Pech

Er was net een kleine wolkbreuk boven Leuven losgebarsten en ik moest om half negen in het stadscentrum zijn. Naar goede gewoonte had ik alles erg krap getimed. Ik vloekte toen bleek dat mijn fiets platteband had. Geschooid om een lift bij mijn vriend dan maar. Batterij van de wagen plat, te lang niet mee gereden. Shit. Laatste redmiddel: de te grote herenfiets van mijn vriend. Gezwind mijn been over de stand gegooid en gefietst alsof mijn leven er vanaf hing.

Ik was drie minuten te vroeg op de afspraak.

Reisstokje

‘t Is hier nogal stilletjes de voorbije dagen. Dat komt omdat ik mij momenteel in het buitenland bevind en de tijd hier zo snel gaat dat zelfs mijn verslaggeving erbij inschiet. But don’t worry, jullie hebben nog wat reisverslagen te goed van mij. Onder het motto: beter laat dan nooit.

Om jullie ondertussen wat te entertainen, pik ik snel een reisstokje bij LaJungfrau:

1. Welke routines neem je van thuis mee op reis? (fitnessen, lezen in bed, de 3 stappen van Clinique elke ochtend en avond,…)
Wel, het enige wat ik echt belangrijk vind om mee te nemen van thuis, zijn mijn lenzenproducten, mijn verzorgingsproducten en mijn shampoo (ben nogal gehecht aan de juiste verzorging voor mijn lichaam). Verder pas ik mij zonder problemen aan aan de gewoontes van het land. Oja, ik heb natuurlijk wel overal internetconnectiviteit nodig. :-)

2. Bikini of badpak – zwemshort of Speedo?
Badpak! Omdat zo’n pak zoveel makkelijker is om in te zwemmen. Al te vaak gekampt met losgeraakte bovenstukken van bikini’s in zee of op de wildwaterbaan of bij het duiken in een zwembad. Zulke problemen doen zich niet voor met een badpak. Mannen mogen wat mij betreft kiezen. :-)

3. Aan welke nationaliteit erger je je het meest en waarom?
Nederlanders, omdat je ze altijd van ver hoort aankomen en omdat ze van zichzelf vinden dat ze geweldig goed Engels/Frans kunnen. Quod non. :-)

4. Wat is de meest magische plaats die je ooit bezocht?
Ai, dat is een lastige vraag. Er springt er bij mij niet echt eentje bovenuit, want ik heb al zoveel mooie plekken bezocht en zoveel schitterende ervaringen verzameld. Daarom heb ik even een search gedaan op het woordje “magisch” op yab.be en kom ik tot het volgende overzicht:

En dan ontbreken er wellicht nog vele plekken in dit lijstje.

5. Leg je veel contacten op vakantie? Zo ja, trek je naar de Belgen of naar de locals?
De contacten die ik op reis heb zijn veeleer vluchtig. Een babbel met een local of een andere toerist sla ik nooit af, want voor mij geeft het vernemen van een ander standpunt en/of zienswijze een meerwaarde aan mijn reis. Ik zal echter niet spontaan met mijn nieuwe kennissen samen verder trekken of zo. Belgen die ik niet ken, probeer ik op reis zoveel mogelijk te vermijden, die zie ik in mijn dagelijkse leven al genoeg. 😉 Wat ik wel geweldig vind, is vrienden opzoeken in het buitenland. Zij kunnen je waardevolle tips geven die je als gewone toerist nooit te weten komt.

