In combinatie met ongelooflijk veel zin in asperges zorgde ervoor dat de keuze snel gemaakt was: genoten op het terras van de Klimop van heerlijke asperges met gepocheerd ei, grijze garnalen en botersaus en het uitstekende gezelschap van mijn vriend. Een goed begin van het weekend!
Deze namiddag was ik te gast op de heropening van het STUK. Na een verbouwing die niet echt van een leien dakje gelopen is, was de STUK-ploeg duidelijk opgelucht om de heropening van hun duurzamer, toegankelijker en inclusiever gebouw met het nodige feestgedruis te kunnen vieren. En dat in aanwezigheid van hoogwaardigheidsbekleders zoals Vlaams minister-president Jambon, Leuvens burgemeester Mohamed Ridouani en KU Leuven-rector Luc Sels. Mijn Gentse collega en ik sloten aan bij de VIP-rondleiding en konden zo, naast het resultaat van de verbouwingen, tegelijkertijd een glimp opvangen van de Artefacttentoonstelling, die ook vanavond opende. Toegegeven, niet elk kunstwerk sprak me even hard aan, maar het blijft een feit dat Artefact altijd aanzet tot nadenken over onze positie als mens in de wereld. Een ondertitel als ‘The Ecstatic Being. Between knowing and understanding‘ nodigt natuurlijk uit tot reflectie.
Het resultaat van de verbouwingen is subtiel. De meeste ingrepen zijn dan ook niet zichtbaar voor de bezoekers, zoals de vervanging van de raampartijen, de isolatie van de daken, de overschakeling naar LED-verlichting, de verbetering van het verwarmingssysteem en de installatie van infiltratiekratten om regenwater op te vangen dat voor het sanitair gebruikt wordt. De toegankelijkheid van het gebouw is er stevig op vooruit gegaan en de nieuwe fietsenstalling aan de Schapenstraat zal wel snel vollopen.
Alleen jammer dat de hapjes op de receptie wat tegen vielen. Begrijp me niet verkeerd, grote fan van de keuze om voor vegan hapjes te gaan om aan te sluiten bij het thema duurzaamheid, maar serieus, vegan hoeft echt niet synoniem te zijn met flets en smakeloos. Traiteurs die vegan of veggie koken zouden beter eens op stage gaan in India. Kruiden die handel! Zo moeilijk is dat niet! Gelukkig smaakte de schuimwijn!
Deze avond afgesproken met onze vrienden uit de Spaanse les. Ondertussen alweer een eeuwigheid geleden dat we samen avondlessen aan het CLT volgden. Gelukkig slagen we er nog steeds in de traditie in ere te houden om op regelmatige tijdstippen samen te eten. Deze avond brachten we met ons drieën door op het terras van Alfalfa, genietend van de heerlijke gerechtjes die de chefkok op ons bord toverde. Na onze hoofdgerechtjes vonden we het echter te koud worden op het terras en verkasten we voor het dessert naar binnen om in iets warmere omstandigheden om gesprek verder te zetten. Een fijn weerzien!
Tempura van groenten met kruidendip:
Dumplings met kastanjechampignons, zwarte look en chili:
Asperges met espuma van ei, peterselie en cured dooiers:
Bijzonder flesje Hongaarse wijn:
Escabeche van makreel op de bbq, tomaten bouillon en basilicum:
Geroosterde aubergine met aïoli, bieslook en dille:
Tartaar van rode biet met Granny Smith en gebrande pistache:
Taartje met witte chocolademousse, rabarer en espuma van kersen:
Vandaag spoorde ik voor de verandering nog eens naar Antwerpen voor een ontmoeting met een aantal Franstalige collega’s. Decor van deze taaloverschrijdende ontmoeting: het schoonste museum van het land, het KMSKA. Omdat ik nog steeds probeer mijn dagelijkse duizend stappen te halen, ging ik vanaf Antwerpen-centraal te voet naar het museum. Op mijn flipflops om blaren te vermijden en met mijn chique schoenen in mijn rugzak. Bij het onthaal kregen we Antwerpse handjes aangeboden, dus de dag begon al goed. De uitwisseling zelf bleef voor mij iets te oppervlakkig, maar op zich is het met elkaar kennis maken en van gedachten wisselen al een eerste stap naar nauwere samenwerking.
We sloten de namiddag af met een heerlijke lunch in het prachtige restaurant van het KMSKA: de Madonna. Mijn collega was helaas vergeten om de menukeuze van al de aanwezigen af te printen, dus was het even puzzelen, want natuurlijk herinnert vijftig procent van de aanwezigen zich niet meer wat ze besteld hebben. Maar uiteindelijk had iedereen lekker gegeten en dat is veruit het belangrijkste!
