Spontane ingevingen

Zijn vaak de beste.

Deze voormiddag hadden een collega en ik een afspraak buitenshuis. De afspraak duurde tot na het middaguur en toen we terug richting kantoor fietsten, stelde hij voor ergens te gaan lunchen op een terrasje. Mijn eerste reflex was neen zeggen, want ik had nog werk dat op me lag te wachten. Maar toen dacht ik, hey, waarom niet, een mens leeft maar één keer, de zon schijnt en er is al zo weinig ruimte voor spontaneïteit in mijn leven.

En zo zat ik deze middag op een terrasje in de zon te genieten van een pasta vongole met een glaasje witte wijn. Omdat af en toe uit de band springen geen kwaad kan.

Vakantie!

Gisteren mijn laatste werkdag voor mijn verlof in stijl afgesloten op café in het goeie gezelschap van mijn geweldige collega’s. En ja, daar mocht wel een cocktail (of twee of drie) op gedronken worden. Nu wacht er mij een weekendje Leuven in Scène (al schijnen de weergoden deze editie niet bepaald goed gezind te zijn) en dan het vliegtuig op naar IJsland, waar het momenteel ook absoluut rotweer is. Duimen dat er beterschap in zicht is!

Op een fantastische vakantie!

Een geluk bij een ongeluk

De NMBS staakt, dus noodgedwongen werk ik vandaag een dagje thuis, iets was ik normaal gezien eerder uitzonderlijk doe, want ik kan het persoonlijke contact met mijn collega’s moeilijk missen. Al moet ik eerlijk gezegd bekennen dat de stakingsactie van het ACOD mij deze keer bijzonder gelegen komt. Er ligt hier immers nog een berg vuile was van het voorbije weekend in Libin en deze avond komt er alweer iemand bij ons logeren. Dus terwijl ik werk, draai ik vrolijk een paar wasmachines. Lang leve het multitasken!

Een dag met ups en downs

Deze 26ste juni begon alvast niet veelbelovend: de dubbeldekkertrein die tegenwoordig om 8.37 naar Brussel vertrekt, was voor de gelegenheid weer maar eens vervangen door een gewone trein. Gevolg=rechtstaan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat mijn tolerantiegraad voor rechtstaan in de trein tegenwoordig toegenomen is. Hoogstens haal ik even mijn schouders op en speel ik al rechtstaand verder Duolingo.

Omdat we nog cash geld nodig hadden om de waarborg voor ons weekendje in Libin te betalen, lastte ik in Brussel een korte tussenstop in bij een bankautomaat om enkele briefjes van 50 euro bij te tanken. Helaas, de automaat in kwestie besloot zo vriendelijk te zijn om mijn bankkaart in te slikken en het bijhorende bankkantoor (typisch) was op donderdag pas open om 10.30u. Ok, geen probleem, ik zou er tijdens mijn middagpauze wel even snel langs gaan om mijn kaart te recupereren.

Mijn humeur was ondertussen al een beetje de dieperik ingegaan, niet in het minst omdat de verkoudheid die ik al een week meesleurde, begon te verergeren in plaats van te verbeteren. En dat net vóór een weekendje weg, uiteraard. Dus klaagde en zaagde ik wat tegen de collega’s, onder het motto, gedeelde smart is halve smart.

Jammer genoeg bleek het Volstrekt Onmogelijk te zijn voor het bankkantoor om mijn bankkaart te recupereren. De automaat werd namelijk beheerd door Group 4 en die verzamelden slechts één keer per maand alle achtergebleven bankkaarten. Alweer een veiligheidsmaatregel die het leven van de gewone mens moeilijker maakt. Er zat niets anders op dan naar Card Stop te bellen en een nieuwe bankkaart aan te vragen, zodat ik geld kan afhalen als ik in IJsland een duur glas wijn wil drinken.

Toen na de middag mijn telefoon overging en ik vervolgens een Bijzonder Verontwaardigde Mevrouw aan de lijn kreeg, was mijn eerste gedacht: ook dat nog. Maar kijk, het kan verkeren. Na een bijzondere verwarde uitleg over chakra’s en geboycot worden van iemand die duidelijk last had van conspiracy theories, aangevuld met mijn pogingen om orde in de chaos te scheppen, legde ik de telefoon neer en kon ik opeens de absurditeit van dit alles inzien. Vanaf dat moment ging de dag in stijgende lijn.

