Hondendrolletjes

Een tijdje geleden werd het gezinnetje van mijn petekindje uitgebreid met een chocoladebruine viervoeter. Toen ik via mail op de hoogte gesteld werd van de nieuwe aanwinst, stond ik uiteraard te popelen om kennis te maken met het jongste lid van het gezin. Dus spraken we af om elkaar de zondag na onze terugkeer in Leuven te zien. Na een paar uur dozen inpakken, ging ik ervan uit dat we wel een beetje ontspanning zouden kunnen gebruiken.

Omdat de ouders van mijn petekindje altijd koken wanneer ik er op bezoek ga, wilde ik het hen graag een keertje gemakkelijk maken. Aangezien dozen inpakken en maaltijden voorbereiden geen ideale combinatie zijn, riep ik mijn vertrouwde hulplijn in: Convento Food. De tomatensoep met balletjes en gehaktballen in Luikse saus gingen er alleszins vlotjes in bij jong en oud.

En jawel, de nieuwe aanwinst, een chocoladebruine labrador met de enigszins bekend klinkende naam Jon, was een dotje. Een heel lief beest dat er een nogal bizarre voetenfetish op nahield (hij likte nogal graag aan voeten). De jongens waren alleszins dol op hun nieuwe speelkameraadje. En Jon liet het zich allemaal welgevallen.

Dat het een fantastisch mooie zomervond was, werd geïllustreerd door het feit dat er een luchtballon opsteeg praktisch in de achtertuin van onze vrienden. Na de ballenoverdaad van voor- en hoofdgerecht vond ik nog net een plekje voor een snippertje nutellataart vergezeld van een klein bolletje ijs (om in het ballenthema te blijven).

Ter ere van de aankomst van Jon, kregen we nog een potje met hondendrolletjes (aka maltesers) mee naar huis.

Kano varen op de Kleine Nete (revisited)

Omdat de kanotocht vorig jaar zo goed was meegevallen, organiseerden de ouders van mijn vriend een tweede editie dit jaar. Om heel eerlijk te zijn, had ik er niet zo heel veel zin in, de dag na onze lange rit naar Leuven. Het weer was een pak minder goed dan de vorige keer: koud en met grote kans op regen. En zoals jullie weten heb ik een bloedhekel aan de combinatie kanovaren en regen.

Gelukkig hielden de weergoden zich gedeisd tijdens ons kanotochtje van een uur en drie kwartier. Er vielen een paar druppels uit de hemel, maar een echte stortbui bleef uit. We werden natter van het gepletst van de kinderen dan van de regen. En het was frisser dan gehoopt, maar doordat we er een vrij hoog tempo probeerden in te houden, kregen we het al snel warm. Helaas geen tussenstop dit jaar om de kinderen in het water en de modder te laten spelen en dat was maar goed ook, want toen ze op het einde van de rit heel even het water in gingen, bleken ze al na een minuut of twee onderkoeld te zijn. En een kanotocht met onderkoelde, zeurende kinderen, neen, dat lijkt toch niet zo ideaal.

Na het kano-avontuur, kwam de zon er eindelijk door en aperitiefden we op ons gemak in de tuin, om vervolgens toch maar naar binnen te verhuizen om het barbecuevlees op te peuzelen.

En dan komt de terreur wel heel dichtbij

De mama van de jongen die zo bevlogen over mieren kon praten, is er niet meer. Van de weg gemaaid door terroristen die onze samenleving als verdorven aanzien. Zomaar, paf, in een flits, gedaan. Of hoe een fijne gezinsvakantie eindigt in een drama.

Het is de eerste keer dat iemand met wie ik zelf persoonlijk contact gehad heb, overlijdt na een terroristische aanslag. De aanslagen in Brussel hadden wel enkele collega’s van mijn vriend verwond, maar dit is toch anders. Zelfs al was de dame in kwestie maar een kennis, mijn hart bloedt voor haar echtgenoot en kinderen.