Het bezoek met gids in de namiddag liet ik aan mij voorbij gaan, kwestie van mijn mailachterstand niet te dramatisch te laten worden. En het is niet dat het museum ondertussen al niet ettelijke keren bezocht heb, nietwaar. Al mocht een foto van de fameuze toiletten van het KMSKA mochten natuurlijk niet ontbreken!
Vroeg opgestaan om bijna exact hetzelfde ontbijt als gisteren aan te treffen in de ontbijtruimte. Nog steeds geen fan van dat toast brood, maar hey, we hebben het gezellig, zo onder ons vieren aan de ontbijttafel.
Vandaag laten de weergoden ons in de steek. Het is een pak frisser dan gisteren en in onze huurwagen onderweg naar de Sacra di San Michele worden we een paar keer overvallen door een regenbui. Niets dramatisch, maar toch vrees ik dat mijn kledij niet geheel aangepast is aan de huidige temperaturen (een frisse vijftien graden).
Na een rit van iets meer dan een uur en een kwartier parkeren we de wagen op de parking en wandelen we een twintigtal minuten naar boven tot we de ingang van de Sacra di San Michele bereiken. Daar aangekomen blijken dat shorts en rokjes boven de knie verboden zijn in de heiligdom. Vervelend, want laat dat nu net de outfit zijn waarin wij allen uitgedost zijn. En dan te bedenken dat we op voorhand de site geconsulteerd hebben om na te gaan wat de dress code was. Nu, ik ben er vrij gerust in: een eenzame dame bemant de kassa voor de tickets, de souvenirshop én de camera’s in het heiligdom. Ik denk niet dat ze ons gaat buiten sjotten omdat onze knieën niet bedekt zijn.
Met onze op voorhand gekochte tickets passeren we zonder problemen het draaihek en lopen we snel voorbij de groep scholieren die vlak voor de ingang naar hun leerkracht staat te luisteren. Kwestie van in alle rust van het heiligdom gewijd aan Sint-Michiel te kunnen genieten. En amai, we zijn onder de indruk van de Sacra di San Michele. Wat een betoverende plek! Wat een fenomenale uitzichten! Geen wonder dat deze abdij als inspiratie diende voor ‘De naam van de Roos’ van Umberto Eco. En de grauwe regenwolken maken het geheel enkel dramatischer.
Nog een beetje aan het nagenieten van een geweldige teamdag, die tot mijn grote vreugde plaatsvond in Leuven, waardoor mij een potentieel lange treinrit bespaard werd.
We startten de dag bij Alpaka, alwaar we in teams van twee werden opgedeeld en we eerst wat mochten oefenen voordat we onze alpaca’s door een hindernissenparcours moesten leiden. We sloten de voormiddag af met een heuse alpacagility competitie, waarbij punten uitgedeeld werden voor snelheid en het correct afleggen van het parcours. Echt leuk, dat werken met die alpaca’s, en fijn om te zien hoe iedereen elkaar aanmoedigde tijdens het competitiemomentje. Mijn ploegmaat en ik legden het parcours af met alpaca Stan en waren best wel tevreden met onze prestatie. Al onthoud ik vooral dat die alpaca’s toch een eigen willetje hebben. 😉
Een busrit en een fijne wandeling door het zonnige Leuven later, schoven we aan tafel bij De Hoorn. We startten met wat fingerfood (charcuterie, zoete aardappelfrietjes en gefrituurde wijting) en een glaasje bubbels. Ik had als hoofgerecht de sliptongetjes gekozen en die waren zeker lekker, maar de collega’s die de ossobucco hadden waren minder enthousiast over hun gerecht. Jammer, want zoiets blijft hangen, natuurlijk.
Gefrituurde wijtingreepjes met remouladesaus:
Zoete aardappelfrietjes met yoghurt, granaatappel, za’atar:
Assortiment fijne vleeswaren: mortadella, salami, parmaham, coppa:
Thaise curry met tofu, lotuswortel, paksoi, rijst:
Ossobucco van kalkoen met dragonsaus, pappardelle, erwten, asperges, snijbiet:
Sliptong met geroosterde groenten, kalamansi en kruidenpuree:
Na de middag volgde een rondleiding in de universiteitsbibliotheek en natuurlijk mocht daarbij een beklimming van de toren niet ontbreken. Hoe vaak ik die beklimming ook doe, het uitzicht blijft me altijd bekoren.
We sloten de dag af met een glaasje sangría (allez, een karaf) op het terras van de Appel. Genieten in eigen stad!
Van de Weyer was het laatste restaurant waar mijn vriend en ik aten voordat we naar Piemonte vertrokken en meteen ook het eerste waar we iets gegeten hebben na onze terugkomst. En bij nadere inspectie blijk ik zelfs exact hetzelfde gerecht gegeten te hebben: asperges met kabeljauw en garnalen! Yummie!
