In september vertrekken vrienden van ons naar Bratislava, definitief. Het is natuurlijk niet zo ver als Amerika of Australië of Singapore, maar bij de deur is het toch ook niet bepaald. En dan lijkt België opeens zo klein en saai en grijs. Een nieuwe uitdaging in een nieuw land? Misschien moet ik daar, nu mijn studies eindelijk afgerond zijn, eens over denken. Al vrees ik dat er te veel dingen zijn die ons hier binden.
persoonlijk
Ontspannen in Vaals
Mijn vriend en ik hebben een fijn weekend achter de rug in de streek van het drielandenpunt Nederland, België, Duitsland. We hebben:
- heerlijk gegeten voor weinig geld in restaurant Vijlerhof,
- mooie lange wandelingen gemaakt,
- ons midden in de bossen alleen op de wereld gevoeld en daar gretig misbruik van gemaakt,
- op het hoogste punt van Nederland gestaan,
- gegeten en gedronken in boscafé ‘t Hijgend Hert, de enige berghut van Nederland,
- in de sauna gezeten tussen een bende naakte Hollandse golfers,
- genoten van het voortreffelijke ontbijt-met-gewoon-te-veel-keuze aan de rand van de vijver,
- de bedden van Kasteel Vaalsbroek aan een uitgebreide test onderworpen,
- een waterijsje gegeten dat alleen uit kleur- en smaakstoffen bestond,
- ons verbaasd over het aantal wielertoeristen in de streek,
- geschuild voor de regen onder een parasol op een terrasje in Oud-Holset,
- ons geërgerd aan de werkelijk abominabele bediening in ‘t Klükske.
- een historische wandeling gemaakt in het mooie Vaals,
- met één voet in Nederland en de andere in Duitsland gestaan,
- een haarspeld gekocht om mijn haar uit mijn nek te houden, omdat het zo warm was,
- kunst bewonderd in de prachtige tuin van kasteel Bloemendal,
- een nep-grot van Lourdes en een obelisk gezien,
- een blik in een vroeger tolhuisje geworpen,
- boven alles genoten van elkaar.
En het heeft ontzettend deugd gedaan. Lang geleden dat ik mij nog zo ontspannen gevoeld heb.
Muggenbeten
De muggen hebben zich gisterenavond op het verrassingsfeestje van de zus van mijn vriend tegoed gedaan aan mijn bloed. Tuinfeesten zijn leuk, maar ik weet nu dat al de kaarsen die verkocht worden als muggenafwerend, helemaal geen effect hebben. Ik sta helemaal vol met muggenbeten. Ik wou dat ik de mug die zich midden in mijn decolleté geplaatst had om haar avondmaal te verorberen, eerder het hoekje omgeholpen had. Niet echt sexy, zo’n dikke rode bult tussen je borsten en dat net nu het weer eindelijk wat beter is…
Ik weet niet wat ik wil
En het ergste is dat ik het onderhand toch wel zou moeten weten, na twee studies en twee jobs. Wil ik mijn huidige job behouden? Wil ik iets totaal anders doen? Wil ik gaan voor een functie met meer verantwoordelijkheid? Wat zijn mijn doelen in het leven? Hoe kan ik iets bijdragen aan deze maatschappij? Wil ik misschien toch nog iets bij studeren? (Ja, graag.) Wat zijn mijn talenten? (Geen flauw idee.)
Ik krijg het op mijn heupen van mezelf.
Sportwagen
Onze nieuwe wagen wordt door bijna iedereen die we kennen een “sportauto” genoemd. Iets wat mijn vriend en ikzelf behoorlijk grappig vinden, want het is gewoon exact hetzelfde model als de vorige alleen in een ander kleurtje. Buiten de kleur is er niks sportiefs aan. Of zou het dan toch aan de rijstijl van mijn vriend liggen? 😉
Wedding bells
Jawadde, de zus van mijn vriend laat er geen gras over groeien. Na amper een maand samen met haar vriend, een huis gekocht. En nu, na bijna vier maanden samen, verloofd. De zus en haar vriend verloofde vertelden het grote nieuws het zondagmiddag toen we op bezoek waren bij de ouders van mijn vriend. Voor mij niet gelaten, echtscheidingsadvocaten moeten ook hun brood verdienen (just kidding, ik wens ze een lang en gelukkig leven samen). Maar ik vind het wel spijtig dat ze hun grote dag gepland hebben in de maand voor het feest dat wij wilden geven ter ere van ons tienjarig samenzijn. Het strafste van al is dat we ons feest al een tweetal jaar op voorhand aangekondigd hebben (ook de periode waarin we dit wilden organiseren) en nu zitten we met twee feesten vlak na elkaar. Ze konden toch gerust nog wat wachten? Why the hurry?
Eigen schuld dikke bult, zeker? Ik heb niet echt werk gemaakt van het zoeken naar een geschikte feestplek en een datum voor ons feest ligt ook nog altijd niet vast. Ik zal een versnelling hoger moeten schakelen, ik voel de hete adem van noeste trouwers in mijn nek.
Twee dagen Gentse Feesten
Hebben een supervermoeide yab opgeleverd. Morgen meer.
Een kinderhand…
Eergisteren nam de oudste van de drie bij het naar bed gaan afscheid met de gevleugelde woorden: “Jullie mogen nog eens terugkomen. Maar wel cadeautjes meebrengen, he!”
Gisteren zat ik tussen twee kindjes van drie en vierenhalf jaar oud, terwijl ze rustig aan het luisteren waren, terwijl ik uit het boekje voorlas dat we net cadeau gegeven hadden. Superbraaf.
En toch ben ik telkens opgelucht als de kindjes naar bed zijn en we onder volwassenen een goed gesprek kunnen voeren.
Mieke
Dat zei ze tegen mij. “Uw broekske is korter gemaakt, zie, mieke. Nu zijt ge gesteld, hè mieke?” “‘t Is buiten nog redelijk warm, hè mieke.”
Ik denk niet dat er ooit al iemand “mieke” tegen mij gezegd heeft…
Ik ben op zoek…
Naar een nieuwe uitdaging. Nu mijn studies afgerond zijn, is er tijd vrijgekomen voor iets nieuws. Maar wat? Fotografie? Kooklessen? Wijnproefcursus? Digitale beeldverweking? Een cursus auteursrecht? Ik geraak er maar niet uit.