Van mijn vriend kreeg ik het bericht dat de installatie van onze gloednieuwe Telenetverbinding vlekkeloos was verlopen (weg met het steeds slechter werkende Dommel) en ik stopte wat vroeger met werken om samen met enkele collega’s de bloemetjes buiten te zetten in Leuven. Een lang geplande date die bijna het onderspit had moeten delven omdat de Rode Duivels speelden. Gelukkig vonden we een voor iedereen aanvaardbaar compromis.

We belandden met z’n vieren op het gezellige terras van de Meat City en hadden zoveel bij te praten dat het in een zucht negen uur was. Tijd om afscheid te nemen van de twee dames die met hun wederhelften naar de voetbal gingen kijk. Met mijn naamgenote en ex-collega zakte ik af naar Les Parisiennes alwaar nog een andere collega ons vervoegde voor een afsluitend glaasje wijn.

Slecht begonnen, fantastisch geëindigd! All’s well that ends well.

Spending a lovely day in Ghent with collegues

Zalig dagje achter de rug met de collega’s van mijn bedrijf. Na een flinke ochtendlijke wandeling van het station van Gent bereikten we iets later dan verwacht zaal Cocteau. In de zaal stonden allerlei volksspelen en puzzels opgesteld. Mijn competitieve ik kon haar hartje ophalen, want we werden in groepjes onderverdeeld die tegen mekaar moesten strijden om de eer. Mijn favoriete onderdeel was uiteraard Pictionary, al bleek de scheidsrechter nogal een voorkeur voor het andere team te hebben. Door ons juist geraden woorden werden meer dan eens genegeerd totdat de tegenpartij ze herhaalde. Dat rook naar omkoperij, ik zeg het jullie! En zo kwam het natuurlijk dat we slechts op de derde plaats eindigden. 😉

Na deze erg leuke voormiddag wachtte ons een waar feestmaal onder de befaamde stadshal van Gent. De eerste keer dat ik dit toch wel controversiële bouwwerk met mijn eigen ogen kon bewonderen. Persoonlijk vond ik de hal best wel geslaagd. Een vooruitstrevende stad moet ook moderne architectuur in haar weefsel integreren. En oja, het eten was werkelijk fabuleus. Het voorgerecht (rauwe zalm, tartaar van tonijn, gegrilde groentjes, carpaccio, tomaat mozarella) was een soort best of van al mijn favoriete voedsel en het hoofdgerecht was al even fantastisch. Ze serveerden trouwens mijn favoriete Australische wijn (als bubbels, in ‘t wit en in ‘t rood) Jacob’s Creek, geweldig! Eigenlijk had ik geen plaats meer voor het dessert, maar wie kan weerstaan aan tiramisu, chocomousse, crème brûlée, fruitsla en ander lekkers?

Na de maaltijd gingen de collega’s druppelsgewijze naar huis, terwijl de die hards nog wat bleven plakken in het zonnetje, genietend van deze bijzondere plek in het hart van Gent. Echt een fantastisch mooie dag én tegelijkertijd een paar collega’s beter leren kennen.

En nu hoop ik over een uurtje voldoende ontnuchterd te zijn om met mijn racket op het squashballetje te kloppen en niet op mijn squashpartner.

Een feestelijk afscheid

Afscheid nemen in stijl, bij ons op het werk zijn we daar goed in. Mijn baas had een erg mooie speech geschreven voor de laatste werkdag van onze collega die vanaf 1 mei officieel van zijn pensioen mag gaan genieten. Ik was al blij dat ik mijn gedeelte van de feestelijkheden kort en ludiek gehouden had, want het was moeilijk om de concurrentie aan te gaan met zo’n mooie speech. Het idee voor mijn interventie heb ik trouwens volledig te danken aan een andere collega die er helaas niet bij kon zijn wegens één of andere reis naar een exotisch oord (tss, prioriteiten!). Onze afscheidnemende collega filmliefhebber kreeg enkele fragmenten van filmklassiekers te zien die er nét iets anders uitzagen dan we gewoon waren. Hilarisch.

Onze collega was oprecht aangedaan door de cadeaus en de vele aanwezigen op het afscheidsfeest. Uiteraard vloeide de drank rijkelijk, want een bijna-gepensioneerde mag natuurlijk nooit de bodem van zijn glas zien. 😉 Toen de laatste collega’s afscheid namen, begeleidde ik onze nu officieel gepensioneerde naar de trein om samen wat te ontnuchteren tijdens een laatste treinrit. In Leuven wees ik hem de weg naar het juiste perron voor zijn juiste overstap. En nam ik afscheid.

Het einde van een tijdperk. Ik zal hem missen.

De laatste week van april

Niet te geloven dat het einde van april alweer in zicht komt. Dat gaat hier met een rotvaart richting grote vakantie, dat kan ik jullie wel vertellen. Maar voor het zover is, een klein weekoverzichtje.