Ondanks de rookgeur in onze kamer best wel goed geslapen in B&B Carpe Diem. Stipt om acht uur zitten we aan het ontbijt dat voor een Italiaans ontbijt echt wel copieus is met omelet met kaas, een mooi aanbod aan charcuterie, brie, smeltkaas en yoghurt. Alleen jammer dat we het moeten stellen met wit toastbrood. Niet echt een fan van en de toaster blijkt moeilijk af te stellen, waardoor ik per ongeluk twee sneetjes verbrand. Oh well, geen erg, we kijken allemaal uit naar wat de dag brengt.
Vandaag staat er een bezoek aan wijnhuis Albino Rocca op het programma. Een tijd geleden woonde mijn broer via zijn wijncursus een wijnproeverij bij en dit wijnhuis was zijn absolute favoriet. Dit wijnhuis is redelijk exclusief, dus niet evident om een rondleiding vast te krijgen. Gelukkig regelde de leerkracht van mijn broer momenteel een bezoek voor ons. De verwachtingen waren dus hoog gespannen.
Stipt op tijd kwamen we aan bij Albino Rocca (de tien minuten speling die ik voorzien had in mijn planning waren al opgebruikt bij het vertrek aan de B&B, gelukkig verliep de rit zelf vlotjes). We werden bijzonder vriendelijk ontvangen door Daniela Rocca, één van de drie zussen die het bedrijf runnen. En amai, wat een prachtig wijnhuis! De Oostenrijkse vaten, de gang die de kelder waar de houten vaten rusten, verbindt met de stalen vaten en de fenomenale wijncollectie. Echt top op alle vlakken. Daniela vertelt over de geschiedenis van het familiebedrijf de druivenrassen die ze gebruiken en de wijngaarden die hier in de omgeving verspreid liggen. Een rondleiding in een wijnhuis is een beetje zoals een rondleiding in een whisky distillery, elk bedrijf heeft zijn eigen verhaal.
Na de rondleiding volgt het hoogtepunt van ons bezoek: de proeverij. We starten met witte wijnen om te eindigen met fenomenaal lekkere rode wijnen. Mijn broertje is in de wolken. Omdat de wijn hem zo smaakt koop ik een fles rode wijn als cadeau voor zijn verjaardag. Hopelijk krijgen we deze fles heelhuids thuis!
Na de proeverij rijden we door naar het centrum van Barbaresco, een prachtig dorpje, bekend van de beroemde wijn Barbaresco. We beklimmen de Torre di Barbaresco en genieten van het prachtige uitzicht op de rivier Tanaro en de wijngaarden in de omgeving. En jawel, boven op de toren kan je Barbaresco proeven. Wij houden het echter op het fotograferen van de omgeving. Continue reading
Vroeg opgestaan vandaag, want onze trein naar de luchthaven vertrekt om 7.36u. Gelukkig geen treinvertragingen deze keer en tot nader order lijkt ook onze vlucht naar Milaan Linate op tijd te vertrekken. Hopen dat dat zo blijft! De weersvoorspellingen voor Piemonte zijn ietwat twijfelachtig, maar we vertrekken met het goede voornemen er sowieso het beste van te maken.
Op de luchthaven treffen we mijn broer en zijn vriendin, die al op ons staan te wachten bij de incheckbalie van Brussels Airlines. Na onze bagage ingecheckt te hebben, gaan we rechtstreeks door naar de security. Alwaar we bijna mijn vriend moeten achterlaten, want zijn boarding pass is zogezegd al gescand. Dat zou willen zeggen dat iemand van ons de verkeerde boarding pass zou gescand hebben aan de toegangspoortjes voor de security. Ik ben er nochtans zeker van dat ik de juiste gescand heb en dan nog, dan zou de vierde, ongescande pass toch moeten werken? Enfin, gelukkig mocht hij uiteindelijk toch binnen.
We kopen iets kleins bij de Exki om te ontbijten en om 9.50u zitten we op het vliegtuig, dat zowaar op tijd vertrekt. Mirakel! Ook de vlucht verloopt vlekkeloos en we worden zelfs getrakteerd op een mooi uitzicht op de Alpen.