6. Wat is het meest gênante dat je ooit hebt meegemaakt of meest marginale dat je ooit hebt gezien in de plaatselijke discotheek?
Plaatselijke discotheken zijn niet echt aan mij besteed. Ik herinner me niet direct een super-gênant moment en ook een search op het woord levert niets op. Misschien moet mijn meest gênante moment nog komen…

7. Vertel ons every. naughty. detail. over je meest zwoele vakantieliefde ooit.
Bwah, ooit eens op skivakantie in Oostenrijk een Italiaan opgescharreld toen ik 16 was. Veel meer dan wat kussen en strelen hebben we niet gedaan. Hij kon ook helemaal geen Engels of Frans en ik kon toen nog geen Italiaans. De aantrekkingskracht was dan ook louter fysiek, verder hadden we elkaar niets te zeggen. Ach, nu ik er zo over nadenk, ook ooit eens een vluchtige affaire gehad met een Belg, toen we allebei op skivakantie in Italië waren. Een knappe kerel, maar later kwam ik erachter dat hij thuis een lief had zitten. Gelukkig stelde het allemaal niet zoveel voor. ‘t Moet zijn dat skipakken sexy zijn of zo, ofwel was het de après-ski. 😉

8. Welke – al dan niet bezochte – landen spreken je absoluut niet aan en waarom niet?
Wel, ik ben als laatstejaarsreis naar Griekenland geweest en laat het ons erop houden dat dit niet zo’n fantastische ervaring was. Ik ervoer Griekenland als stoffig, vies en vuil en veel van hun historische sites waren niet meer dan enkele stenen bovenop mekaar. In andere landen al veel indrukwekkendere ruïnes gezien. Bovendien kregen mijn vriendin en ik het aan de stok met de leerkrachten en werden we beschuldigd van iets wat we helemaal niet gedaan hadden. De onrechtvaardigheid. Mijn vriendin was er echt het hart van in en mijn bloed kookt nog altijd als ik eraan terug denk.

Indië zie ik niet echt zitten vanwege de drukte, de bedelaars en de armoede en Zwart-Afrika staat ook niet echt hoog op mijn lijstje, al zou ik wel graag eens op safari gaan.

9. Aan welk eten waag je je absoluut niet (meer) op vakantie?
Wel, ik maak er een erezaak van alles te proberen. Insecten, gefermenteerde stinkende sojabonen, haggis, hanenkammen, gefrituurde visvinnen, de raarste zaken eerst,… Ik hoef het daarom niet lekker te vinden, maar ik heb het dan toch maar geprobeerd. Ik waag mij dus aan alles, tenzij ik denk dat ik er ziek van zal worden.

10. Ben je een souvenirkoper en zo ja, kies je voor de traditionele souvenirs? Voor wie breng je ze mee?
Mijn vriend en ik kopen altijd souvenirs voor onze drie petekindjes, meestal iets van kledij of een knuffel of zo. Iets waar ze iets mee zijn. Voor de ouders en de broers en zussen kopen we soms (niet altijd) een plaatselijke specialiteit, meestal iets van drank of zo.

Voor mezelf koop ik zelden iets, ik heb gewoon niet genoeg plaats op mijn appartementje om veel souvenirs kwijt te kunnen.

11. Ga je mij een kaart sturen, de volgende keer dat je op reis gaat? Alsjeblieft?
Zeker, wat is je adres? Wij versturen per reis zo’n zeventigtal kaarten naar vrienden en familie. Op de ouderwetse manier: ter plekke gekocht (om de lokale economie te steunen) en voorzien van een geschreven boodschap en een plaatselijke postzegel. Het enige wat we doen om de boel wat vooruit te laten gaan, is de adressen op voorhand op etiketten drukken. Dat bespaart ons een hoop overschrijfwerk.

En we zijn weer vertrokken!

Vandaag startten de bachata-lessen, komende zaterdag de lessen Spaans én het nieuwe academiejaar ging van start, wat wil zeggen dat de Leuvense straten overspoeld worden door kersverse studentjes. Een periode die mij traditioneel een beetje weemoedig doet terugblikken op mijn eigen studententijd.

Op lessengebied heb ik een minder drukke kalender dan de voorbije jaren, wat maakt dat er meer ruimte vrijkomt voor sociale contacten en hobbyprojectjes. Wat ook eens deugd zal doen. Nu maar hopen dat er volgende week wat meer studenten komen opdagen voor de bachata-les, want anders bestaat de kans dat deze afgelast wordt. Altijd al willen dansen met yab? Ga dan bachata-lessen volgen op maandagavond in zaal Ons Huis. Lesgevers: SalsaSabrosita.

