Exit january, hello february!

Een vrij rustig weekend om afscheid te nemen de eerste maand van 2015 die alweer aan een sneltreinvaart voorbij gevlogen is.

Vrijdagavond woonde ik een alfabetvoorstelling bij in de kleurrijke theaterzaal van OPEK. Hoewel ik de hoofdrolspeler een beetje fout gecast vond, kon ik toch genieten van het stuk, dankzij de prachtige muziek en de originele opbouw.

IMG_6219[1]

Nadat mijn vriend op een ontiegelijk vroeg uur was opgestaan om toch zeker een parkeerplek te vinden (de populariteit van FOSDEM blijft maar toenemen), kon ik nog even blijven liggen en genieten van de rust in ons appartement (‘t is dat mijn vriend zo’n ontzettende lawaaimaker is).

Het tweede semester Spaans vatten we rustig aan met de bespreking van de thema’s die de komende weken op het programma staan. We kregen ook de resultaten van onze examens terug en ik was zeer verheugd bij elke examenonderdeel “zeer goed” te zien staan. Om mijn goede uitslag te vieren, trakteerde ik mezelf op een veganistische maaltijd bij de Loving Hut. Ik liet me verleiden door het tapasbord. Het smaakte! (Terwijl ik aan de lunch zat, kreeg ik bericht van mijn vriend dat hij op FOSDEM ook een veganistische maaltijd achter de kiezen had. Ooit gaan we de wereld nog redden!)

IMG_6229[1]

‘s Namiddags nam ik de trein naar het thuisfront in Limburg om te overleggen over Heel Serieuze Zaken. Niet zo fijn, maar het leven is spijtig genoeg niet alleen rozengeur en maneschijn.

Mijn vriend was tot mijn verbazing ‘s avonds op een redelijk uur terug van FOSDEM. We konden zelfs samen eten en een serietje kijken. Hoera voor een rustige zaterdagavond! Bijzonder nuttig voor het wegwerken van mijn foto-achterstand, die zowaar wat begint te krimpen.

Zondag sliep ik uit, terwijl mijn vriend weer vroeg uit de veren was. Chapeau voor zijn enthousiasme, ik heb het al moeilijk om mij op zaterdagochtend om acht uur uit bed te hijsen om naar de Spaanse les te gaan. In de namiddag had ik afgesproken met de ouders van mijn petekindje om samen naar de binnenspeeltuin te gaan. Geen onverdeeld succes, moet ik toegeven. In het begin vond mijn petekindje het maar niks. Hij wilde niet in het ballenbad en niet op de schuifaf. Waarschijnlijk wat te veel lawaai en te veel andere kindjes. Na wat aanmoediging voelde hij zich meer op zijn gemak en ging hij zelfs samen met zijn mama van de hoge schuifaf. De brede glimlach die op zijn gezichtje verscheen, luchtte me eerlijk gezegd een beetje op.

‘t Is wel jammer om te moeten vaststellen dat hij mij momenteel niet zo tof vindt. Ik denk zelfs dat hij een beetje schrik van mij heeft. Hij wilde niet met me spelen en op mijn schoot zitten, was al helemaal een brug te ver. Nu, ik maak me niet al te veel zorgen. Ons Zwitsers petekindje heeft ook zo’n periode gehad. Maar ik hoop toch dat het snel beter gaat.

Net toen we onze bestelling voor het avondmaal doorgegeven hadden aan het personeel van de Sportoase cafetaria, kreeg ik bericht van mijn vriend dat hij onderweg was naar Leuven en of hij nog kon aansluiten. Geen probleem. Ik bestelde voor hem een spaghetti, erop rekenend dat die ongeveer klaar zou zijn tegen dat mijn vriend er was. Uiteindelijk was de spaghetti er eerder dan hem (ongelooflijk vlotte bediening). Al een geluk dat de borden voorverwarmd waren. 😉

Een kort weekoverzichtje

De rode draad deze week waren ongetwijfeld de vele recepties.

