Na een drukke werkdag met de officiële bekendmaking van de nieuwe ad interim teamverantwoordelijke op het teamveroverleg, twee evaluatiegesprekken, één stuurgroep, één opkrikgesprek met een gefrustreerde collega en veel te veel mails (gelukkig hadden de tegenstanders van onze bedrijfsvoetbalploeg forfait gegeven, zodat ik in de plaats van te supporteren, mij kon focussen op mijn mailachterstand), trok ik samen met nog wat laat werkende collega’s naar Gare Maritime voor de eerste after work van dit jaar.
Bij aankomst troffen we een stevige groep collega’s aan. We zochten wat extra stoelen bijeen en maakten de kring wat groter zodat iedereen een plekje had. We kwamen aan op een moment dat er wat commotie heerste in de groep. Een collega die net voor onze komst vertrokken was, had immers de foute rugzak mee naar huis genomen (wij krijgen een laptoprugzak van het werk en die zijn dus allemaal hetzelfde). Talrijke pogingen om de collega in kwestie te bellen, draaiden op niets uit. Nochtans zat zijn gsm niet in de rugzak die hij achter gelaten had, dus vermoedelijk had zijn gsm een platte batterij. De collega wiens rugzak verkeerdelijk was meegenomen, zat in zak en as. In die rugzak zaten immers haar huissleutels en aangezien zij alleen woonde, was er niemand die haar kon binnen laten. We konden dus alleen maar hopen dat de collega ergens onderweg tussen Gare Maritime en Kortrijk (!) zou merken dat hij met de foute rugzak aan de haal was gegaan.
En jawel, een dikke drie kwartier later dook de (nog geen twee weken aan de slag zijnde) collega plots op, inclusief foute rugzak. Hij had op de trein gemerkt dat hij de foute rugzak bij had en was afgestapt in Brussel-Zuid om de trein terug te nemen. Hij had duidelijk gespurt van Brussel-Noord naar Gare Maritime, want de arme jongen moest even bekomen. De collega wiens huissleutels in de rugzak zaten, was erg opgelucht en wij vonden het uiteraard allemaal bijzonder hilarisch. Ik ben er zeker van dat dit verhaal onze nieuwe collega nog lang zal achtervolgen. 😉
Reden te meer om een extra glaasje witte wijn te drinken! De Grüner Veltliner was niet helemaal mijn smaak, maar de bio Chardonnay kon ik wel appreciëren. Ik was blij dat het mij ondanks de hoge werkdruk toch gelukt was om aan te sluiten bij deze after work. Ik geniet er altijd van om op een informele manier met collega’s van gedachten te kunnen wisselen. Al kon ik ook nu niet helemaal ontspannen, omdat twee collega’s graag hun besognes met mij wilden delen. Besognes die ik niet direct kon oplossen, maar soms volstaat het dat mensen hun hart kunnen luchten tegen een leidinggevende.
.