Dinsdag 22 april: Drukke dag op het werk met heel veel vergaderingen (waaronder eentje waarvan ik een beetje slechtgezind raakte). Gelukkig ‘s avonds niets gepland, kwestie van wat te bekomen van het weekend en de lichte kater na onze uitspattingen van maandag.
Woensdag 23 april: Hét hoogtepunt van dit werkjaar: het event waar maanden voorbereiding met gans ons team in gekropen is, was een groot succes! Schitterend weer, de beste locatie ooit (‘t was in Leuven te doen, hoe kan het ook anders), ongelooflijk lekkere catering en meer dan 500 aanwezigen. Het was geen succes, het was een overdonderend succes! Pluim voor iedereen die aan deze dag meegewerkt heeft.
‘s Avonds kon ik bijgevolg tevreden wegzakken in de pluchen zetels van de Schouwburg om te genieten van een soort best-of uit mijn jeugdjaren: Guy Mortier, Mark Uytterhoeven, Bart Peeters en Hugo Matthysen passeerden de revue. Er werd ook een hilarisch filmpje met Remco Campert en Kees van Kooten getoond. En als kers op de taart wisselde ik een paar woorden met mijn voormalige jeugdidool Mark Uytterhoeven. Ik voelde me even opnieuw tiener!
Zoals jullie dat van mij gewoon zijn, bleef ik te lang plakken op de receptie en moest ik mijn initiële plan om nog langs ons appartement te gaan, bijstellen. Gelukkig vond ik iemand met een gsm zonder platte batterij zodat ik mijn vriendje op de hoogte kon brengen van de gewijzigde plannen en fietste hij naar de Schouwburg om me daar op te pikken.
Van de Schouwburg ging het rechtstreeks naar het Wagehuys voor de opening van de Week van de Amateurkunsten. De receptie achteraf lieten we wijselijk aan ons voorbij gaan, want we moesten ons gezicht nog laten zien op een tworrel in De Fabriek, de nieuwste pop-up bar van Leuven. Het aantal aanwezigen was beperkt, maar het gebrek aan kwantiteit werd ruimschoots goedgemaakt door de kwaliteit van de aanwezigen. En dan heb ik het nog niet gehad over die werkelijk voortreffelijke cosmopolitans die ik dronk op het terras. (Hoera voor terrasjes doen in april!)
Echt een dag om in te kaderen, perfect van begin tot einde.
Donderdag 24 april: Saaie meeting in de namiddag, ‘s avonds gevolgd door een saaie meeting met de Raad van Mede-eigendom. Omdat de commissaris van de rekeningen nog niet de kans gekregen had om de rekeningen in te zien, besloten we na gezamenlijk overleg de geplande Algemene Vergadering volgende week maandag af te lassen. Een goeie syndicus vinden, het blijft een lijdensweg. Eigenlijk moest ik diezelfde avond nog in M zijn, maar ik had er niet meer zoveel zin in en besloot thuis achter mijn computer te blijven zitten.
Vrijdag 25 april: Maanden geleden vastgelegd, maar nu was het eindelijk zover. Mijn collega en zijn sympathieke vrouw kwamen bij ons logeren. Doelstelling van de avond was onze biervoorraad te laten slinken. Maar eerst moest er natuurlijk een aperitiefje (cava) gedronken worden, terwijl we beslisten in welk restaurant te gaan dineren. De keuze viel op El Sibarita. Het werd een zalig ontspannen avond, alleen waren we een pak later terug dan oorspronkelijk gepland en bleef er niet meer zo heel veel tijd over om uitgebreid van onze bieren te proeven. Na amper twee biertjes (voor de heren, ik hield het bij schuimwijn) overviel de vermoeidheid ons en wensten we elkaar slaapwel. Onze logés moesten namelijk de volgende dag vrij vroeg vertrekken om hun kinderen op te halen die bij de grootouders logeerden.
Zaterdag 26 april: Redelijk vroeg opgestaan om brood en beleg te gaan kopen om onze gasten van een stevig ontbijt te kunnen voorzien. Samen ontbijten na een goeie nachtrust vind ik erg gezellig. We zetten onze gesprekken van de avond voordien verder en moesten eigenlijk al veel te snel afscheid nemen.
Het beddengoed snel in de wasmachine gegooid, want in de namiddag kwamen onze volgende logés aan. We reden rond het middaguur even snel op en af naar de Brabanthal om de opening van het Zythos bierfestival mee te pikken, dekten ons logeerbed opnieuw op en alles was klaar voor logeerpartij nummer twee van dit weekend.
Rond een uur of drie stonden onze nieuwe gasten voor de deur. We wilden samen de bus naar het Zythos bierfestival nemen, maar lieten ons afschrikken door de lange rij wachtenden aan het busstation. Aangezien ik toch geen bier drink en er op het Zythos bierfestival buiten bier alleen maar water en frisdranken te verkrijgen vallen, bood ik aan om BOB te zijn. Dit is niet zo bijzonder, ware het niet dat ik (shame on me) nog nooit met de nieuwe auto gereden had. Mijn vriend zit meestal achter het stuur, terwijl ik op de laptop werk. Een goeie taakverdeling al zeg ik het zelf. Gelukkig is auto rijden niet iets wat je snel verleert. Het ging al bij al redelijk vlot, vond ik. Ik ben alleszins nergens tegen gereden. 😉
Het festival zelf was erg leuk. Nog andere vrienden tegen het lijf gelopen en de proeverij samen met hen verder gezet. Toch nog eens genipt van een paar biertjes en tot de conclusie gekomen dat ik nooit een liefhebber zal worden. Konden enigszins door de beugel: Château d’Ychouffe en Kriek Boon. Voor het geval ik ooit op een plek kom waar ze geen cocktails, wijn of cava kennen. 😉 Oja, de bierpralines vond ik wel heel erg lekker!
Rond een uur of acht hielden we het voor bekeken en keerden we terug naar ons appartement. We maakten nog een random meisje gelukkig door haar het overschot van onze jetons te schenken. Op het appartement bestelden een geweldig lekkere sushi combo die we aan huis lieten leveren en keken daarna nog een filmpje. Twelve Monkeys, twintig jaar oud en nog steeds even geweldig als de eerste keer dat ik hem zag, in de cinema.
Zondag 27 april: Op het gemak samen ontbeten (er was nog meer dan genoeg beleg over van de dag voordien), afscheid genomen van onze gasten die hun vijver nog moesten uitkuisen en het vervolg van de dag besteed aan het schrijven van twee speeches. Eentje voor mijn goede vriend die momenteel in Chicago woont en een tweede voor mijn collega die met pensioen gaat. Voor de rest een beetje een lazy sunday gehad. Dat mag ook wel eens.