Maandagavond na de salsa even binnen gesprongen op de nieuwjaarsreceptie van het Wereldcafé waarvan ik al een tijdje aandeelhouder ben. Daar stopt dan ook meteen mijn engagement, want de tijd ontbreekt me om me in te zetten als vrijwilliger. Ik kom er zelfs uiterst zelden toe om één van hun activiteiten bij te wonen. Misschien moet dat een goed voornemen worden voor het nieuwe jaar…

Na een snel glaasje witte wijn op de afsluitende receptie van onze conferentie, woonde ik dinsdagavond een giga-nieuwjaarsreceptie bij van Horeca Leuven in Salons Georges (die zoeken trouwens een overnemer, iemand geïnteresseerd?). Veel bekend volk, veel hapjes, een grappige speech van de rector (of je nu voor of tegen de man bent, hij weet hoe een publiek te boeien) én een goeie babbel met de eigenaar van het appartement onder ons. Of dat laatste iets zal opleveren dat blijft natuurlijk de vraag.

Woensdagavond sprong ik even binnen op de nieuwjaarsreceptie van Groen (mét veganistische hapjes). Op een toffe en voor mij tot nu toe onbekende locatie in Leuven: Batiment A. Altijd interessant om je eigen stad wat beter te leren kennen.

Donderdag en vrijdag bleef ik gezellig thuis, omdat dat soms ook wel eens deugd kan doen.

Sinterklaasweekend bis

Laat me het erop houden dat ik me zaterdagochtend minder fris dan gewoonlijk voelde. Die tweede limoncello die ik in een vlaag van overmoed de dag voordien als afsluiter van de maaltijd had gedronken, was er duidelijk te veel aan geweest. Ik sleepte mij bijgevolg iets minder enthousiast dan gewoonlijk naar de Spaanse les (enfin ja, zo enthousiast als een mens kan zijn op een zaterdagochtend om 9 uur). Na de traktatie van een jarige medestudente met suikerrijke caloriebommetjes voelde ik me eensklaps als herboren. Wat een beetje geraffineerde suikers al niet vermogen. 😛

IMG_6035

De namiddag deden we snel boodschappen en brachten we grotendeels al kuisend door, want als de Sint voor een tweede keer op bezoek komt, moet alles er natuurlijk even piekfijn bij liggen als de eerste keer.

Om zes uur hadden we afgesproken met vrienden om te wandelen door het prachtige met kaarsen verlichte Begijnhof. Net een sprookje in ‘t echt. Enfin ja, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik een beetje asociaal ben geweest, want ik had mijn statief meegenomen om foto’s met lange sluitertijd te kunnen maken. Beetje sneu voor mijn gezelschap om naast mij en mijn statief te blijven wachten. Dus zij wandelden door de feeërieke straatjes, terwijl ik op zoek ging naar de juiste compositie.

IMG_5023

Als afsluiter van de wandeling dronken we een gluhwein ter voordele van de Mannen van ’70, die meteen het aperitief vormde voor onze double date in restaurant d’Artagnan. En omdat eentje geentje is, deden we onze gluhweinaperitief nog eens dunnetjes over met een glaasje bubbels. Er was dan ook heel goed nieuws om op te klinken. Altijd fijn om zo de avond te kunnen inzetten.

Het eten was werkelijk uitstekend en de avond vloog voorbij. Je hebt zo van die mensen waarbij het gesprek nooit stilvalt en bij wie je verbaasd opkijkt dat het einde van de avond alweer in zicht is. Hopelijk heeft mijn vriend zich laten overtuigen om eens wat hippere kledingstukken uit te proberen. 😉

Na een fijne fietstocht bergaf kropen we onder de wol, kwestie van de volgende dag fris en monter te zijn voor het hoge bezoek dat we verwachtten.

Uitslapen op een zondagochtend, daar kan ik nu eens een ongelooflijke deugd van hebben. Mijn hart gaat uit naar al die mensen met (kleine) kinderen die ook op zondagochtend vroeg uit bed moeten. Ik weet niet hoe ze het doen.

Rond de middag zetten we de volgende lading sinterklaascadeautjes klaar voor het petekindje van mijn vriend en vertrokken daarna naar de Parkabdij voor de jaarlijkse winterwandeling. We hadden daar afgesproken met de zus van mijn vriend en haar twee oudste kindjes (waaronder het petekindje van mijn vriend).