Een kinderrijk weekend

Op deze maandagavond kunnen we alweer terugblikken op een geslaagd, maar erg druk weekend.

Zaterdag stond een bezoekje aan ons petekindje in Den Haag op het programma. De datum lag al maanden vast en ik had er echt naar uitgekeken. Het was geleden van de kerstperiode vorig jaar dat we haar nog eens gezien hadden en dat vond ik, eerlijk gezegd, veel te lang. Tijdens ons bezoek in december vorig jaar wilde ze amper haar mama loslaten en ik vreesde dat het ons door de afstand en onze drukke agenda’s niet zou lukken een band met haar op te bouwen. Iets wat ik toch wel erg belangrijk vind.

En in het begin was het weer van dat: ons petekindje wilde niet van mama’s zijde wijken, maar kijk, langzaam kwam ze los. Aangespoord door grote broer en grote zus die bijzonder uitgelaten ondersteboven aan onze armen hingen te zwieren. Want wie wil er nu niet ondersteboven rondgezwierd worden? En op het einde van de dag kroop ze zonder scrupules op mijn schoot om te spelen. Mission accomplished. :-) Gelukkig zal het weerzien ditmaal niet zo lang duren, want het hele gezin komt in december naar ons appartementje om de cadeautjes van de Sint op te halen.

Op culinair vlak werden we naar goede gewoonte weer erg in de watten gelegd. Toch wel jaloers op de kookkunsten van mijn ex-studiegenootje. Een man die zo kan koken, moet zalig zijn om in huis te hebben! Hint, hint! 😉

Tijdens de rit naar huis werd ik overmand door vermoeidheid en sliep ik bijna de ganse rit. Een combinatie van om half zeven uit bed gebonkt te worden door de bouwvakkers op de werf aan de overkant van ons appartement en een veel te drukke werkweek, neem ik aan.

Zondag werden we om twee uur verwacht op het krokodillenfeestje van mijn jongste petekindje. Zes maanden is hij al en het braafste kind dat ik ooit gezien heb. Zo’n flinke, grote jongen! Er was heel wat volk (enkel volwassenen) afgezakt naar zijn feestje en hij werd dan ook bedolven onder de cadeautjes. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat hij meer interesse vertoonde in het inpakpapier dan in de cadeautjes zelf. Dat belooft voor zijn eerste verjaardag… We aten een stukje verjaardagstaart, chocomousse, kaastaart, zelfgebakken koekjes en bewonderden het werk van de mama, die met een bijzonder oog voor detail overal het thema krokodil in had verwerkt. De mama liep er een beetje sip bij, want ze had een ontsteking aan haar oog dat er bijzonder rood en pijnlijk uitzag. Maar toch het feestje niet willen afbellen. Moederliefde overwint alles.

We namen op tijd afscheid, want we moesten om vijf uur bij de ouders van mijn vriend zijn. Ook een afspraak die al maanden vastlag. Het derde petekindje dit weekend, ditmaal dat van mijn vriend: de oudste dochter van zijn zus. Vier jaar al en met een mond die geen minuut stil staat. Het tweede zusje moet in taalvaardigheid trouwens niet onderdoen voor haar oudste zus. En altijd: ikke ook, ikke ook. Gelukkig kan de jongste van de drie gezusters nog niet babbelen. 😉 En jawel, we konden weer menselijke schommel spelen. Het verbaast me telkens weer hoe lang zo’n kind ondersteboven kan blijven hangen zonder ergens last van te hebben. Nog, nog, en hup, daar gaan we weer. Mijn armspieren werden alleszins goed aan het werk gezet, want mijn spieren doen er nog zeer van. Kinderen zijn de beste fitnesstoestellen. 😉

