Babyborrel in Borgerhout

Na de Arran tasting bleef ik slapen in mijn ouderlijke woonst, waar ook mijn broer en zijn vriendin tijdelijk inwonen tot hun nieuwbouw klaar is. Ik sliep zalig lang uit (wonen op het platteland heeft zo zijn voordelen: de stilte is erg bevorderlijk voor de nachtrust) en we ontbeten op het gemak samen met Turkse broodjes met gehakt en kaas. Na het ontbijt kreeg ik een nieuwe rondleiding door hun woonst, die nu echt wel bijna bewoonbaar is met stromend water en werkende elektriciteit.

In de namiddag reden we naar Borgerhout voor de babyborrel van ons nieuwste achterneefje Linus, zoon van één van mijn Antwerpse neven. Het feestje vond plaats in een zaaltje in Borgerhout, niet al te ver van mijn vorige woonst. Er waren foto’s van het feestvarken, oliebollen, wafels, pannenkoeken, chips, nootjes, soep én heerlijke Koerdische zoetigheden. Vooral de Koerdische hapjes gingen vlotjes binnen bij mij: verslavend lekker en ongetwijfeld verschrikkelijk slecht voor de lijn.

Tegen de avond verlieten we het feestje en nam ik afscheid van mijn broertje en zijn vriendin die met de wagen terug reden naar Limburg, terwijl ik vanuit Antwerpen-centraal de trein naar Leuven nam. Maar niet zonder eerst stiekem nog wat sushi bij de kaiten-zushi van de Wagamama meegepikt te hebben. Gewoon, omdat ik daar zin in had!

Back in Antwerp: Camping Campina

Vrijdagavond had ik afgesproken met mijn ex-huisbazin. Toen ik naar Borgerhout verhuisde, dacht ik dat we veel meer met elkaar zouden optrekken. Toen we nog collega’s waren (lang geleden in een ander leven), konden we het immers prima met elkaar vinden. Doordat ik zo opgeslorpt geraakte door mijn werk, bleef het echter bij een paar gedeelde momenten.

Hoog tijd om eens fatsoenlijk af te spreken dus. Al woon ik ondertussen alweer een tijdje in Leuven, de heimwee naar een échte stad blijft een beetje sluimeren. Mijn ex-huisbazin stelde voor om iets te eten in Camping Campina op de Dageraadplaats, zowat het gezelligste plein van Antwerpen. Ik reserveerde een tafeltje voor twee, we bestelden allebei een wildsuggestie en de avond vloog voorbij. Het leek wel alsof we een half leven bij te praten hadden. Over onverwachte zwangerschappen tot verbroken relaties, alles passeerde de revue.

De wildragout voldeed niet helemaal aan de verwachtingen (ik vond het nogal vreemd dat de groenten over de ragout gedrapeerd werden), maar we hadden het zo gezellig dat ik zelfs de laatste snelle trein naar Leuven miste, waardoor ik noodgedwongen de stoptrein moest nemen.

Alleen stom dat ik de kapstokken vergat mee te nemen die ik per ongeluk vanuit Borgerhout naar Leuven verhuisde. Geen erg, hebben we een excuus om nog eens af te spreken. 😉

Culinair genieten bij de Troubadour

Het enige restaurant in Antwerpen waar ik ondertussen al drie keer ben gaan eten. Dat zegt genoeg op zichzelf, denk ik. Het zit hem vooral in de smakelijke manier waarop de patron de gerechten komt voor te stellen en het fijne concept van gerechten delen met je tafelgenoot. Er valt iets te zeggen voor samen uit één bordje eten.

Dus toen ik de uitnodiging voor de friends-avond in mijn mailbox zag binnen komen, twijfelde ik geen moment. Ik trommelde mijn sympathieke Antwerpse collega op en we maakten er een supergezellige girls’ night out van. Ok, we praatten misschien een klein beetje té veel over het werk, maar het kan soms deugd doen om je hart te luchten in geval van slecht uitgevoerde reorganisaties. Als afsluiter van de avond dronken we een lekker glas whisky. Meer moet dat niet zijn.

Rilette van Duroc Varken met warm gelakt buikspek:

Bouchot mosseltjes “Asian Style”, gerrafineerd en wat mysterieus:

Kroketjes van Zeebrugse grijze garnaal, De beste in de hééééle wereld:

Geitenkaas uit Westmalle, met lokale gefermenteerde bietjes:

Eendenborstfilet uit Hongarije, korstje van macadamia, quinoa en citrus, boterpompoen en eendenjus met staartpeper uit Indonesië:

Kaasplankje:

Peer, zacht roomijs met frisse gembertoets, structuren van zoete wortel:

Laatste feestje in Antwerpen

Gisteren vierde ik samen met een handvol andere collega’s het leven en de liefde in de Oude Brouwerij onder het toepasselijke motto ‘What times to l*ve in‘. Mijn ondertussen genezen verklaarde collega gaf samen met haar vriend een feest om deze moeilijke periode in haar leven af te sluiten en met feestgedruis en muziek aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Als dat geen mooie reden is om te feesten, dan weet ik het ook niet meer.