De zus van mijn vriend en haar twee dochters waren een half uurtje te laat waardoor ze het begin van de wandeling misten (en ik nog een beetje van de uitleg over de toekomstplannen voor de Parkabdij kon meepikken). Bleek dat ik de interesse in onroerend erfgoed van de twee jongsten toch wat overschat had. We verlieten de groep dus al snel om een wandeling met ons viertjes te maken. We lieten de meisjes over de spoorlijn uitkijken en luisterden samen naar het klokkenspel in de abdijkerk. Het was een werkelijk prachtige herfstdag. Ideaal om foto’s te maken van de mooie Abdij. We spotten talloze watervogels en de meisjes konden naar hartenlust springen in de vele plassen die we op onze weg tegen kwamen. Gelukkig was de mama vooruitziend geweest en waren ze allebei uitgerust met rubberlaarsjes.

IMG_5038

Na de wandeling kregen we een heerlijk glaasje warm appelsap aangeboden, waarna we opnieuw richting ons appartement trokken. De lieve Sint had chocolade voor de zusjes gebracht en speciaal voor het petekindje van mijn vriend een knalgele Nikon Coolpix. Ben erg benieuwd naar de onderwaterfoto’s die ze met dit toestelletje zal maken!

We aten na al die spanning ene excitement samen gehaktballen in Luikse saus met groentjes en aardappeltjes van Convento Food en sloten de maaltijd af met overheerlijke chocomousse.

Na met heel veel dikke knuffels afscheid genomen te hebben van de kwebbelende dametjes, brachten we de rest van de avond door achter onze pc. Die mails beantwoorden zichzelf niet, he!

Een goed gevulde week

Maandag 24 november
Salsa! Het begint nu echt wel redelijk goed te gaan. Maar goed ook, want ik moet binnenkort een mini-spreekbeurt over salsa geven in de Spaanse les en ik wil daarbij aansluitend een kleine demonstratie geven. Nu alleen nog mijn vriend overtuigen om mijn demonstratiepartner te zijn. 😉

Dinsdag 25 november
Met vijf collega’s in één auto richting Opwijk om een collega te bezoeken die wegens een operatie een tijdje met ziekteverlof is. Verschrikkelijk veel file in Brussel. Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die elke dag bumper aan bumper willen staan aanschuiven. Dan toch liever op een trein met vertraging zitten! Het bezoek was superleuk. Onze collega herstelde goed en de wonden van de operatie waren mooi aan het genezen. We kregen een rondleiding in haar splinternieuwe huis en werden volgestopt met champagne, witte wijn en heerlijke hapjes door de man van de collega bereid. Jaja, daar kan mijn vriend nog wat van leren. 😉 Ik was een beetje tipsy op de treinrit naar Leuven die verder vlekkeloos verliep. (De collega die zo vriendelijk was ons een lift naar Opwijk te geven, had ons naar het dichtstbijzijnde station gebracht, omdat iedereen natuurlijk een andere richting uit moest om thuis te geraken.

IMG_5956 IMG_5957

IMG_5958 IMG_5959 

IMG_5960

Woensdag 26 november
‘s Middags met de collega’s gaan lunchen in Au bon bol, het restaurant met de heerlijke, huisgemaakte noedels en de meest onvriendelijk serveerster op de planeet. Je gaat er voor het lekkere eten, niet voor de gezellige sfeer. 😉

‘s Avonds bezoek van een oud-studiegenootje. Reden om de whikyflessen nog eens boven te halen, want hij is een liefhebber. Al mocht hij na zijn ongeval eigenlijk geen alcohol drinken.

IMG_5961 IMG_5963

Donderdag 27 november
Naar het openingsfeest van een nieuw hotel in Leuven, inclusief rode loper. Naar ‘t schijnt zijn er die avond veel BV’s komen opdagen en trad er zelfs een heel bekende boyband op (waarvan ik nog nooit gehoord had). Dit alles is echter volledig aan mij voorbij gegaan, want ik moest mij concentreren op het verrukkelijke eten en de cocktailshowtjes van de geïmporteerde Britse barmannen aan de smeltende ijsbar. Een mens moet zijn prioriteiten stellen in het leven. Er is trouwens niks mis met eerst een ijsje van Häagen Dazs eten en vervolgens nog een stukje ongelooflijk mals rundsvlees een perfecte rosé tonijn verorberen. Wie heeft er ooit beslist dat het dessert de maaltijd afsluit?