Echt een week om in te kaderen.

Een kort weekoverzichtje

Maandag 14 april: Spannende dag op het werk! Vandaag startte een nieuwe medewerkster in mijn team. Altijd afwachten of het klikt, maar ze heeft haar start alvast niet gemist. Meteen in een superlastige vergadering gegooid en dat zonder al te veel moeite overleefd. Ik heb er een goed oog in!
Dinsdag 15 april: De deadline voor de organisatie van ons Grote Jaarlijks Event komt met rasse schreden dichterbij. Een event dat altijd de nodige stress met zich meebrengt en je weet wat men zegt over de laatste loodjes. Al heb ik er alle vertrouwen in dat deze editie er eentje zal zijn om in te kaderen. Mijn medewerkers zijn goed bezig!
Woensdag 16 april: Na het werk een afspraak in de Kosmopol om te praten over bloggen, social media en tweetmeets. Altijd leuk om ideeën uit te wisselen.
Donderdag 17 april: Afspraakje met een goeie vriend in L’Etoile d’Or Leuven. Ik at asperges op Oostendse Wijze en dronk daar een glaasje kir royal bij. Na het eten gingen we op aangeven van onze vriend een dessert eten bij Quetzal. Ik twijfelde even over de chocoladefondue, maar hield het uiteindelijk toch maar bij een Chocomelk Azteca. Heerlijk, overigens!