We wrongen ons met vijf collega’s in een té kleine Cambio en reden vanuit centrum Antwerpen naar Stabroek. Best nog wel een eindje rijden. Gelukkig bracht Waze ons zonder problemen op onze bestemming. We werden welkom geheten door een stralende collega en kregen bonnetjes om ons van drank te voorzien. Op voorhand was ik niet helemaal zeker wat de exacte opzet van het feest was, maar de indeling van de zaal en de muziek van de uitstekende dj maakten al snel duidelijk dat het de bedoeling was de beentjes los te schudden.

Doordat ik sommige van mijn collega’s (er was ook een oud-collega van de partij) al even niet gezien had, bleven we misschien iets te lang praten aan ons statafeltje, maar uiteindelijk smeten we ons toch op de dansvloer. Van dansen krijgt een mens honger. De frietjes rond middernacht waren dan ook bijzonder welkom, want tegen dat tijdstip begon mijn maag al serieus te rommelen.

Ik had gerust me nog wat langer willen uitleven op de dansvloer, maar onze Cambio-chauffeur (mama van twee kleine kindjes) vond het welletjes geweest. We namen afscheid en keerden terug naar Antwerpen.

Een mooie afsluiter voor mijn Antwerpse periode, want dit weekend verhuis ik terug naar Leuven.

Doorweekt

Yep, aan alle mooie liedjes komt een einde, ook aan die eindeloos warme en zonnige zomer van 2018. Na een mislukte poging om de bus te nemen en min of meer droog in het station van Berchem te geraken, kwam ik om de één of ander onverklaarbare reden terug uit bij dezelfde halte als waar ik oorspronkelijk opgestapt was. Noodgedwongen moest ik dus alsnog met een velofiets door de regen naar het station van Berchem fietsen. De regenbui was zo heftig dat ik mijn kleren op de trein kon uitwringen. En dat ondanks het feit dat ik een regenjas aan had. Ik had trouwens geluk dat de trein vertraging had, want anders had ik hem zeker gemist.

De rest van de dag met natte voeten op het werk gezeten in laarzen die zo nat waren dat ze zwarte schoensmeersporen op mijn benen achterlieten.

Ik mis je nu al, zomer van 2018!

Afscheidsdiner in Het Pomphuis

Omdat mijn dagen in Antwerpen letterlijk op twee handen te tellen zijn, nodigde mijn lieve collega uit Berchem mij uit voor een ‘afscheidsetentje’ in het Pomphuis, zodat ik ook ineens het Havenhuis, een geslaagde combinatie van oude en nieuwe architectuur van dichterbij kon bewonderen.

Het Pomphuis zelf is nochtans ook een pareltje. Een beetje research leert dat de 3 reusachtige gietijzeren installaties van Het Pomphuis (ja die naam mag je letterlijk nemen) het naast gelegen droogdok n°7 in twee uur tijd leeg pompten. Eens het droogdok leeggepompt kon een schip onderhouden, geladen en gelost worden. De rederij “Red Star Line” maakte er regelmatig gebruik van. Het droogdok is ondertussen verdwenen. Opgeofferd om de verbreding van het Albertkanaal mogelijk te maken en het scheelde niet veel of dit prachtig stukje erfgoed ging eveneens onder de sloophamer. Gelukkig stak monumentenzorg daar een stokje voor en kreeg dit prachtige gebouw een nieuw leven als restaurant.

Spijtig genoeg had ik de fietsafstand van mijn studio in Borgerhout tot dit restaurant een beetje onderschat. Ik was al wat te laat vertrokken omdat ik nog even met de huisbazin gebabbeld had en toen bleek ik ook nog eens mijn velokaart vergeten te zijn. Dat in combinatie met een lastig parcours her en der versperd door wegenwerken, maakte dat ik zowat twintig minuten te laat op de afspraak was. Ik arriveerde dus met het schaamrood op de wangen. Gelukkig is mijn collega vergevingsgezind. 😉

Na deze ietwat valse start, verliep de rest van de avond vlekkeloos: schitterende omgeving, heerlijk eten en fijn gezelschap. Yep, we genoten zo hard dat we als allerlaatste klanten de deur van het Pomphuis achter ons dichttrokken.

