Author: yab

Mijn Halloween

Begon met lekker lang uitslapen, tot na de middag in pyama rondhangen om tegen de avond onze spullen bijeen te pakken voor drie heerlijk ontspannende uurtjes sauna, stoombad, jacuzzi en zwembad bij Aquaheaven. Daarna haalden we onze verkleedspullen boven en trokken we in het gezelschap van Firefox Lucie richting Wemmel voor een Halloweenfeestje (na jarenlang verzet tegen het concept Halloween ben ik dan toch overstag gegaan) in het teken van de wondere wereld van het internet. We reden net niet met onze wagen vast in een veld (dankgod dat de grond niet drassig was) en bereikten veilig onze bestemming. Mijn vriend was Kimberley het sterrenmeisje en ik was Apache (al moet ik toegeven dat het bij mij net iets langer duurde voordat mijn outfit geraden werd). Het was gezellig, er waren veel beesten en die sterren bleken zelfs besmettelijk te zijn.

Verjaardagsdiner

Wat wij gisteren aten in restaurant Arenberg:

Degustatiehapjes
—
Kort gebakken kreeft
gesmolten prei en dragon,
gelei en schuim van schaaldieren
~
Sint-Jakobsoesters ‘à la plancha’
structuren van knolselder, Ibericoham en Spaanse amandelen
~
Risotto van ‘Itamae’-rijst
bospaddenstoelen en herfsttruffel,
schilfers gerijpte parmezaan
~
Rug van hertenkalf
geglaceerde chiconnettes,
gel van veenbessen en gelei van jonagold appel
~
Dessert Arenberg
—
Zoetjes

En óf het lekker was.

Nieuwe woonst

Gisteren waren we op bezoek in het nieuwe huis van onze vrienden C en H en hun zoontje O. Ik hou van het enthousiasme waarmee je wordt rondgeleid in een nieuwe woonst. De trots die de nieuwe bewoners uitstralen na al het harde werk dat ze verricht hebben. De kleine en grote dingen die ze veranderd hebben, de toegevingen die ze hebben moeten doen, genoodzaakt door budgettaire beperkingen, het vele werk nog voor de boeg. Het geluk van een eigen nest. Daar drinken we graag een glaasje op. 😉

En waar de sterre bleef stille staan

Vorige week dinsdag had ik het geluk de Belgische première van deze bijzondere film (internationale titel: Little baby Jesus of Flandr) te kunnen bijwonen op het filmfestival van Gent. “En waar de sterre bleef stille staan” is een afstudeerproject van een jonge regisseur, maar dat is er geen moment aan te zien. Integendeel het lijkt alsof dit het werk van een rijpe regisseur is.

“En waar de sterre  bleef stille staan” is gebaseerd op een toneelstuk van Felix Timmermans. Ik moet er meteen bij zeggen dat door het trage tempo en het bijna ontbreken van een verhaal dit zeker geen film voor iedereen is. Sommige van mijn collega’s in de zaal waren zelfs weggedommeld. Ik was echter bijzonder gecharmeerd door de prachtige fotografie (hoe verschrikkelijk mooi is Vlaanderen wel niet) en de bijzondere vertolkingen van de hoofdacteurs.

De cast bestaat voor het grootste deel uit mensen met het syndroom van Down die volzinnen uitspreken die ze duidelijk niet goed vatten. Deze manier van vertolken, zorgt voor een schitterend laagje surrealisme dat de kers op de taart van deze film vormt. Bestaat God en de duivel? Hebben ze werkelijk het kinneke Jezus gezien? Wie zal het zeggen? Feit is dat het applaus voor de drie hoofdrolspelers die na de première naar voren werden geroepen, hartverwarmend was. De tranen die langs hun wangen naar beneden gleden, waren dit nog des te meer.

Prachtige film, voor mensen die houden van een beetje traagheid en symboliek.

Afgezaagd

Ik weet dat het een afgezaagd liedje is, maar ik sta er telkens weer van versteld hoe snel de tijd vliegt en hoe het tempo waarmee de jaren voorbijvliegen enkel en alleen maar lijkt te versnellen.

De eerste baby’s die in mijn vriendenkring geboren werden, kunnen nu al lezen en schrijven. En je kan er al een echt gesprek mee voeren. Er zitten ondertussen al vier jaren Japans en Russisch tussen ons en onze laatste les Italiaans. Ik herinner me nog als de dag van gisteren het gevoel van euforie, daar in die lelijke sportzaal toen ik mijn naam hoorde afroepen in het lijstje met afgestudeerden. Ondertussen ben ik een tweede diploma (en neen, dat gevoel van euforie bleef volledig achterwege toen ik opnieuw in die lelijke sportzaal zat) en ettelijke jaren werkervaring rijker. Toch voel ik me nog steeds een pasafgestudeerde die nog enorm veel te leren heeft. Een kwart van mijn mannelijke vrienden begint al last te krijgen van dunner wordend haar. Iedereen kocht een huis, verhuisde naar de uithoeken van het land of bij uitbreiding de wereld, kreeg kindjes en maakte carrière.

En de tijd, die schrijdt meedogenloos voort. En die zorgeloze tijden, die komen nooit weer terug.

Kaasoverschot

Wat doet een mens met een gigantisch kaasoverschot en een nog onaangeroerde kom fruitsla? Een nachtelijk sms’je sturen naar vrienden E en T om te informeren of ze geen zin hadden om op zondagmiddag te komen brunchen. En zo kwam het dat ik op een zondagnamiddag met twee blondje meisjes op mijn schoot naar incy wincy spider en five little monkeys filmpjes zat te kijken. En de oudste van de twee, die normaal zo verlegen is dat ze mij niet eens in mijn ogen durft te kijken, heeft zelfs twee woorden tegen mij gezegd. Als dat geen vooruitgang is! En oja, de kaas is bijna opgeraakt.

Kaas en wijn

Een uur te laat waren ze en even vreesden we dat ze in het station van Louvain-la-Neuve in plaats van Leuven uitgestapt waren. Maar die vrees bleek ongegrond te zijn. Gelukkig maar, want ik begon al flink honger te krijgen, zo rond een uur of acht. Drie mannen, één vrouw en een kind van zeven betraden in een wolk van enthousiasme en talen ons appartement. Het gezelschap bestond uit vier Italianen en één verdwaalde Pool en de rest van de avond werd en voortdurend schakelen tussen Frans, Engels en een paar woordjes Italiaans. We spraken zelfs even Japans met onze Italiaanse gaste die ooit nog Japans aan de unief gestudeerd had.

Omdat ik gisterenmiddag al een afspraak had met mijn vader, hadden we het ons gemakkelijk gemaakt met een kaasschotel vergezeld van een glaasje wijn. Dat concept is blijkbaar niet bekend in Italië en Polen, want de gedekte tafel met kaas, druiven, noten en gedroogd fruit werd op heel wat ooh’s en aah’s onthaald. De rest van de avond verliep gezellig, maar bijzonder chaotisch. Italianen blijven nu eenmaal niet braaf op hun stoel zitten en moeten zich overal tussen wringen. Best wel vermoeiend.

We eindigden de avond met een paar glaasjes wodka. En ik vernam tot mijn grote verbazing van onze Pool dat Polen wodka helemaal niet lekker vinden. Blijkbaar drinken ze alleen maar wodka om dronken te worden. Kunnen ze in dat geval dan niet beter iets drinken wat ze wel lekker vinden?

Bij het afscheid (de laatste trein naar Brussel moest immers gehaald worden) kreeg ik nog een hoop complimenten en heel veel dikke knuffels. Ik ging er zowaar een beetje van blozen.