De eerste week van april

Maandag 31 maart: Salsa ende bachata! Olé!
Dinsdag 1 april: Drukke dag waardoor de meeste 1 april-grappen aan mijn aandacht ontsnapt zijn. Volgend jaar beter! ‘s Middags met de collega’s van mijn team iets gaan eten in Le Théâtre National. Het was de laatste keer dan de collega die bijna op pensioen gaat erbij was. Een bijzonder moment. ‘s Avonds stond er een werkgerelateerd event op het programma in de AB. Ik twijfelde even of ik wel zou gaan, want de zon scheen zo heerlijk en een terrasje leek me zoveel aanlokkelijker dan een avond binnen zitten. Maar beet door en had er beslist geen spijt van. Het werd een fijne en inspirerende avond waarop ik heel wat bekenden tegen het lijf liep. Ik genoot ook erg van het optreden van de Compact Disk Dummies (ik zag hen al eerder aan het werk op Marktrock, maar toen sloeg de vonk niet over). De apps die we tijdens het optreden konden uitproberen vond ik persoonlijk niet allemaal even geslaagd, maar het was wel leuk om het gevoel te hebben zelf deel uit te maken van de show. Minpunt van de avond: de verschrikkelijk uitgedroogde lasagne, amper de naam lasagne waard.
Woensdag 2 april: De dag waarop ik vergaderde met onze advocaat en de oma van mijn vriend overleed. Zware dag met veel emoties.
Donderdag 3 april: ‘s Avonds alweer een werkgerelateerde activiteit op het programma. De voorstelling van een onderzoek ditmaal. Miste mijn trein doordat de ingang van Brussel Centraal die ik wilde nemen afgesloten was en er voor de hoofdingang geprotesteerd werd tegen de Afrikaanse regeringsleiders die in Brussel op bezoek waren.
Vrijdag 4 april: 40 jaar Veto gaan vieren en veel bekenden tegen het lijf gelopen. Altijd plezant om nog eens te kunnen bijpraten.
Zaterdag 5 april: Onze leraar Spaans was ziek, dus geen les vandaag. In de plaats daarvan fietsten mijn vriend en ik naar de Carmi en kwam ik thuis met drie paar nieuwe schoenen (‘t was nodig). Met dank aan de collega die mij de tip gaf, want ik kende deze winkel helemaal niet! In de namiddag ging ik naar een boekvoorstelling en ‘s avonds waren we te gast bij vrienden in Edegem. We speelden met hun dochters en praatten over het nieuwe huis dat ze aan het bouwen zijn.
Zondag 6 april: Een weekend vol vriendschap, want zondagmiddag waren we uitgenodigd om te lunchen bij vrienden in Heverlee. De verbouwingen aan hun huis schieten goed op. Ik vind het altijd leuk om te zien hoe een bouw of verbouwing vordert, maar stiekem ben ik blij dat ons appartementje op een paar kleine details na helemaal is afgewerkt. De ouders van mijn petekindje waren er ook. Het was de bedoeling om na het middagmaal samen naar het kasteel van Horst te gaan, maar mijn petekindje bleek hoge koorts te hebben, veroorzaakt door de hand-voet-mondziekte. De zielepoot. We hadden dus geen excuuskind mee om al de opdrachten voor kinderen in het kasteel te doen, maar we amuseerden ons toch geweldig. Prachtige erfgoedsite trouwens, zeker de moeite van een bezoek waard.

En zo konden we er weer tegen voor de volgende werkweek.

De laatste week van maart

Maandag 24 maart: Salsa en Bachata, baby!
Dinsdag 25 maart: Nacht van de Geschiedenis in de Leuvense Universiteitsbibliotheek. Uiteraard ging het over de verwoesting van Leuven en de brand van de toenmalige universiteitsbibliotheek in Leuven. We voelden ons een beetje jonkies tussen de massa gepensioneerden, maar pakkend was het wel.
Woensdag 26 maart: Afspraakje in Het Geheim met Goofball en haar twee mannen. We hadden Het Geheim zowat voor ons alleen en Kabouter slaagde er moeiteloos in alle harten voor zich te winnen. Wat een vrolijk ventje!
Donderdag 27 maart: Een hele dag opleiding over de werking van de Europese Unie, gevolgd door de voorstelling Choices Chances Changes van Danscompagnie Lune. Tegenwoordig ben ik een grote fan van dansvoorstellingen en deze voorstelling stelde beslist niet teleur. Elke voorstelling waarbij het publiek zelf even op het podium mag, heeft bij mij trouwens een streepje voor.
Vrijdag 28 maart: Ganse dag in een bijzonder saaie internationale meeting gezeten. Enig lichtpunt: de lange lunchpauze die ik doorbracht op een grasperk in hartje Brussel, genietend van de zalige lentezon op mijn gezicht.
Zaterdag 29 maart: Die voormiddagen Spaans maken dat de zaterdagen altijd snel om zijn. In de namiddag wat boodschappen gedaan en genoten van een fabuleus uitzicht op Leuven. Daarna van het mooie weer gebruik gemaakt om een beetje rond te fietsen door Leuven om wat nieuwe bouwprojecten te gaan bekijken. De dag afgesloten met een romantische dinner for two in de Blauwe Maan.
Zondag 30 maart: Het heropende stationsgebouw gaan bewonderen en in de namiddag naar de ouders van mijn vriend gegaan, want dat was ook alweer even geleden.

Alweer een week voorbij gevlogen.

Yet Another Blog

Life on my side

werk