De bestelling van mijn broer en mezelf na een avond Ad Bibendum wijntjes proeven in de stadstuin van onze kameraad, is gearriveerd! We kunnen er weer even tegen. 😉
Dinner with friends bij Barba
Oprecht genoten van een gezellige avond bij restaurant Barba, één van mijn favoriete Leuvense restaurants. Zo fijn om samen met twee bevriende koppels uit het Leuvense te klinken op het leven en onze vriendschap, die ondertussen al jarenlang meegaat. Een traditie om te koesteren. En ja, het eten en de bijhorende wijntjes waren naar goede gewoonte fantastisch. Het was zo lekker dat ik helemaal vergat een fotootje van de menukaart te nemen. Maar de foto’s spreken voor zich.
Na het diner namen we afscheid van één van onze bevriende koppels, omdat zij naar huis moesten om de babysit af te lossen. Naar goede gewoonte trokken we vervolgens met de twee kinderloze koppels naar de Sinatra om de avond af te sluiten met een lekkere cocktail. We we deelden een plek aan de toog met van een Belgisch-Amerikaans koppel en hadden een heel gezellige babbel. De Amerikaanse heette Kelly en was een sales enablement specialist (en neen, ik wist ook niet wat dat was, maar da’s blijkbaar iemand die verkopers ’empowert’, en neen, ik heb dit niet ter plekke verzonnen). Alleszins een toffe dame die een humoristische toets gaf aan ons laatste drankje van de avond.
Topavond op het terras van Hop Gastrobar
Tradities zijn er om in ere te houden en dus spreken mijn vriendin uit Tienen en ik regelmatig af om samen te genieten van een culinaire ervaring. Soms in Tienen, soms in Leuven, afhankelijk van waar we zin in hebben.
Ditmaal slaagde ik erin een tafeltje op het terras van Hop Gastrobar te veroveren. Na een prachtige zonnige dag volgde een al even prachtige zomeravond. Fantastisch om onder het genot van lekker eten en drinken de avond te zien vallen boven de Leuvense Vaartkom.
En ja, naar goede gewoonte stelde Hop Gastrobar niet teleur. Elk gerechtje was een smaakbommetje en de heerlijke natuurwijnen complementeerden het eten. Mijn vriendin ging voor de aangepaste biertjes en was ook zeer tevreden met haar keuze. Geniet mee van al dat moois dat op ons bord passeerde.
Appetizers:
Ananastomaat, ansjovis, pecorino, crudo van groenten:
Pieterman, bombarijst, peterselie, strandkrab:
Snijboon bbq, kikkererwt, vadouvan, tamarinde:
Lekker biowijntje:
Gemarineerde zalm, algen brioche, prei:
bbq hoevekip, gember, tuinboon, broccoli, tartufata:
Van het dessert ben ik helaas vergeten en foto te maken, maar ik kan bevestigen dat het even lekker was als de rest.
En ja, ook ditmaal bleven we niet gespaard van treinperikelen. Bij aankomst aan het perron gingen de deuren van de trein net voor de neus van mijn vriendin dicht. Gelukkig waren we zo slim geweest om niet op de laatste trein te mikken, dus moesten we wat tijd doden in het station van Leuven, terwijl we wachtten op de volgende. Er zijn ergere dingen in de wereld!
Op stap in Oostende!
Deze voormiddag moest ik in Oostende zijn voor een belangrijke vergadering. Wat mij de gelegenheid gaf het aangename aan het nuttige te paren. Een oud-collega en zijn vriendin hebben immers een studio in Oostende en ze zijn tegenwoordig vaker in Oostende dan in hun stulpje in Bierbeek. Dus stuurde ik een berichtje of we ‘s middags na mijn vergadering samen konden lunchen. En hoera: dat paste voor hen. Meteen een halve dag verlof in mijn agenda gepland!
Ik maakte kennis met een bijzonder fijne lunchplek: Lizette & Lucien, een plek waar jongeren, adolescenten en volwassenen met een beperking meewerken in de zaak. Onze bestelling werd opgenomen door een bijzonder vriendelijke jongeman met een verstandelijke beperking. Heel fijn dat deze mensen de gelegenheid krijgen om op deze manier hun steentje bij te dragen aan de samenleving. Het werkplezier spatte er vanaf. En de quiche met slaatje en soep mocht er ook zijn! Aanrader!
