Een collega vertelde me over een voorval op de trein. Iemand die onlangs in Mexico op vakantie geweest was, werd op nogal onvriendelijke toon gevraagd elders plaats te nemen. De heer in kwestie, duidelijk gegeneerd, liet zich de les spellen en vertrok naar een andere wagon.
Triestig.
Ik lig er persoonlijk niet wakker van. U wel?
Ik ging er deze nacht mee slapen en ik stond er deze ochtend mee op. Ik weet dat het belachelijk is mezelf op te jagen voor futiliteiten. Waarom doe ik het dan?
Vandaag waren we te gast bij vrienden in Limburg. Om de namiddag aangenaam door te brengen, deden we een fietstochtje. Daarbij daagden we de weergoden uit, want er was regen voorspeld en de lucht had een dreigend grijze tint. Gelukkig bleven we op onze tocht over het fietsknooppuntennetwerk gespaard van nattigheid. Het was een hele belevenis: met drie volwassenen en drie kindjes op stap. Een kinderzitje achteraan voor het oudste meisje en de twee jongens in de fietskar achteraan. De mama van pluimgewichtje is een heldin. Ongelooflijk hoe zij dat allemaal klaarspeelt.
Om wat de bekomen van de inspanningen (vooral de supermama had het op een stukje vals plat zwaar), aten we een lekkere pannenkoek in een taverne waar de gemiddelde leeftijd zo rond de zeventig jaar bedroeg. Het smaakte er niet minder om. 😉 Op de terugweg nam ik een deeltje van de last van vriendin L over. Oudste dochter M (al viier jaar!) mocht plaatsnemen in het kinderzitje achterop mijn fiets. Meteen ook de allereerste keer dat er een kleuter bij mij achterop zat. Een unicum. M gedroeg zich de ganse tocht naar huis voorbeeldig. Al keek ze wel geregeld achterom om te controleren of de mama nog volgde.
Fietsen verleer je niet en dat is maar goed ook, want het moet meer dan drie jaar geleden zijn dat mijn zitvlak nog eens in contact kwam met een fietszadel. Conditiegewijs ging het prima. Geen druppeltje zweet gelaten (kon ook moeilijk, want ik denk dat ons tempo zo laag lag dat we zelfs te voet te volgen waren). Maar ojee, mijn gat doet zeer! Mijn billen zijn zachte bureaustoelen gewoon en geen harde zadels. Zadelpijn, ik weet nu wat het is.
Na elk geslaagd concert zeg ik telkens weer: dat moeten we meer doen. Helaas gaat er dan weer een jaar of zo over voordat we die woorden effectief in de praktijk omzetten. De enige reden dat de concertloze periode deze keer doorbroken werd, is omdat het lot wilde dat ik vrijkaarten won. Ik denk dat ik eens meer aan wedstrijden ga deelnemen.
Todo items die, terwijl je in bed ligt te wachten tot de slaap je overmant, een rondedans in je hoofd beginnen maken. Ze worden een mantra dat door stemmetjes in je hoofd opgezegd wordt. Terwijl je denkt: niet vergeten, niet vergeten.
En wanneer je dan ‘s ochtends opstaat, is je hoofd leegt. Ze hebben zich teruggetrokken om je de volgende nacht opnieuw te komen lastigvallen.
We vergaderen weer dat het een lieve lust is…
Een stralende lentedag was het vandaag. Met een zon die zich geen wolkje in de weg liet leggen. Maar zelfs de zon die stralend naar binnen scheen, kon de sfeer in de ziekenkamer niet opvrolijken. Ogen die in mijn ogen keken en soms schenen te begrijpen. Of toch niet? Ik meende wanhoop af te lezen op haar vertrokken gezicht. Wanhoop om de hulpeloosheid. Een luide schreeuw die aan haar lippen ontsnapte. Tranen die over wangen rolden. Snapte ze het? Besefte ze het? Je probeert een sussende klank in je stem te leggen, want je weet niet of je woorden begrepen worden. En wat kan een mens zeggen als troost in een situatie waarvan je denkt dat je zelf ontroostbaar zou zijn. Dat de enige genadige uitweg jou de dood lijkt?
We praatten. We bespraken opties. Er is geen goeie optie. Deprimerend. Gelukkig scheen de zon.
Na het ziekenhuis, het tehuis voor dementerenden. Ook daar scheen de zon, zij het doorheen dichtgetrokken gordijnen. Want al dat felle licht, dat schijnt toch maar in de ogen. Dezelfde gesprekken als altijd. “Heb je lekker gegeten?” “Wat heb je vandaag gedaan?” Ogen die in mijn ogen keken. Deden alsof ze wisten wie ik was. “Je komt toch gauw terug, niet?” We weten maar al te goed dat ze ons bezoek na tien minuten vergeten zal zijn.
Terug in Leuven. De zon scheen nog steeds. Ik had honger en hoofdpijn. Mijn vriend stelde voor sushi te gaan eten. Comfort food om het humeur op te krikken.
Soms helpt zelfs de zon niet.
Een berichtje dat mijn vriendin bevallen is van een gezonde dochter. Blijdschap dat alles goed gegaan is. 
Een doodsbrief in de bus die ons het overlijden van de vader van een andere vriendin meedeelt. Spijt omdat het bericht ons te laat bereikt heeft en we niet aanwezig waren op de begrafenis om haar te steunen. 
Ik heb vannacht geslapen als een roosje (wat een rare uitdrukking, eigenlijk, slapen rozen wel?) Ik kon het gebruiken. Nogal veel stress op het werk en daarbuiten, de laatste tijd. Korte nachten met weinig slaap hebben meestal een niet zo positief effect op mijn humeur. Gisteren hebben we echter de tijd genomen om ‘s avonds uitgebreid te ontspannen: lekker lang weken in een veel te warm bad, een fijne vrijpartij, slapen tot je wakker wordt en je vervolgens omdraaien omdat je geen haast hebt om op te staan.
Zalig.