Home cooked food!

Als er één drastische verandering is die deze coronavirussituatie in mijn leven teweeg gebracht heeft, dan is het wel het feit dat ik schoorvoetend mijn kookkunsten vanonder het stof gehaald heb. Toegegeven, onder het toeziend oog van mijn vriend, die duidelijk de masterchef in huis is. Maar hey, toch al een paar keer in de potten geroerd tijdens deze lockdown. Deze avond bereidden mijn vriend en ik een wokgerecht met rundsvlees, paddenstoelen en broccoli. Helemaal niet slecht, al zeg ik het zelf!

En daar kregen we nog gratis een spectaculaire zonsondergang bovenop!

Een fietstocht met culinair resultaat

Na onze wandeling naar de Abdij van Vlierbeek sprongen mijn vriend en ik rond een uur of half vijf op de fiets voor een tochtje naar Wakkerzeel en terug. Waarom specifiek naar Wakkerzeel, vragen jullie je ongetwijfeld af. Wel, daar ligt het onvolprezen restaurant Dumon en wat meer is: Dumon biedt een afhaalmenu aan! Hoera!

Het was heerlijk fietsen met de zon op ons gezicht, langs het kanaalen vervolgens door de Wakkerzeelse velden. Uiteraard werden we naar goede gewoonte weer supervriendelijk onthaald door de gastvrouw, die helemaal in haar eentje de bestellingen uitdeelde. Wel vreemd, zo’n leeg restaurant, terwijl het daar onze zo gezellig is. Gelukkig zagen we dat er veel bestellingen klaar stonden. Dumon heeft trouwe klanten! We deden een gezellige babbel en maakten vervolgens rechtsomkeert naar ons appartementje. Logistiek was de tocht terug een beetje een uitdaging: mijn vriend had een grote boodschappentas aan zijn stuur hangen met daarin de bakjes met eten, maar omdat de tas zelf op de bakjes duwde, vreesden we een beetje voor het resultaat op het einde van de rit.

En effectief: toen we op ons appartement aankwamen, bleek het prachtige dessert helemaal in stukken uiteen gevallen te zijn. Nuja, geen erg, het zou zeker nog lekker smaken. De rest van de bakjes hadden de tocht gelukkig wel goed overleefd. Misschien toch eens investeren in fietstassen?

Het was even puzzelen om uit te vissen welke bakjes bij mekaar hoorden, maar daarna was het easy peasy. Gewoon opwarmen in de oven en genieten. Uiteraard met een lekker flesje wijn erbij!

Hapje Noordzee vissla:

Asperge velouté met Pietermanfilet (iets te veel soep uitgeschonken, waardoor de visfilet een beetje verdronken is):

Aspergestoofpotje met noordzeegarnaal:

Zalmfilet mi cuit met asperges en safraanpuree:

En ik slaagde er zelfs in één van de twee chocolade verrassingen te reconstrueren zodat het eindresultaat er toch nog presentabel uit zag:

En de heerlijke bordeaux die we dronken:

Mijn vriend en ik zijn nogal topchefs, he? 😉

Virtueel aperitieven en Lust Daily Delicious

Mijn vriend en ik sloten de zware werkweek af met een gezellig aperitief in gezelschap van Goofball en haar gezin. Virtueel gezelschap, uiteraard, maar zoals ik al eerder zei: blij dat deze mogelijkheid er is. We deden een flesje pecorino open van Convento wines en smikkelden daarbij van wat gezonde hapjes. Ondertussen bewonderden we de puzzel die Goofball en Kabouter samen gemaakt hadden en wisselden we corona-verhalen uit. Mijn vriend en ik zijn ondertussen nog altijd in blije verwachting van onze twee weken geleden bij Dreamland bestelde puzzle…

We babbelden gezellig samen tot de bel ging en ons avondmaal voor de deur stond: Lust Daily Delicious! Simpele, maar lekkere gerechten: kip mihoen voor mij en lasagne met zalm en spinazie voor mijn vriend. En het gratis pastinaaksoepje als voorgerecht en de chocomousse als dessert kon ik zeker smaken!

Als uitsmijter, nog wat coronavirus-gerelateerde foto’s:

Thank god for sushi!

En Deliveroo, Takeaway.com en Uber Eats. Want hoe zou een mens anders overleven in deze barre tijden?

PS: Eerste keer sushi van Taste of Asia. Best wel in orde!

Digitaal aperitief en DIY home cooking!