Na deze lekkere lunch hadden we nog een klein plekje over voor het dessert: heerlijk huisgemaakt ijs van ICE ICE AMY met ingrediënten afkomstig van lokale leveranciers. ICE ICE AMY is een passieproject van Amélie Cobbaert, een burgerlijk ingenieur scheikunde. En ik kan bevestigen: een ijsje van ICE ICE AMY is absoluut een omweg waard. Smullen!
Als afsluiter van de namiddag troonden mijn oud-collega en zijn vriendin mij mee naar hun stulpje op de dijk van Oostende. Mijn oud-collega had nog allerlei lekkers voorzien: bubbels en verse aardbeien, maar ik kon helaas niet lang blijven, omdat ik ‘s avonds had afgesproken met een vriendin in Leuven. En tja, de rit met de tram naar het station van Oostende in combinatie met de treinrit Oostende-Leuven maakte dat ik natuurlijk wel even onderweg was. Ik kijk nog steeds reikhalzend uit naar de uitvinding van de teleportatie!
Volgende keer hoop ik alvast langer te kunnen genieten van het uitzicht op het gezellige balkon van mijn oud-collega en zijn vriendin!
Afscheid van een topcollega
Na een halve teamdag in Mechelen spoorde ik terug naar Brussel voor het afscheidsfeest van een collega uit het managementcomité. De grote baas had mij gevraagd om een woordje te doen, dus het was belangrijk dat ik op tijd was voor het feest. Mijn speech werd goed onthaald (met dank aan de assistentie van ChatGPT) en ik zag dat de afscheidnemende collega oprecht ontroerd was.
Persoonlijk vind ik het heel jammer dat deze collega vertrekt, want wij zaten vaak op dezelfde lijn in het managementcomité en het voelt wel een beetje alsof ik een bondgenoot verlies. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar, want ik wist dat ze al een tijdje uitgekeken was op haar huidige functie. Heel knap ook dat ze zich op haar zestigste nog in een nieuw avontuur stort. En wat voor één! Ze komt aan het hoofd te staan van een organisatie die veel groter is dan de onze.
Het werd alleszins een gezellig afscheid met fijne babbels en een lekker afscheidscadeautje dat ik met plezier zal opdrinken!
Teamdag in Mechelen!
Op deze prachtige zomerse julidag spoorde ik samen met wat collega’s naar Mechelen voor de teamdag van één van de vier teams in mijn afdeling. Ik probeer als afdelingshoofd zoveel mogelijk deel te nemen aan de jaarlijkse teamdagen, omdat mij dat de gelegenheid geeft om mijn collega’s op een informele manier wat beter te leren kennen. Iets waar in tijden van thuiswerk niet meer zoveel gelegenheid toe is.
In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.
Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.
Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.
Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.
Italian lunch
Met dank aan de extra lange managementvergadering die vandaag uitzonderlijk van 9.30u tot 14.30u duurde. En bij zulke marathonvergaderingen smaakt zo’n lekkere lunch met Italiaanse salades natuurlijk dubbel zo goed!
Foz do Douro – 2 juni 2025
Laatste keer pastéis de nata bij het ontbijt. Echt een grote fan van dit Portugese gebakje, zeker als het rechtstreeks uit de oven komt, zoals dat bij ons hotel het geval is.
Voor onze laatste halve dag nemen we de taxi naar Foz do Douro om wat te flaneren op het strand en te genieten van de gezonde zeelucht. Ik steek mijn tenen in het frisse water van de Atlantische oceaan en geniet van zon op mijn gezicht. De water van de oceaan is redelijk onstuimig en nog veel te koud om te zwemmen. Dat verhindert alvast niet dat er een paar zonnekloppers liggen te bakken op het strand.