Een dagje sporten met de collega’s

Op voorhand had ik een beetje schrik van de heuvels rond de Brusselse rand, maar hey dat bleek ontzettend goed mee te vallen. Die 35 kilometer waren een fluitje van een cent. Ik kon zonder problemen de berg op in het wiel van de collega die elke dag 12 kilometer fietst, waar de andere collega’s toch even moesten afstappen. Ik vermoed dat het louter muscle memory is van vorig jaar, want na onze Japanreis heb ik niet meer al te veel gefietst. Oja, The Yearling bleek bijzonder lekkere mosselen te serveren (en een glaasje wijn erbij zorgt voor extra poeier in de benen). Echt van genoten! En het is altijd plezierig om je collega’s op een andere manier te leren kennen.

Het laatste huwelijk van 2013

Tenzij iemand van onze vrienden van plan is een quickie wedding te doen, hebben we er dit weekend onze laatste trouwpartij voor 2013 opzitten. Het weer kon moeilijk slechter, maar de bruid en de bruidegom lieten het niet aan hun hart komen.

Tijdens de (zeer klassieke) viering zorgde de Afrikaanse priester met het geweldige accent en zijn leuke grapjes voor de vrolijke noot. Pastoor Innocent (met zo’n naam moet je wel pastoor worden) drukte het koppel op het hart dat hij ook zeer graag kindjes doopte en zorgde voor een onverwacht moment toen zijn Indische vriend (ook pastoor) in het Sanskriet een traditioneel lied bracht. Echt prachtig. Het stopte zelfs even met regenen!

Na de dienst werden al de aanwezigen in de kerk uitgenodigd om een glaasje te drinken op het appartement van de pasgehuwden dat zich letterlijk op twintig stappen van de kerk bevond. Het terras was gelukkig overdekt met een tent en iedereen paste er wonderwel in. Al een geluk dat de meubels al verhuisd waren naar de nieuwe woonst die de bruid en de bruidegom binnenkort zullen betrekken.

Het huwelijk en het avondfeest vonden plaats niet ver van mijn ouderlijke woonst, dus maakten we van de gelegenheid gebruik om langs te gaan voor een bezoekje. Dat was alweer veel te lang geleden. De tijd gaat zo snel tegenwoordig en onze agenda zit zo vol dat het er gewoon niet vaker van komt. Maar kijk, dan doet er zich een onverwachte opportuniteit voor om de ganse namiddag bij elkaar door te brengen. Mijn broertje en zijn vriendin waren zo lief geweest om sushi voor ons te voorzien. En óf dat smaakte na die paar glaasjes schuimwijn!

We babbelden gezellig bij en voordat we er erg in hadden was het tijd om naar het avondfeest te vertrekken voor – jaja – alweer een paar glaasjes schuimwijn. De fotograaf had mij (en dan vooral mijn toestel) al gespot in de mis en kwam een hbabbel met ons slaan. Leuk, maar voordat ik het wist, werd ik gebombardeerd tot reservefotograaf. Nu heb ik wel altijd mijn toestel bij op zulke feestelijke gelegenheden, maar ik heb het liever dat bruid en bruidegom mij op voorhand vragen om foto’s te nemen, zodat ik mij er een beetje op kan instellen. Maar goed, een goede fotograaf moet ook kunnen improviseren, nietwaar? Dus maakte ik foto’s van het buffet, de taart en de openingsdans. Hopelijk voldoen ze wat aan de verwachtingen, want de fotograaf had zelfs voorgesteld enkele foto’s van mij in het trouwalbum op te nemen (stress!).

De muziek was een pak beter dan op het vorige trouwfeest, maar de sfeer wat minder goed. Dit was duidelijk een publiek dat niet erg op dansen was gesteld en na de polonaise liep de dansvloer dan ook een beetje leeg. Jammer, deze dj verdiende beter! (En ik kan er niks aan doen, maar het seksitische Blurred Lines is toch echt wel dé hit van deze zomer!)