Dit aten wij:

Ceviche van zeebaars, gazpacho van bio tomaten, salade van quinoia, limoen, chili, munt, steurgarnaal, avocado en cumbava olie:

Corvina “bouillabaisse styl”, venkel, selder, jonge wortel, zongedroogde tomaat,lente-uitjes, mosseltjes, kleine Sint-Jacobsvruchten, zee-algen en krieltjes:

Presa Iberico gegrild, wortelen geroosterde courgette zoete aardappecrème, piquillo peper, pruim en chili compote en jus natuur met rozemarijn:

Carpaccio van ananas, piña colada panna cotta, infusie van tapioca parels, in bruine rum gecarameliseerde ananas, geroosterde mandelschaafsel, gelei van mango en sorbet van roze pompelmoes:

En op de terugweg fietsen we langs de Schelde, misschien een kleine omweg, maar een veel fijnere route dan degene die ik voordien had genomen.

Voorbereidingen voor de verhuis

Mijn terugkeer naar Leuven komt steeds dichterbij en alhoewel ik weet dat dit de meest rationele keuze is, blijf ik met gemengde gevoelens zitten. Komt daarbij dat het momenteel ongeveer een jaar geleden is dat ik naar Genève verhuisd ben en ik dagelijks via Timehop en Facebook herinnerd wordt aan dit mislukte avontuur. (Waaruit ik trouwens nog altijd helemaal niks geleerd heb.)

Dus probeer ik mezelf wijs te maken dat de verhuis nog veraf is, maar de kartonnen verhuisdozen die mijn vader me vandaag bracht, drukken me met de neus op de feiten. Over een dikke maand zal ik de deur van mijn studio in Borgerhout achter me dichttrekken en een grootstad inruilen voor een provinciestadje. Het stoort me ook dat ik niet voldoende van mijn verblijf hier geprofiteerd heb om Antwerpen beter te leren kennen. Ik heb verdorie zelfs maar één (1!) zomerbar aangedaan! Tot zover al mijn wilde plannen…

Enfin ja, die kartonnen dozen gaven mijn vader en mezelf wel een excuus om te gaan lunchen in Bistro Stiel. En met mosselen op het menu kan je mij altijd plezier doen!

IMG_9039[1]

Antwerp by bike

Voor mijn laatste zondag in Antwerpen besliste ik een beetje de toerist uit te hangen. Ik reserveerde om deel te nemen aan een bike tour (ja, sinds ik in Antwerpen ben gaan wonen, heb ik mijn liefde voor de fiets herontdekt) die om elf uur vertrok op het Steenplein.

Het bleek alleen niet zo evident om het vertrekpunt te vinden. Ik passeerde nochtans twee keer langs de plek waarvan ik dacht dat dit het vertrekpunt was, maar van het afgesproken fluohesje geen spoor. Uiteindelijk vond ik het vertrekpunt toch (na de bevestigingsmail nog eens grondig gelezen te hebben) en nam ik onderweg nog twee Duitse toeristen mee op sleeptouw die het duidelijk ook niet gevonden hadden. Oef!

De vriendelijke gids vond het duidelijk niet zo erg dat we een beetje te laat waren en we vertrokken blij gezind op onze mooie, witte huurfietsen. Klaar om Antwerpen te verkennen.

Nu vragen jullie je ongetwijfeld af wat er nog te verkennen valt als je ergens al een half jaar woont. Wel, dat blijkt verrassend veel te zijn, want sinds ik hier woon ben ik welgeteld één keer in het historische hart van de stad geweest. Ik vind het trouwens altijd een meerwaarde om op stap te gaan met een gids, zelfs al is het in een buurt die je al kent. Gidsen hebben vaak zoveel leuke weetjes achter de hand dat je altijd wel iets nieuws bijleert of op een plek komt waarvan je het bestaan niet vermoedde.

Zo leerde ik dat er veel Mariabeelden in het Antwerpse straatbeeld aanwezig zijn, omdat de bewoners vroeger belasting moesten betalen op elke lantaarn die ze aan hun huis bevestigden, behalve wanneer deze lantaarn diende om een Mariabeeld te verlichten. Ik kwam er ook achter dat Antwerpen een verborgen ondergrondse wereld heeft die je kan bezoeken en die boven de grond alleen maar zichtbaar is omdat er her en der hoge schouwen boven de daken uitsteken. Die schouwen dienden vroeger om schadelijke gassen af te voeren die zich ophoopten in de ondergrond. En tot slot ontdekte ik een stadsgedicht aan de onderkant van een ophaalbrug. Boeiend!

Bij het terugbrengen van onze fietsen naar het afhaalpunt, moest onze gids even discussiëren met de security van het Antwerp Pride festival om binnen gelaten te worden. Beetje absurd dat deze mensen niet gebriefd werden dat er zich op het terrein een fietsverhuur bevond. Ik vond het allemaal niet zo erg, want iedereen die het terrein betrad kreeg een gratis ice cream sandwich van Ben and Jerry’s aangeboden.