IMG_5967 IMG_5966

Vrijdag 28 november
Deze niet onaardige week werd in stijl afgesloten op de openingsavond van het Kortfilmfestival. Mijn vriend zag het niet zitten om mij te vergezellen (stiekem denk ik dat hij niet zo’n kortfilmfan is), gelukkig kon ik beroep doen op de vriendin die mij eerder op de Vermist-screening vergezeld had. Facebook, het ideale instrument om een date te vinden! Het werd een fijne avond met een zeer gevarieerd aanbod aan kortfilms en een leuke afsluitende babbel op de receptie. <3

IMG_5969

Een rustig weekend

Niet elk weekend moet volledig volgepropt zijn, soms is een beetje ademruimte om verder te knabbelen aan al die foto- en mailachterstand erg welkom. (Ok, ok, ik beken, het weekend was niet volgeboekt, omdat mijn vriend ging zeilen.)

Een kleine samenvatting:

  • Zaterdagvoormiddag: Spaanse les.
  • Zaterdagmiddag: lunch in de gloednieuwe bar Mister Bean.
  • Zaterdagnamiddag: afgesproken met mijn petekindje en zijn ouders. Oorspronkelijk zouden we naar het provinciedomein gaan, maar door het slecht weer waren we genoodzaakt onze plannen te herzien. We spraken af in Tweebronnen en wandelden daarna door de stad met een ijsje van Decadenza.
  • Zaterdagavond zat ik ijverig te werken achter mijn computer tot het bedtijd was.
  • Zondagnamiddag ging is samen met een vriendin naar de opening van de gerestaureerde bibliotheek van de Parkabdij. Wat een prachtig stuk erfgoed. Ik kreeg bijna een stijve nek van het kijken naar het schitterend gerestaureerde plafond van Hansche.
  • Zondagavond keerde mijn vriend terug van zijn zeiltochtje en aten we samen afhaalsushi. Een mooie afsluiter van het weekend.

Een dagje Me-time

Mijn vriend vertoefde dit weekend alweer op de woeste baren (nuja, er was zo weinig wind dat ze op de motor moesten varen). Ik had zaterdag het rijk dus voor mij alleen en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb, van mijn dagje Me-time.

Vroeg opgestaan voor de Spaanse les, maar het uitbundig schijnende zonnetje verzachtte de pijn. Na de les wat het zo’n schitterend nazomerweer dat ik besloot me op het zonnigste terras van heel Leuven neer te vleien (dat van de Exki op het Rector De Somerplein) en op mijn gemak een slaatje en een stuk cheesecake te eten. Genietend van misschien wel de allerlaatste zonnestralen van de nazomer.

Daarna fietste ik op mijn gemak terug naar ons appartement om mijn cursusspullen om te ruilen voor mijn fototoestelrugzak en trok ik richting de braderie in het bovenste gedeelte van de Tiensestraat. Momenteel is de helft van de wijk één grote zanderige vlakte, maar over een paar jaar zal hier een gans nieuw stadsdeel verrijzen. Je merkt dat de wijk daar nu al deugd van heeft, want er zijn de laatste tijd talrijke nieuwe of vernieuwde zaken bijgekomen. Het was er gezellig druk en het was fijn vertoeven tussen de vele kraampjes. Niet dat ik iets kocht, want ik ben een beetje allergisch aan rommelmarkten en brocanteries. Respect voor mensen die tussen al die rommel leuke spulletjes weten te ontdekken, ik zie alleen maar brol. :-)

Tijdens mijn wandeling door de Tiensestraat verkende ik de mooi vernieuwde optiekzaak Verhulst mét grazende schapen in hun stadstuin. Jawadde, niet meteen iets wat je verwacht in hartje Leuven. Leuk dat deze stad mij nog altijd weet te verrassen. Mijn oog viel eveneens op een nieuwe kapperszaak. Geen idee wat me plots bezielde, maar ik gaf toe aan de ingeving van het moment (er was net geen volk in de zaak) en stapte de zaak binnen met de vriendelijke vraag om mijn puntjes bij te knippen. Het moet ondertussen alweer een jaar of twee geleden zijn dat ik nog eens een kapper binnen stapte, mijn kapsel kon wel een kleine opfrissing gebruiken. Wat een absoluut fantastische ervaring. Kapper Henk Swinnen bleek een vlotte kerel te zijn die er geen moeite mee had zich te beperken tot enkel de puntjes bij te knippen. En de prijs voor mijn nieuwe kapsel (nuja, niemand van mijn collega’s zag het verschil) was ook erg schappelijk. Bij Cutting Ends zien ze mij zeker nog eens terug.

