Dankzij de zeer boeiende conferentie die mijn team organiseerde, had ik de gelegenheid om de fantastische voorstelling “Perhaps all the dragons” van Berlin bij te wonen. Tof concept, op een intrigerende manier uitgewerkt.

Ik nam plaats achter één van de dertig schermen en kon meteen kennismaken met een Japanse hikikomori. Een hikikomori is (meestal) een jongere die zich terugtrekt in zijn of haar kamer en elk contact met de buitenwereld afwijst, omdat hij of zij de druk van de Japanse maatschappij niet meer aan kan. Een soort moderne kluizenaar, want meestal wonen deze jongeren nog in bij hun ouders en zorgen de ouders dat ze eten en drinken krijgen.

Wat deze voorstelling zo bijzonder maakt, is dat elke deelnemers een persoonlijk traject doorloopt. Je doorloopt vijf één-op-één ontmoetingen die schijnbaar los van elkaar staan, maar naarmate de voorstelling vordert, ontdek je linken tussen personen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben en merk je dat de verschillende personages elkaar soms ook tegenspreken. Zo af en toe wordt de één-op-één relatie doorbroken doordat de figuren op de schermen met elkaar interageren of omdat één figuur plots luid begint te roepen en al de andere personages opkijken om te zien wat er aan de hand is. Doordat er niet met koptelefoons gewerkt wordt, kan je op eender welk moment meeluisteren bij de buren.

Mij fascineerde deze voorstelling omdat ik moeilijk de grens tussen fictie en realiteit kon onderscheiden. Zo had ik een ontmoeting met Patryk Wezowski, een lichaamstaalexpert waarvan ik wist dat dit een echt bestaande persoon was. Van andere personages was het mij niet duidelijk of deze al dan niet door acteurs werden weergegeven. Elk verhaal was boeiend op zich, maar het was het samenspel van al deze verhalen dat het meeste indruk op mij maakte. Het was dan ook heel verrijkend om achteraf met andere deelnemers ervaringen te kunnen uitwisselen.

Eén van de verhalen die ik niet uit de eerste hand kon horen, was dat van de toppianiste die het verkeerde stuk had ingestudeerd. Echt gebeurd trouwens! Ik kan iedereen aanbevelen naar het filmpje te kijken. Een ongelooflijke prestatie!

Achtereenvolgens ontmoette ik:

1. Mitsuko Maruyama, Tokyo, Japan: een hikiomori;
2. Patryk Wezowski, Antwerp, Belgium: lichaamstaalexpert die enkele nuttige tips voor mij had;
3. Yuval Feldmann, Rishon LeZion, Israel: pîloot in het Israëlische leger en chirurg (een bijzonder ongeloofwaardige combinatie, maar wel veruit het meest pakkende verhaal);
4. Een sociologie professor die de six degrees of separation theorie uit de doeken deed en daar ook nog eens krekels bij haalde;
5. Igor Belousov, Moscow, Russia: een Russische man met een onfeilbaar geheugen die mij haarfijn uitlegde hoe hij erin slaagde alles te onthouden, maar dat het moeilijkste van allemaal is, hoe iets te vergeten.

Voor mij persoonlijk was het een extra meerwaarde om met een Japans en een Russisch personage te kunnen converseren. Niet dat ik hen zonder ondertiteling had kunnen begrijpen, maar het is toch fijn om hier en daar wat woordjes of zelfs een zinnetje in de oorspronkelijke taal te kunnen begrijpen.