Hoe zinloos, allemaal.

Back in Leuven

Na een lange rit door verschrikkelijk slecht weer, waarbij we alweer dezelfde wegrestaurants aandeden als de vorige keer (het lijkt wel alsof er zich op gans de route van Genève naar Leuven maar drie wegrestaurants bevinden), zijn we aanbeland in Leuven. Klaar om ons appartement volledig leeg en verhuurklaar te maken. Wat Indisch afhaalfood achter de kiezen, zodat we er morgen met frisse moed kunnen invliegen!

Laatste Ciné transat

Allez, voor dit seizoen dan toch. 😉 De zomer in Genève blijft maar duren en het vooruitzicht om de avond voor ons vertrek naar Leuven onderuitgezakt in strandstoelen te kunnen genieten van een film, was te aanlokkelijk om niet over te gaan tot actie.

Toegegeven, ik had nog nooit van Almost Famous gehoord, maar de hoge scores op imdb en Rotten Tomatoes in combinatie om de uitstekende cast deden het beste verhopen. De film gaat over de complexe relatie tussen rock-‘n-roll bands, hun groupies en de rockjournalisten die over dit alles schrijven. Interessant is hoe de film verteld wordt vanuit het standpunt van een vijftienjarige, hoogbegaafde scholier.

Ik ken het rock-‘n-roll wereldje niet echt, maar de kleurrijke figuren en de liederlijke uitspattingen, zijn het ideale onderwerp voor een spetterende film. Die gelukkig dieper graaft dan de oppervlakkige glamour and glitter, want uiteindelijk zijn rocksterren ook mensen met gevoelens. En het zijn net de fouten en kleine kantjes die de hoofdpersonages zo herkenbaar maken.

Prachtig meeslepend verhaal met de nodige humor in beeld gebracht.

Angstaanjagend

Beklimming van de Mont Salève

Zondag voelde mijn vriend zich, na wat uitgeslapen te hebben, goed genoeg om zich in de namiddag aan een fysieke activiteit te wagen. We zochten een leuke, niet te moeilijke wandeling in de buurt van Genève en kwamen zo uit bij de Mont Salève. Nu weet ik niet of jullie al eens op google maps de exacte locatie van Genève bestudeerd hebben. Indien ja, dan hebben jullie ongetwijfeld opgemerkt dat Genève zich bevindt in het meest westelijke puntje van Zwitserland en bijna langs alle kanten ingesloten is door Frankrijk. In welke richting je je ook verplaatst, het duurt nooit lang voor je in Frankrijk bent. En jawel, ook de Mont Salève, hoewel vlakbij, bevindt zich op Frans grondgebied.

We vertrokken rond het middaguur met de bus naar ginder. De Zwitserse bussen stoppen vlak voor de grens met Frankrijk en van daaruit is het maar een tiental minuten wandelen tot aan het grondstation van de téléphérique du Salève of (voor de niet-watjes) het begin van de wandeling naar boven.

Ik moet zeggen dat ik bij het aanschouwen van de Mont Salève iet of wat mijn twijfels had: dat zagen er verdorie erg steile hellingen uit. Maar goed, volgens onze opzoekingen zou de wandeling tot aan het bovenste station van de téléphérique zo’n 2 uur en 30 minuten duren. Niet onoverkomelijk.

De klim (moeilijkheidsgraad: gemiddeld) bracht ons langs een oude spoorwegtunnel van een tandradspoorweg die tot eind 19de eeuw toeristen en lokale inwoners naar de top van de Mont Salève bracht. Fun fact: dit was de allereerste tandradspoorweg ter wereld. We wierpen een blik in de afgesloten spoorwegtunnel en zetten de weg verder langs de historische Monnetier trappen, daterend uit 1320. Dat viel eraan te zien: de erosie had zijn sporen achter gelaten.