Ondertussen was het al half zes geworden en rammelde mijn maag. Ik was oorspronkelijk nog van plan geweest om naar een barbecue bij vrienden in Rotselaar te gaan, maar ik had langer in de Tiensestraat rondgehangen dan verwacht en ik werd om zeven uur op de opening van het eerste project van stadskunstenaar Ief Spincemaille verwacht. Plannen bijgesteld dan maar en snel iets gaan eten bij Oli de Chinees. Snel, lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn. En oja, een ijsje als dessert dat kon er ook nog wel bij. 😉

De opening van de Eerste Verstoring was een klein beetje een teleurstelling omdat het volledige kunstwerk nog niet onthuld kon worden, wegens gevaar op instorting. De basis van de aarden toren was te nat, waardoor de omkisting nog niet verwijderd kon worden. ‘k Zal nog eens moeten teruggaan om het eindresultaat te bekijken.

IMG_2967

IMG_2924

 

IMG_2958

IMG_2934

IMG_2894

Jaarmarkt

Dit jaar was de allereerste keer dat mijn vriend en ikzelf de volledige dag vrijaf genomen hadden voor de traditionele Leuvense jaarmarkt. Als inwijkelingen voelden we ons verplicht de volgende stap in ons integratieproces te zetten, al hebben we er toch voor gepast om al van acht uur ‘s ochtends in de pinten te vliegen. Het was een erg leuke ervaring, al had ik verwacht wat meer bekende gezichten tegen te komen in de massa. Echt een geval van door de mensen het volk niet meer te zien.

Zijn me bijgebleven:

  • De mooie boerenpaarden op het Sint-Jacobsplein. Altijd al een voorkeur gehad voor sappige billen.
  • De heerlijk zoete mede in de Kruidtuin. Wat een pareltje is deze stilteplek in het midden van de stad, toch.
  • De lekkere boschampignons met truffels. Met een eervolle vermelding voor de dim sum als voorgerecht.
  • De gebakken haring bij Den Delper in de Parijsstraat.
  • De fijne babbels met de mannen van ‘t jaar.
  • De dichte mensenmassa bij de Marengo in de Diestsestraat. Zo dicht op mekaar gepakt dat we er amper door geraakten.

Jaja, ik voel dat er een nieuwe traditie in de maak is.

IMG_2441

IMG_2516

IMG_5495

IMG_5493

Leuven in Scène 2014

Deze Leuven in Scène zal de geschiedenis ingaan als de eerste Leuven in Scène waarbij wegens het slechte weer voorstellingen afgelast moesten worden. Tot nu toe heeft elke editie het geluk gehad stralend zomerweer te hebben. Regen en openlucht theater zijn nu eenmaal geen goeie combinatie.

En helaas was dit ook de eerste editie die mij niet wist te betoveren. Ok, het miezerig grijze weer was hierbij zeker een factor en ik had me natuurlijk al veel te lang op voorhand zitten verheugen op deze editie, maar toch, dat gevoel van verwondering dat ik bij andere edities wel had, bleef dit jaar uit.

Niet dat ik geen goeie acts gezien heb, maar zelfs de meest spectaculaire act op het Ladeuzeplein (met de koorddansact op de bus) bezorgde me geen echt waw-gevoel. Al te veel koorddansacts gezien, denk ik. En zoveel voegde die bus nu ook weer niet toe aan de act. Het probleem is natuurlijk dat Leuven in Scène al een paar echte topacts getoond heeft en dan wordt het moeilijk om dat bij een volgende editie te overtreffen. Ergens stopt dat en ik denk dat deze editie van Leuven in scène die grens bereikt heeft.

Was Leuven in Scène dan een tegenvaller? Neen, ik heb wel degelijk heel fijne acts gezien. De absolute topact (of eerder topervaring) was voor mij The Styx van het Leuvense collectief Skull Mapping. Ik had echt het gevoel dat ik even in een andere wereld vertoefde. Een andere favoriet was Circus Katoen, met een orginele en poëtische act bewezen zij dat spektakel niet altijd nodig is om een publiek te boeien. Ook onder de indruk van de jonge leeftijd van dit duo. Daar gaan we beslist nog van horen.