Ik besloot nog wat te blijven rondhangen op het festivalterrein en de sfeer op te snuiven. Het weer was fantastisch, de optredens lekker kitscherig en de aanwezigen hadden duidelijk zin in een feestje. En zeg nu zelf, zoveel regenboogvlaggen, daar wordt een mens toch spontaan vrolijk van?

Daarna besloot ik het over een compleet andere boeg te gooien en bezocht ik de Sint-Pauluskerk in al zijn barokke glorie. Schitterend! En een waardige afsluiter voor een dagje toerist in eigen stad.

Tussen de plensbuien door

Gisteren had ik afgesproken met een oud-collega die in het Antwerpse woont om samen een terrasje te doen bij de Zomerfabriek. Helaas net op die ene dag dat de regen met bakken uit de hemel viel. Niet dat ik durf klagen, de natuur snakt overduidelijk naar water en die paar plensbuien zijn (letterlijk) een druppel op een hete plaat.

Maar goed, al dat hemelwater noodzaakte ons wel om onze plannen om te gooien. Mijn oud-collega stelde voor naar Café Stanny te gaan, vlakbij het station van Berchem. Helaas: bij aankomst daar bleek dat de uitbaters met vakantie waren. Onder een dreigende wolkenlucht besloten we dan maar richting de Drakenplaats te trekken. Uiteraard was ik zo slim geweest om mijn regenjas thuis te vergeten, dus ik smeekte inwendig dat de weergoden zouden wachten met het open zetten van de hemelsluizen tot ik mij in een droge omgeving bevond.

IMG_8927[1]

Tussen de druppels door laverend bereikten we min of meer droog het terras van de Gitanes op de Draakplaats. Net voordat de regenbui met volle kracht los brak. De parasols op het terras hielden ons gelukkig droog, maar ik had het beslist frisjes met al dat opspattende water rondom mij. Gelukkig bood mijn collega mij zijn jas aan. De locatie zelf bleek ook niet zo ideaal te zijn: op de Draakplaats was er een Gay Pride feestje aan de gang waarvan de feestmuziek nogal hard botste met het live bandje dat jazzmuziek speelde bij Gitanes. Niet ideaal om een rustig gesprek te voeren.

We maakten dan ook gebruik van een kort droog moment tussen twee regenbuien door om ons te verplaatsen naar Bar Salon op de Dageraadplaats. We vonden een plekje aan de toog. Veel makkelijker om mekaar te verstaan en Bar Salon bleek bovendien een erg leuk café te zijn. Mooi ingericht met een gezellige vibe.

IMG_8928[1]

Gelukkig was de regen rond een uur of kwart voor elf gestopt en geraakte ik wonder boven wonder zo goed als droog thuis. En dat zónder regenjas!

De Zomerfabriek revisited

Ondanks mijn grootse plannen om alle zomerbars in Antwerpen af te schuimen, moet ik deemoedig bekennen dat het aantal bezochte zomerbars op één zal blijven steken. Maar die ene bar zal ik dan wel twee keer bezocht hebben!

Woensdag had ik afgesproken met met mijn lieve collega die sinds een paar weken weer aan het werk is. Haar haar is hipster kort, haar taille is zo mogelijk nog smaller geworden en ze straalt. Met alle behandelingen achter de rug kan ze nu de blik op de toekomst werpen. Met een nieuwe job is ze alvast goed begonnen.

Ik wilde graag horen hoe haar nieuwe job haar beviel en tegelijkertijd is zij zowat mijn gids om toffe plekjes in Antwerpen te ontdekken. Ditmaal belandden we samen op het terras van de Wattman, een simpele brasserie op het gezellige Tramplein. Ik genoot er van een heerlijke falafelburger met hummus en zij van een lekkere wrap. Simpel eten dat ons allebei deugd deed.

Na afgerekend te hebben, zetten we de avond verder aan een tafeltje bij de Zomerfabriek, waar ik al eerder was met mijn huisgenote/verhuurder. De industriële binnenplek was sinds mijn laatste bezoek verder aangekleed met een heus zandstrand voorzien van parasols en zitzakken. Wij slaagden erin één van de laatste vrije tafeltjes te bemachtigen en zetten ons gesprek verder. Ik vond het een beetje jammer dat we over het geleuter van de open mic avond moesten spreken, want een subtiel achtergrondmuziekje had beter bij onze serieuze gesprekken gepast.

Wat ik meeneem van deze avond, is dat een mens altijd sterker is dan je zelf denkt. Maar ook, dat het bijzonder belangrijk is om je goed te laten omringen en vooral: om hulp te vragen als het even niet meer gaat. We willen ons allemaal graag sterk en stoer voordoen, maar misschien moeten we dat masker wat vaker laten zakken. En dan moet ik meteen maar de hand in eigen boezem steken, want ik denk dat weinigen weten hoe lastig mijn periode in Genève werkelijk is geweest.

Yet Another Blog

Life on my side

antwerpen