Enfin ja, rond drie uur sloten we het feest af (al het jong volk was toen al lang naar huis, de watjes!) met een herhaling van de prachtige gechoreografeerde openingsdans van het gelukkige koppel en namen we afscheid.

De zondag erna sliepen we tot ‘s middags en hingen we wat rond. Gelukkig besloten we ‘s avonds naar de viering ter gelegenheid van 20 jaar Cirkus in Beweging te gaan kijken. Een welgekomen afwisseling die voorkwam dat we de ganse dag achter onze pc zouden blijven suffen.

#IRC weekend

Lang, lang geleden, toen niemand kon dromen dat de wereld ooit zou overspoeld worden door tweets en facebookberichtjes, communiceerden mijn vrienden en ikzelf via IRC met elkaar. We waren een fijn clubje dat gebruik maakte van online communicatie om offline vriendschappen te onderhouden. Bijna even lang geleden ontstond een fijne traditie, toen een vriendin graag een keer wou gaan railbiken. De beslissing om er een weekendje van te maken nam slechts een paar seconden in beslag. In 2003 huurden we een huisje in Durnal en de rest is geschiedenis.

In de loop der jaren groeide de groep en veranderde de samenstelling. Onze vrienden kregen kindjes en die kindjes gingen ook mee op weekend. Er ontstonden tradities (weerwolven!) en de hoeveelheid activiteiten nam elk jaar een beetje bij beetje af. Wat rondhangen in het zwembad en de jacuzzi kan erg relaxerend zijn als een mens een druk leven heeft.

Vorig jaar had ik even een dipje. Ik zag de organisatie niet meer zitten, maar een zeer positief resultaat van onze mini-enquête maakte dat ik er met vernieuwde moed tegenaan ging. Tradities zijn er om in ere te houden! En kijk, zonder dat ik er erg in had, hebben we vorig weekend de elfde editie meegemaakt. De eerste editie waarbij mijn petekindje mee ging. En ik moet zeggen, hij heeft zich als een ware gentleman gedragen!

En ja, veel meer dan in het zwembad en in de jacuzzi liggen, weerwolven en kubb spelen (was de allereerste keer dat ik dit immens populaire spel speelde en wellicht had ik er teveel van verwacht, want ik vond er niet zo veel aan, ofwel heb ik gewoon nog niet goed genoeg door) hebben we effectief niet gedaan.

Door het grote verdriet van onze vrienden moesten we onverwacht voor vervanging zorgen. Die vonden we in een koppel goeie vrienden van ons met twee kinderen van acht en tien jaar. De kinderen waren eerst een beetje weifelachtig of ze het wel leuk zouden vinden tussen al die kleine kindjes en baby’s en volwassenen, maar toen het meisje zich vol overgave op haar rol als weerwolf stortte en de jongen als een pro zat te pokeren met de heren, wist ik dat het wel los zou lopen. De vrouwelijke helft van het koppel ontpopte zich trouwens tot een ware chefkok in de keuken. Het was duidelijk wie daar de plak zwaaide. Haar plekje is volgend jaar zeker opnieuw gereserveerd. 😉

Het weer viel zaterdag tegen, maar de zon op zondag en het voortreffelijke gezelschap maakten veel goed. Ons vertrouwde huisje is alweer geboekt voor volgend jaar!

 

#tijdvoor80 !

Wow, over een flashback gesproken! Toch boeiend om te ervaren hoe het menselijk geheugen werkt: door naar enkele foto’s te kijken, trek je laden met lang vergeten herinneringen open. Bij het doorbladeren van dit prachtwerk van het Huis van Alijn volgen de aha-erlebnissen elkaar op. Lang vergeten voorwerpen triggeren herinneringen aan een tijd toen ik nog de onschuld zelve was en geloofde dat ik de wereld naar mijn hand kon zetten. Het was een mooie, onbezorgde tijd, ondanks de dreiging van een conflict tussen grootmachten die voortdurend boven onze hoofden zweefde.