Zaterdagavond hadden we normaal een etentje gepland met vrienden bij Fragma. Helaas, door omstandigheden jullie allemaal welbekend viel dit etentje in het water. Maar dat hield ons niet tegen om samen (digitaal) te aperitieven met een heerlijk glaasje wijn van Convento Wines. Mijn vriend en ik hadden speciaal voor de gelegenheid aperitiefhapjes ingeslagen en we hadden zelfs grootse plannen om samen te koken (vrienden en vijanden van yab slaken collectief een kreet van ongeloof: gaan Deliveroo en Takeaway.com hun beste klant verliezen?)…

En neen, een digitale aperitief is niet hetzelfde als The Real Thing, maar het deed deugd om onze vrienden te zien en bij te praten over de toch wel surreële toestand. Gelukkig waren onze vrienden en hun familie tot nu toe gespaard gebleven van het coronavirus. Duimen dat dit zo blijft. We waren natuurlijk erg benieuwd om te horen hoe et thuiswerken met twee actieve jongens vlotte, maar daar waren ze verbazingwekkend positief over. Ze hebben natuurlijk een mooie tuin die met dit prachtige weer uitnodigt tot ravotten en de jongens zijn ook wel erg flink voor hun leeftijd.

Na het aperitief dat iet of wat was uitgelopen (veel om over bij te praten, natuurlijk), begonnen mijn vriend en ik wat later dan gepland aan de voorbereidingen voor het avondmaal. Gelukkig was het recept (een zeevruchtencurry) heel gemakkelijk. Van het type: smijt alle ingrediënten in een wok en wacht even tot alles klaar is. We vonden wel niet alle ingrediënten in de winkel, dus wisselden we de inktvisringen noodgedwongen in voor Sint-Jacobsvruchten. Maar eerlijk, volgens mij kwam dit het recept alleen maar ten goede. De ananas lieten we ook vallen. In de plaats daarvan voegden we sojascheuten, broccoli en maïs toe. Enfin ja, eigenlijk deden we zomaar wat. Maar: het resultaat mocht er zijn. En de portie was meer dan groot genoeg om ons de komende twee dagen van eten te voorzien.

Sterrenrestaurant @Home

Als mijn vriend en ik niet meer op restaurant kunnen gaan, dan brengen we het sterrenrestaurant gewoon naar ons appartementje! Met dank aan restaurant Arenberg dat een zeer betaalbare afhaalmenu aanbiedt. En nog een dikkere dankjewel aan mijn vriend die helemaal tot ginder is gefietst om de afhaalmaaltijd in kwestie ook effectief af te halen. Al een geluk dat het de laatste dagen schitterend weer is.

In eerste instantie had ik een beetje schrik dat de bereiding heel gecompliceerd zou zijn, maar dat bleek helemaal niet het geval. Integendeel zelfs, de enige skill die nodig was om deze smakelijke maaltijd te bereiden, was de oven instellen op de juiste temperatuur en de timer op het juiste aantal minuten. Super Easy, Barely An Inconvenience!

Tijdens het koken genoten we van een lekker glaasje cava (met dank aan Kato) om vervolgens, terwijl de zon spectaculair onderging, over te stappen op een heerlijke Roemeense wijn van Convento wines. We maakten het gezellig met lichtjes en kaarsjes, een mooi gedekte tafel versierd met mijn fantastisch bloeiende orchideeën en we haalden zelfs onze vierkanten glazen borden boven die we amper gebruiken omdat ze niet in de afwasmachine passen.

Als voorgerechtje genoten we van asperges met gemarineerde zalm en een kruidenvinaigrette:

Het hoofdgerecht was gebakken kabeljauw met gekonfijte prei, gratin van vergeten groenten en mosterdsaus, prachtig geschikt door mezelf:

En als dessertje een creatie van gepocheerde peer en melkchocolade en kalamansi en roomijs van gezouten karamel, vergezeld van een muscat dessertwijntje:

Als afsluiter keken we nog een filmpje op Netflix. Perfecte avond!

Steun je lokale handelaar!

In deze tijden hebben kleine zelfstandigen het uiteraard bijzonder moeilijk. Gelukkig zijn er initiatieven zoals steunmee.be waarmee je je lokale handelaar een duwtje in de rug kan geven. Want als deze coronacrisis achter de rug is, wil je ongetwijfeld iets gaan drinken in die leuke wijnbar, een mooi juweel of kledingstuk kopen of samen met vrienden toasten op de toekomst. Zelf heb ik vandaag mijn steentje bijgedragen door wat flessen wijn in te slaan bij Convento wines. Een doos van zes flessen witte wijn past perfect in mijn rolkoffertje, zo blijkt. En te oordelen aan het aantal bestellingen dat klaar stond in de winkel, zijn er nog mensen die nood hebben aan wat alcoholische afleiding om deze dagen door te komen… Het deed alvast deugd om een praatje te slaan met de uitbater, zelfs al bevond er zich een plastieken afscheiding tussen ons beiden. De wijn zal ons zeker smaken!

Meevaller van de dag: op de terugweg kwam ik een vriendin tegen die op de Vismarkt woont. We hielden mooi twee meter afstand, maar we namen wel even de tijd om bij te babbelen op de zonnige Vismarkt. Blij om horen dat het haar vriend en haar ook goed gaat. Ze kunnen allebei van thuis uit werken, al is het werk zelf wel naar een lager pitje terug geschroefd. Misschien één dezer eens een virtuele aperitief organiseren, nu onze wijnvoorraad opnieuw is aangevuld.