Het wandelpad lag (buiten een klein stukje dat ons door het charmante dorpje Monnetier-Mornex leidde) voor het grootste gedeelte in de schaduw. En dat was maar goed ook, want ik was al aan het puffen na een dik kwartier klimmen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ergens halverwege al spijt had dat we niet gewoon met de téléphérique naar boven gegaan waren, maar hey, uiteindelijk raakten we boven. We deden 2 uur en 20 minuten over een klim van in totaal 670 meter. Sneller dan de folder aangaf. Zo slecht zal het dan toch nog niet gesteld zijn met onze conditie.

Aangekomen op een hoogte van 1095 meter genoten we eerst van het fenomenale uitzicht op Genève om vervolgens op krachten te komen op het terras van restaurant Le Panoramique met twee thés glacés maison, een portie kaas (voor mijn vriend) en een mini-ijscoupe (voor mij). Nog niet vaak zulke kleine bolletjes ijs gezien, maar het smaakte wel.

Iet of wat bekomen van de inspanning, besloten we de terugweg aan te vangen. En jawel, ook nu weerstonden we de verleiding van de téléphérique, we gingen hetzelfde pad naar beneden als waarlangs we naar boven geklommen waren. Met dien verstande dat ons tempo op de terugweg een stuk hoger lag dan op de heenweg. We deden er 1 uur en een kwartier over om terug op ons vertrekpunt te geraken. Ik hield aan deze stevige wandeling een paar blaren over en wat lichte spierpijn de dag nadien, maar goed, toch tevreden over onze allereerste bergbeklimming in Frankrijk!

Sprakeloos

Hoe kan iemand deze mens nog serieus nemen?

Grand Feu d’Artifice

Als troost voor het feit dat we een maand langer moeten wachten om de kersverse uitbreiding van het gezinnetje van onze vriendin te bewonderen, gingen we deze zaterdag naar het Grand Feu d’Artifice kijken. Het grote vuurwerk op de laatste zaterdag voor het einde van de feesten is de apotheose van de Fêtes de Genève.

Aangezien het onze eerste keer was, wisten we niet goed wat de beste plek was om het vuurwerk te aanschouwen. Wat we wel wisten was dat er massaal veel volk naar de oevers van het meer zou afzakken om te genieten van het vuurwerk. We vertrokken dus anderhalf uur voordat het vuurwerk begon, maar afgaande op de massale stroom mensen die allemaal in dezelfde richting gingen, was dit wellicht nog niet vroeg genoeg. We volgden de mensenstroom in de hoop een goeie plek te vinden. Aangezien ik wist waar het vuurwerk zou afgeschoten worden, gokte ik erop dat de pier van Eaux-Vives een goeie plek zou zijn om het vuurwerk te zien. Er was al veel volk toen wij er aankwamen, maar we vonden een redelijk ok plekje. We keken wel recht op de masten van de jachthaven, maar ik ging ervan uit dat dit niet al te storend zou zijn op de foto’s.

De collega van mijn vriend waarmee we eerder al afspraken, vervoegde ons wat later (eerlijk waar, hoe vonden mensen elkaar in tijden vóór smartphones en googlemaps?) en toen was het wachten tot het vuurwerk begon. Omdat er nog wat bootjes rondvoeren in het gebied waar het vuurwerk zou afgeschoten worden, werd het begin van het vuurwerk om veiligheidsredenen uitgesteld tot de bootjes de gevaarlijke zone verlaten hadden. Deze boodschap werd door de aanwezigen op boegeroep onthaald. Toegegeven ik heb zelf ook een hekel aan wachten heb, maar veiligheid voor alles, nietwaar?

Uiteindelijk begon het vuurwerk met zo’n 25 minuten vertraging. En wat een vuurwerk was me dat! Zonder twijfel één van de meest spectaculaire vuurwerkshows die ik ooit zag. Het vuurwerk werd afgeschoten op muziek en was vergezeld van een indrukwekkende lasershow. Fenomenaal. Het was zo mooi dat ik me de vraag stelde of ik volgend jaar niet beter zou betalen voor plaatsen op de tribune. Enfin ja, de foto’s geven al dat moois maar in beperkte mate weer, maar het is wel een fijne herinnering.