We gebruiken mijn reisgids om een wandeling te maken doorheen de straten van het gezellige Foz do Douro. We bewonderen de kleurrijk betegelde huizen, bezoeken een begraafplaats, wandelen door een park met een Zwitserse chalet (!) en nemen wat foto’s van het Forte de São João Baptista, dat helaas niet te bezoeken is. Tijdens de wandeling krijgen we via whatsapp te horen dat mijn broer en zijn vriendin met hun wagen gestrand zijn in Piemonte door een platte batterij. Blijkbaar valt de nationale feestdag van Italië op 2 juni en is er dus geen enkele garage open. We supporteren vanop afstand mee en gelukkig slagen ze erin rond een uur of drie in de namiddag een garage te vinden die hun auto van een nieuwe batterij kan voorzien. Qua origineel verjaardagscadeau voor de verjaardag van mijn broer kan dat uiteraard tellen. 😉 Maar blij voor hen dat ze hun geplande terugrit op 3 juni niet moeten uitstellen.
Genieten van cocktails en het uitzicht bij Tope
Deze avond had ik afgesproken om iets te gaan drinken met een oud-collega. Deze stijlvolle oud-collega woont in Brussel en weet bijgevolg waar zich de beste hotspots bevinden. En aangezien ik al gans mijn leven een zwak heb voor rooftopbars, stelde hij voor af te spreken bij Tope, een kwartiertje wandelen van mijn werk. Ideaal dus voor een zomers date.
Het dakterras op zich is al de moeite, dat in combinatie met een paar heerlijke cocktails en meer is er niet nodig om mij gelukkig te maken. De Tope margarita (Tequila, mezcal, jalapeno, tropical sherbet, lemon, lime, Tajin) was werkelijk uitstekend en de ChiliChili (Mezcal Koch infused with a mix of red chcili peppers, lime juice and passion fruit syrup) was zo mogelijk nog beter! Bij onze cocktails bestelden we tacos, zowel de coliflor als de pollo mole tacos waren uitstekend. Alleen jammer dat de bediening niet echt geïnteresseerd leek om ons vlot en snel verder te helpen.
Oh well, het gezelschap maakte dat meer dan goed!
Familiebijeenkomst in Zwijndrecht
Allez, tegenwoordig is dat natuurlijk Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht, maar dat bekt niet zo makkelijk als Zwijndrecht. 😉 Het was al een paar jaar geleden dat de uitgebreide familie langs de kant van de moeder van mijn vriend was samen gekomen. De tante en nonkel van mijn vriend die het feest organiseerden hadden alvast een prachtige dag uitgekozen. De zon was volop van de partij en gelukkig leverden de bomen en de party tenten genoeg schaduw, want anders was ik zeker zo rood als een kreeft naar huis gegaan.
We spoorden voor deze bijzondere gelegenheid naar Antwerpen-Centraal om van daaruit de tram naar Zwijndrecht te nemen. Het was even zoeken om op het Astridplein de vertrekplaats van de tram te vinden, die zich uiteindelijk ondergronds bleek te bevinden. Gelukkig waren we nog net op tijd om de tram te halen. Vanaf de tramhalte was het een tiental minuten wandelen naar het huis van de nonkel en tante. Gelukkig had ik mijn flipflops aangetrokken, om deze vlak voor aankomst snel op een bankje te verwisselen voor mijn hot pink zomersandalen mét hoge hakken en plateauzool. ‘t Is dat ik niet zo vaak de gelegenheid heb om deze beauty’s aan te trekken.
Het feest verliep gemoedelijk. Omdat we veel van de gasten (neven en nichten van mijn vriend en een paar van hun kinderen) al zolang niet meer gezien hadden, viel er natuurlijk veel bij te praten. De schoonbroer van mijn vriend ontpopte zich tot een heuse barman (full disclosure: hij heeft effectief een tijd bijgeklust als barman). En ik liet mij de bubbels en aperitiefhapjes smaken. De oudste nicht en haar vriend hadden voor het hoofdgerecht gezorgd: chili con carne. Eerlijk, geen fan van dit nochtans populaire gerecht. En mijn darmen ‘s avonds waren het op dat vlak roerend met mij eens.
Gelukkig kon het dessert: ijs met chocoladesaus mij wel smaken en zorgde het openbaar vervoer ervoor dat we probleemloos thuis geraakten.