Ook Les Triplettes en Le Cirque du Platzak wisten me te bekoren. De trapezeact ‘De geur van Zaagsel’ had voor mij dan weer een te hoog déjà-vu gehalte. En de inleiding op de modeshow op de Grote Markt duurde zo lang, dat ik al verveeld was nog voordat het eerste model de catwalk betrad. Wel jammer dat ik de dansact op de Vismarkt miste, want ik heb van veel mensen gehoord dat deze echt fantastisch was. En ik ben nog wel zo’n fan van dans. ☹

Maar wat deze Leuven in Scène voor mij écht de moeite waard maakte, waren de toevallige ontmoetingen met bekenden. Het terrasje dat we samen met Goya, Lies, Ella en Lotta deden op het De Laeyensplein. Het diner samen met mijn oud-studiegenootje en haar gezin bij Il Peperoncino. De cocktail op het terrasje van Les Parisiennes met onze vriend de schaker. En al die andere gesprekken met mensen die we zomaar tegen het lijf liepen.

Leuven in Scène als ontmoetingsplaats, een ander perspectief.

Een fantastische Langste Dag

Het was lang geleden dat we nog eens in het land waren tijdens de Langste Dag, dus ik had al een hele tijd geleden afgesproken met vrienden om samen op de braderie rond te lopen en te genieten van de sfeer in de Leuvense straten. Toen ik de afspraak vastlegde, was er nog geen sprake van dat onze Japanse vriendin M bij ons zou komen logeren. We konden haar dus niet entertainen de laatste halve dag dat ze in België zou zijn. Nu, niet dat ik de indruk had dat ze dit heel erg vond: ze had een rondleiding bij Inbev gereserveerd en moest haar rugzak nog pakken.

En om heel eerlijk te zijn, ik vond het ook niet zo erg om ’s ochtends al afscheid te moeten nemen. De twee voorbije dagen hadden mij wat te veel energie gekost en ik keek ernaar uit om opnieuw vlotte conversaties te kunnen voeren en niet steeds het gevoel te hebben dat ik een eenrichtingsgesprek voerde. Begrijp me niet verkeerd, M is nog steeds welkom bij ons, maar ik denk niet dat ik in de toekomst nog twee hele dagen verlof zal opnemen om met haar op stap te gaan.

Deze eenentwintigste juni besliste de zon alvast haar beste beentje voor te zetten. Wat een zalig weertje! We genoten van de vele toffe acts en dronken een glaasje cava (mét lavendelsiroop voor mij) op de Grote Markt. We hadden oorspronkelijk afgesproken met onze vrienden en hun zoontje, maar onderweg pikten we nog een paar andere bekenden uit het Leuvense op.

En zo belandden we met zes volwassenen en één blauwogige peuter op het terras van het L-café op de Oude Markt. Fijne gesprekken in goed gezelschap, meer moet dat niet zijn en onze vriend O hield er zelfs een nieuwe hippe haarsnit aan over. Alleen jammer dat ik nog altijd last had van mijn keel, waardoor ik toch maar besloot het bij één glas cava te houden en over te schakelen op thee.

’s Avonds had ik gereserveerd in De 3 Tonghen. Omdat het bevriende koppel op tijd naar huis moest om hun zoon in bed te steken, leken tapas me een goede formule. We kregen een ronde tafel op het terras toegewezen waar perfect zes volwassenen en één kinderstoel rond pasten. Het eten was heerlijk en de avond vloog voorbij.

Zalig ontspannen dagje.

IMG_5737

Plechtig voornemen

Ik neem me dit al elk jaar voor, maar wegens omstandigheden (te veel werk, op reis, weekendje weg) is het er nog nooit van gekomen, maar ik zweer het: volgend jaar neem ik vrijaf op de eerste maandag van Leuven kermis. Om naar de beesten te gaan kijken op het Sint-Jacobsplein, te kuieren op de jaarmarkt, iets te gaan drinken in alle Leuvense volkscafés, langzaam beschonken te worden en te dansen in de straten.

Dit jaar zijn mijn vriend na het werk -even de sfeer gaan opsnuiven bij de Jeeskesboom en de Marengo. De zon scheen en er werd gedanst dat het een lieve lust was op echte feestklassiekers, maar om echt op te gaan in het feestgedruis was een zekere mate van beschonkenheid nodig.

Dus het staat in mijn agenda: 8 september 2014 (en dus niet 1 september!). De Leuvense cafés zullen niet weten wat hen overkomt!