Oja, je kan de Jet d’Eau zien in deze foto’s.

Na het vuurwerk had ik nog zin om iets te gaan drinken. Helaas was mijn gezelschap niet in optimale vorm. Mijn vriend was nog altijd heel moe en durfde het nog niet aan alcohol te drinken en de collega van mijn vriend had een kater van de dag voordien. 😉 Enfin ja, uiteindelijk hielden we het op één drankje in de gezellig tapasbar Bodega 21. Non-alcoholisch voor mijn vriend, uiteraard. 😉 Want daarna moesten we nog een flink stuk naar huis wandelen.

Op verkenning in de buurt

Zaterdagnamiddag voelde mijn vriend zich goed genoeg voor een korte wandeling in de buurt. Misschien werkt die antibiotica dan toch. 😉

Sinds we hier wonen, hebben we vooral de omgeving van het meer verkend, hoog tijd om eens een andere kant op te wandelen. We wandelden in de richting van het Viaduc de la Jonction. Wat opvalt is dat er overal in Genève kleine parkjes zijn met wat speeltuigen en de onvermijdelijke publieke barbecuestellen, waarvan bijzonder enthousiast gebruik gemaakt worden. Op veel plekken zijn er zelfs ondiepe waterbassins om in te spelen.

Het viaduct bleek jammer genoeg afgesloten voor voetgangers wegens werken. Pas eind november zullen we deze brug te voet kunnen oversteken. Aan de oever van de Rhône, vlakbij het viaduct ontdekten we een verlaten bouwwerk dat nu dienst deed als canvas voor graffiti-artiesten, we zagen zelfs een paar jongelingen enthousiast aan het werk. Tot mijn verbazing deden ze zelfs niet eens de moeite om hun gezicht te verbergen. Iets wat de straatkunstenaars die we in Londen zagen, consequent deden. We bewonderden de graffiti en verbaasden ons tegelijkertijd over het ongelooflijke kleurverschil tussen de Rhône en de Arve, die vlak voor het viaduct samenvloeiden. De Rhône prachtig helder groenblauw, terwijl de Arve een soort modderig groen was.

We wandelden verder langs de oevers van de Rhône in de richting van het meer, langs een mooie schaduwrijk pad. Dat het water deze mooie zomerdagen als een magneet op de inwoners van Genève werkt, moge duidelijk zijn. Onderweg kwamen we talrijke vissers, barbecueënde expats en zonnekloppers tegen. We spotten zelfs wat wildlife: een rode eekhoorn in de bomen en een scharrelende rat op de oevers.

Via de Pont de Sous-Terre staken we de Rhône over en zetten we onze wandeling verder op de andere oever van de rivier langs de Sentier des Saules. We passeerden een aaneenschakeling van publieke barbecues die druk gebruikt werden. Elk groepje had zijn eigen muziek bij, wat een potpourri van muziekstijlen opleverde. We hoorden een mengelmoes van talen: Spaans, Engels, Italiaans, Portugees… Frans daarentegen hoorden we amper. Ook hier werd elk vrij plekje aan de oever en op aanlegsteigers ingenomen door zonnebaders. Huidkanker is hier blijkbaar niet echt top of mind.

We liepen helemaal tot aan het puntje van de Pointe de la Jonction, waar de Rhône en de Arve samenvloeien. Ik bestelde een glaasje citronade om de dorst te lessen en toen vonden we het welletjes. Tijd om terug te keren. We kozen een andere route om terug naar huis te gaan. Deze route bracht ons langs een overdekte spoorweg. De overkapping zorgt ervoor dat de treinen de buurt niet kunnen storen en tegelijkertijd is er extra ruimte voor een mooi wandelpad met groen, speeltuigen en paviljoens met plaats voor ateliers, creatieve bedrijven en start-ups.

Yet Another Blog

Life on my side

Author: yab