Wat de jaren 80 voor mij betekenden:

  • Mijn broertje werd geboren, de schattigste baby die ik ooit gezien heb!
  • Ik leerde lezen en schrijven en vond dat formidabel.
  • Sandra Kim won het song festival en ik mocht niet opblijven tot na de puntentelling. :-(
  • New Beat: ‘The Sound of C’ van de Confetti’s!
  • Raider!
  • Mijn vrienden en ik keken massaal naar de Nederlandse tv: Wedden dat… De Honeymoonshow… Vijf tegen Vijf…
  • Swatch: nu zou ik nooit meer zo’n horloge dragen, maar toen was ik een fan van de felle kleurtjes en patronen.
  • Onze eerste telefoon met toetsen! Zo’n lelijk beige model. Nu hebben we zelfs geen vaste telefoon meer in huis.
  • Monchhichi (mij nooit gerealiseerd dat dit zo geschreven werd).
  • De walk-man.
  • K-way’kes die overal meegenomen werden wanneer we op uitstap gingen.
  • Bobbejaanland en Walibi!
  • Anne van Clouseau (Anne, als ik jou zie, moet ik kotsen bij de buren…) 😉
  • De view-master (zelf helaas nooit bezeten, gelukkig had ik vriendinnetjes die me door deze wondere verrekijker lieten turen).
  • De  Koude Oorlog en de angst voor de atoombom (ik denk dat toen mijn fascinatie met Rusland begonnen is).
  • De lolobal! Uren mee gesprongen!
  • ‘He, lekker beest’ van Isabelle A!
  • ‘Pump up the jam’, nog altijd one hell of a party song!
  • My Little Pony
  • De Troetelbeertjes!
  • Stickerboeken en ruilen met de klasgenootjes. Al waren er altijd die paar laatste stickers die ontbraken. Gelukkig kon je die via de post bij bestellen.
  • Pacman! Mijn favoriete lunapark spelletje!
  • The A-team (loved you BA!)
  • Strips, strips, strips, strips, strips. Heelder kasten heb ik verslonden. Met dank aan mijn neefjes die over een gigantische collectie beschikten.
  • Beenverwarmers!
  • Mijn eerste bril :-(
  • Merkkledij (die lelijke Millet jassen, brr, en Chipie jeans!)
  • Madonna, de enige echte Queen of Pop!
  • All Stars (vind ik nog altijd lelijk, al heb ik zelf één keer gezondigd door er rode te kopen voor onder mijn rood-wit gestreepte salopet, I know…)
  • De Berlijnse Muur die viel met de jaren negentig in zicht en ik die geloofde dat de wereld nu écht een betere plek zou worden.

Generatiegenootjes die samen met mij jong waren in de jaren 80, dit boek mag niet ontbreken in je boekenkast. Oja, heb je nog foto’s, filmpjes of andere souvenirs uit dit onvolprezen tijdperk der vierkante epauletten, neonkleuren en new beat smiley’s, deel ze met het Huis van Alijn op www.tijdvoor80.be .

Gotta love the eighties!

Plechtig voornemen

Ik neem me dit al elk jaar voor, maar wegens omstandigheden (te veel werk, op reis, weekendje weg) is het er nog nooit van gekomen, maar ik zweer het: volgend jaar neem ik vrijaf op de eerste maandag van Leuven kermis. Om naar de beesten te gaan kijken op het Sint-Jacobsplein, te kuieren op de jaarmarkt, iets te gaan drinken in alle Leuvense volkscafés, langzaam beschonken te worden en te dansen in de straten.

Dit jaar zijn mijn vriend na het werk -even de sfeer gaan opsnuiven bij de Jeeskesboom en de Marengo. De zon scheen en er werd gedanst dat het een lieve lust was op echte feestklassiekers, maar om echt op te gaan in het feestgedruis was een zekere mate van beschonkenheid nodig.

Dus het staat in mijn agenda: 8 september 2014 (en dus niet 1 september!). De Leuvense cafés zullen niet weten wat hen overkomt!