzen van het vooruitgangsdenken botsen. Zware discussies voor een maandagnamiddag, die beslist op een ander moment verder gezet zullen worden.

Asociaal

Vandaag zat ik de hele dag in opleiding. Zo’n opleiding is meestal een ideale gelegenheid om je medecursisten beter te leren kennen en interessante mensen aan je netwerk toe te voegen. Maar ditmaal heb ik mij uitermate asociaal opgesteld en heb ik tijdens de koffiepauzes mijn Russische woordjes zitten herhalen en tijdens de middagpauze mijn gigantische mailachterstand proberen weg te werken. Het deed wel een beetje zeer dat ik de andere cursisten gezellig praatjes zag maken, terwijl ik zat te zwoegen om het Russische woord voor bezienswaardigheid te onthouden (niet gelukt, trouwens). Mijn mede-cursisten zullen mij wel een ongelooflijk raar mens gevonden hebben. Oh well, better to make a bad impression, than no impression at all, zal ik maar denken.

Eivol

Gisteren samengevat: vier vergaderingen, waarvan er twee de dag zelf in mijn agenda gepland werden, een stuk of vijftig nog te beantwoorden mails, waarvan ik er toch goed de helft heb kunnen behandelen of delegeren, een dringend document dat écht afgewerkt moest worden en geen dag kon wachten. Dit alles resulteerde in een werkdag die eindigde rond tien uur ‘s avonds (geloof me, ik ben niet van plan hier een gewoonte van te maken) en dan moest ik nog beginnen aan de voorbereidingen voor mijn mondeling examen Russisch. En toen ik eindelijk in bed lag, was ik zo opgefokt dat ik de slaap die ik broodnodig had, niet kon vatten. En het ziet ernaar uit dat dit het stramien zal zijn voor de rest van januari.

Receptieverslaafd

Ik ben dol op recepties. Ik hou van de bubbels die er naar goed gewoonte geschonken worden, ik hou van de prachtige kleine hapjes die er geserveerd worden en het spel van je strategisch opstellen zodat de bediening je toch zeker niet over het hoofd ziet. Maar ik hou nog het meeste van de gelegenheid om nieuwe, interessante mensen te leren kennen. Zo ook vrijdagavond: een kleine receptie met belangrijk volk uit alle hoeken en uithoeken van Europa. Tref ik een heel sympathieke Hollandse die dezelfde studierichting als ik gedaan heeft (en geloof me, zulke vrouwen zijn, wat mijn eerste studierichting betreft, niet zo dik gezaaid) én die bovendien in Wrocław op Erasmus geweest was, de stad die ik deze zomer ga bezoeken. We hadden meteen stof genoeg om een boeiend gesprek aan te knopen.

Twee dagen

Zolang heeft onze nieuwe medewerker het al uitgehouden bij ons. Stiekem moet ik toegeven dat ik een beetje opgelucht was dat hij deze ochtend opnieuw achter zijn bureau zat. Wie weet hadden we hem op zijn eerste dag zo hard afgeschrikt dat hij niet meer durfde terugkomen. 😉