Afhaalramen tijdens lockdown

Zoals jullie weten, is ramen mijn favoriete comfortfood. Dus toen ik las dat Ramenbar Susuru de mogelijkheid bood om af te halen, kon ik niet wachten om deze optie uit te proberen. De noedels en de garnituur waren apart verpakt van de bouillon, om te vermijden dat de noedels te zacht zouden worden tijdens het transport. Wat ik wel verkeerd had ingeschat: de wandeling van Susuru naar ons appartement maakte dat de bouillon al bijna helemaal afgekoeld was toen ik thuis aankwam. De bouillon kwam duidelijk niet kokend heet uit de pot, zoals ik verwacht had en eigenlijk vond ik de hoeveelheid bouillon ook te weinig.

Dus ja, lauwwarme ramen levert toch niet hetzelfde geluksgevoel op als heerlijk warme ramen. Beetje een mislukt experiment, dus. Of de volgende keer toch maar met de fiets gaan?

Als uitsmijter een foto van de zonsondergang (zo blij dat de zon schijnt):

En een foto van onze wandeling bij valavond:

En daarmee trok ik de deur achter mij dicht

Deze ochtend nog naar mijn werk gespoord voor de zoveelste corona-crisisvergadering. Bijzonder rustige treinrit, moet ik zeggen. Het is dan toch waar wat de NMBS altijd zegt: het zijn de passagiers die voor de vertragingen zorgen. 😉 De crisisvergadering zelf vond ik eerlijk gezegd een een maat voor niks. Een beetje meer doortastendheid in deze tijden is toch wel aangewezen, vind ik.

Na een ganse voormiddag fysiek vergaderd te hebben, op respectabele afstand van mekaar, uiteraard, ondersteunde ik de arme mensen van de catering in ons bedrijf door een broodje en een kommetje soep te kopen. De catering zit immers met gigantische overschotten, omdat hun bestellingen al geplaatst waren voordat quasi iedereen bij ons is beginnen telewerken. De self service in onze cafetaria was volledig afgeschaft en ook de aanraakschermen om af te rekenen, mochten we niet aanraken. Die werden door één van de collega’s van de catering bediend. Speciaal, moet ik toch wel zeggen.

In de namiddag had ik nog twee teleconferenties en toen hield ik het zelf ook voor bekeken. Op dat moment was ik nog de enige persoon op onze verdieping, dus deed ik het licht uit en trok de deur achter mij dicht. Niet wetende wanneer ik weer terug op post zou zijn. Vanaf morgen doe ook ik aan telewerken.

Verjaardagfeestje in Troostembergbos

Zondag stond het verjaardagsfeestje van mijn petekindje op het programma. Ook hier dreigde heel de coronacrisis roet in het eten te strooien. Ik was vooral bezorgd omdat het om een intergenerationeel feestje ging: beide paren grootouders zouden immers aanwezig zijn. Na heel veel whatsappberichtjes heen en weer, besloten de mama en de papa van mijn petekindje de locatie van het feestje te verplaatsen naar Troostembergbos, zodat alle aanwezigen de regels van de social distancing (min of meer) konden naleven.

Ik was er nog niet honderd procent gerust op, maar omdat alle grootouders jonger waren dan 65 jaar, behoorden zij (gelukkig) niet tot de risicogroep. Zelf heb ik weinig vrees om ziek te worden, omdat ik een vrij goeie weerstand heb. Ik ben echt zelden ziek en als ik dan ziek ben, is het nooit meer dan een verkoudheid of een luchtwegeninfactie. En zelfs al zou ik het virus wel te pakken krijgen, zie ik mezelf nog niet direct op intensieve zorgen terecht komen. Voor oudere mensen is dat natuurlijk een ander verhaal, maar ik begrijp dat niemand mijn petekindje wilde teleurstellen, die ongetwijfeld weken had zitten uitkijken naar dit feestje.

We vonden elkaar op de parking bij Troostenbergbos en trokken van daaruit beladen met cadeaus, koffie, thee, fruitsap en een heuse verjaardagstaart naar de dichtstbijzijnde picknicktafel. Ere wie ere toekomt, de mama van mijn petekindje had, de omstandigheden in acht genomen, voor een prachtige kroon én bijpassende taart gezorgd. Al vond ik het uitblazen van de kaarsjes iet of wat op het randje. 😉

Na een stukje taart gegeten te hebben, brachten we alles terug naar de wagen en wandelden we samen door het bos. Ik was nog nooit op deze plek geweest, maar moet zeggen dat ik aangenaam verrast was. Een mooi bos met prachtige loofbomen. Fijn om dankzij mijn petekindje een nieuw stukje natuur te ontdekken.

Yet Another Blog

Life on my side

culinair