In de luchthaven van Milaan Linate is het even wachten op de valiezen en dan begint de grootste uitdaging van de dag: vinden waar de shuttle vertrekt die ons naar ons autoverhuurbedrijf Noleggiare moet brengen. Op de papieren die mijn vriend heeft uitgeprint, staat dat we aan exit 4 moeten zijn. We lopen al de exits af in de (vrij kleine) luchthaven, maar de nummers 1 tot en met 4 lijken mysterieus verdwenen, wij vinden enkel uitgangen 5 tot 9. Ik klamp in mijn allerbeste Italiaans een luchthavenmedewerker aan en die wijst ons in de juiste richting. De uitgang bevindt zich een verdieping hoger. Dat hadden we zelf nooit geraden…
Blij dat we de juiste uitgang gevonden hebben, belt mijn vriend in overeenstemming met de instructies op zijn document naar de shuttledienst van Noleggiare. Daar krijgt hij echter geen gehoor. Zelfs niet na een paar keer proberen. Vervelend, want wij staan te popelen om aan onze trip te beginnen, maar zonder huurwagen is dat wat lastig. Mijn vriend probeert het dan maar bij Sunnycars, het bedrijf waarbij we de wagen gehuurd hebben en dat samenwerkt met lokaal verhuurbedrijf Noleggiare. Terwijl hij belt met Sunnycars, klamp ik ondertussen alle chauffeurs van shuttlebussen aan. Nog steeds in mijn beste Italiaans. Al die chauffeurs wijzen echter naar exit 4. Gelukkig komt daar eindelijk de shuttlebus aan met daarop heel duidelijk het knalroze logo van Noleggiare. Oef, want het begon mij eerlijk gezegd allemaal wat te lang te duren.
Een korte rit later zet de shuttlebus ons en onze bagage af bij Noleggiare. Er is één klant voor ons: een Duitser die uitgebreid aan het discussiëren is met de vriendelijke dame aan de receptie, terwijl zijn gezelschap bestaande uit twee andere dames een beetje verslagen op twee stoeltjes zitten. De Duitser heeft een reservatie voor een wagen, maar heeft duidelijk de voorwaarden van het verhuurbedrijf niet goed gelezen. In de voorwaarden staat dat de persoon die de wagen huurt zowel een identiteitsbewijs, als een rijbewijs en een kredietkaart op zijn of haar naam dient voor te leggen. De Duitser heeft wel een identiteitsbewijs en een rijbewijs, maar de kredietkaart staat op naam van zijn vrouw. De dame aan het onthaal van Noleggiare blijft vriendelijk en beleefd, maar aangezien de voorwaarden van de verhuurovereenkomst niet vervuld zijn, krijgen de Duitsers geen wagen mee. Er rest hen dus niet anders dan met de shuttle terug te keren naar de luchthaven en het bij één van de verhuurverblijven daar te proberen. Ik heb met hen te doen, een rampzalig begin van een vakantietrip waarnaar ze ongetwijfeld hebben uitgekeken. Always read the fine print, you guys and girls! Hopelijk lukt het hen om op de luchthaven iets te regelen.
Gelukkig verloopt bij ons alles vlotjes. We krijgen een zilverkleurige Peugeot 308 stationwagen die ruim en comfortabel is. Er is zelfs riant veel plaats in de koffer voor onze valiezen! We hebben een rit van een dikke anderhalf uur voor de boeg naar onze B&B Carpe Diem. Onderweg stoppen we bij Panificio Cecconello voor een snelle lunch met heerlijke focaccia en cannoli als dessert. We hebben geluk, want we zijn er net vóór het begin van de siesta die van 13.30u tot 16.00u duurt (!).
Iets na 14u komen we aan bij onze B&B Carpe Diem, in het piepkleine dorpje Portacomaro dat letterlijk uit drie straten bestaat. Onze B&B bevindt zich op de top van een heuvel boven aan het einde van een doodlopende smalle en steile weg. Het uitzicht vanaf de berg op de omgeving is alleszins fenomenaal. De ontvangst door onze gastvrouw is bijzonder hartelijk en we krijgen twee mooie kamers met balkon toebedeeld. We zijn de enige gasten in deze B&B, zalig! Het enige nadeel is dat zowel onze gastvrouw en gastheer roken en ondanks alle geurstokjes ruikt onze kamer naar rook. En als ik één ding verschrikkelijk vind, dat is het wel sigarettenrook. Jammer.
Onze laatste dag in Zwitserland. De tijd vliegt voorbij. We ontbijten opnieuw sober. Ik heb echt spijt dat we onze kamers in Mad House inclusief ontbijt gereserveerd hebben. Wellicht zijn er zoveel betere plekken om te ontbijten in Lausanne. Maar goed, met een hardgekookt ei, kaas en brood is je maag ook gevuld.
Het is zondag en opvallend rustig in de starten van Lausanne. We nemen de openbare lift vlakbij ons hotel om een serieus hoogteverschil te overbruggen en klimmen opnieuw naar de kathedraal. We zijn er net voor de eredienst begint, dus we kunnen nog snel het interieur bewonderen.
