werk

De eerste week van maart

De tijd gaat zo snel dat ik helaas weer moet terug vallen op weekoverzichtjes. Zo jammer dat ik er niet in slaag om meer tijd te maken voor yab.be. Helaas, er zijn maar 24 uren in één dag. Iets waar ik me goedschiks of kwaadschiks zal bij moeten neerleggen. Enfin ja, dit deed ik deze week:

  • Maandag 2 maart: salsa dansen. Ik moet zeggen dat het een goed idee was om alle cursussen dubbel te doen. Mijn vriend en ik zitten nu tegelijkertijd in een cursus voor beginners én eentje voor gevorderden. Ok, de cursus voor beginners gaat wel wat traag, maar het is heel nuttig om alle basispassen zo vaak te herhalen dat ze in je motorisch geheugen gegrift staan. En stiekem vind ik het ook wel leuk dat ik mijn mannelijke danspartners (de lessen werken volgens een doorschuifsysteem waarbij je altijd van partner verwisseld) een beetje kan coachen, want sommigen van hen lijden eerden dan dat ze leiden. 😉 Ik moet zeggen dat ik echt uitkijk naar die twee uurtjes in de week. Nog een beetje meer oefenen en mijn vriend en ik kunnen effectief beginnen naar salsafeestjes te gaan (iets wat we tot nu toe nog niet aangedurfd hebben).
  • Dinsdag 3 maart: Op stap met de vrouwelijke collega’s uit Leuven. Sinds januari hebben we er een nieuwe collega bij die ons clubje even maakt. Ik ga nog zelden enkel met vrouwen op stap, dus het is wel leuk om gewoon een keertje onder elkaar te kunnen roddelen over wie de knapste mannelijke collega is. 😉 Eten deden we in La Stanza in de Wandelingenstraat (heerlijke verse pasta daar), waarna we afzakten naar Savoye voor een afsluitend wijntje of theetje. Als restaurant kon dit restaurant me niet echt overtuigen, maar het is wel een ideale plek om te aperitieven of nog een laatste glas wijn te drinken voor het slapen gaan. Wij versierden een knus plekje bij het haardvuur. Erg gezellig om gewoon wat te kletsen.
  • Woensdag 4 maart: Normaal zouden mijn vriend en ik een tentoonstelling van Japans drukwerk (Ukiyo-e) bezoeken, maar helaas brachten we de avond door in een Limburgs ziekenhuis. Mijn moeder belandde door een heel akelig accident in het ziekenhuis. Zoals mijn vader het vertelde, heeft het niet veel gescheeld of ze was er niet meer geweest. Gelukkig was hij er op tijd bij en lijkt het herstel vlot te verlopen. Maar ik kan me voorstellen dat het voor hem een heel traumatisch moment geweest moet zijn.
  • Donderdag 5 maart: Een half dagje verlof om naar de opening van het splinternieuwe ESAT-gebouw te gaan. Ik moet zeggen dat tijdens de speeches mijn hart toch wel een beetje zwol van trots omdat ik mij omringd wist door mede-ingenieurs die fantastische zaken realiseren. Eens een burgie, altijd een burgie! Het gebouw zelf vond ik ook de moeite. Sober, maar functioneel en mooi ingebed in de bestaande omgeving. Architectuur zoals die zou moeten zijn. De frietkraam liet ik toch maar links liggen en ik at bij thuiskomst braaf wat boterhammetjes.
  • Vrijdag 6 maart: Normaal moest ik mijn vriend vergezellen naar zijn thuisfront, omdat zijn vader daar in de bloemetjes gezet zou worden als sportlaureaat van zijn gemeente. Dit omdat hij vorig jaar zijn vijfde Dan Shihan in de gevechtskunst Jujutsu behaalde. Ik had echter niet veel zin in een avond vol speeches en besloot te brossen. Achteraf wist mijn vriend me te vertellen dat de speeches effectief zo saai waren dat hij bijna in slaap was gevallen. Zijn vader liet dat echter niet aan zijn hart komen en straalde van trots met zijn onderscheiding. Erg verdiend na al die jaren hard trainen!

Een zware dag

Geen goed nieuws van het werkfront vandaag. Momenteel zitten we op het werk volop in een grote fusie-operatie. Fusies brengen reorganisaties met zich mee en helaas, deze namiddag kregen we het nieuws dat mijn team vrij zwaar getroffen is. Het rechtstreekse gevolg van de fusie is dat ik een aantal medewerkers zal zien vertrekken naar een ander team. En alhoewel ik het had zien aankomen, was het toch slikken toen het nieuwe plaatje van onze organisatie werd voorgesteld. Want ergens blijf je toch altijd hopen dat het anders zal uitdraaien. Persoonlijk vind ik het heel erg een goed draaiend en op mekaar ingespeeld team uit elkaar te zien vallen. Maar soms kan je niet anders dan je bij de feiten naar te leggen.

Na de presentatie van de nieuwe organisatiestructuur werd er bijgevolg niet veel meer gewerkt. Iedereen had tijd nodig om de boodschap te verwerken. Geheel toevallig was er net deze namiddag een after work drink in de Monk gepland. Iets wat wij onder de collega’s regelmatig organiseren. We kuisten onze schop wat vroeger af dan gewoonlijk en trokken naar de Monk om het nieuws met wat alcohol door te spoelen.

Spijtig genoeg hadden mijn vriend en ik nog een afspraak ‘s avonds, waardoor ik het bij één drankje moest houden en veel te snel naar mijn zin afscheid moest nemen van de collega’s. Als er ooit een goeie gelegenheid was om samen te diep in het glas te kijken, dan was het nu wel.

‘s Avond waren mijn vriend en ik te gast bij een kameraad van ons die volop in een echtscheiding verwikkeld is. Hij had zijn best gedaan om voor ons te koken en toverde heerlijk zelfgemaakte soep, pasta en panna cotta op tafel. En dat terwijl we zo gezegd hadden dat hij niet te veel moeite moest doen.

IMG_6323[1]

IMG_6324[1]

Het deed me pijn om te horen hoe een eens liefdevolle relatie zo pijnlijk de mist was ingegaan. Ik heb altijd moeite om te begrijpen waarom het zo moeilijk is op een vriendelijke en beschaafde manier uit mekaar te gaan en ik kan me ook niet voorstellen dat ik een ex van mij niet al het geluk van de wereld zou gunnen. De liefde kan dat wel op zijn, maar het respect voor iemand die je ooit graag gezien heb, dat verlies je toch nooit? (Ok, tenzij het een gewelddadige relatie betrof, maar gelukkig heb ik zoiets nooit meegemaakt.)

Ik zag de tranen in de ogen van mijn vriend en ik wist dat hij, mijn goede vriend die er tijdens mijn studententijd altijd voor mij was, dit niet verdiende. Het is soms niet fair in ‘t leven.

Murphy

Ik had vandaag wat langer gewerkt dan gewoonlijk, omdat ik per sé iets wilde afkrijgen. Terwijl ik na een lange en vermoeiende werkdag de trappen afdaalde naar het perron maakte ik me de bedenking dat ik de vorige keer dat ik zo laat van mijn werk terugkeerde vaak een oud-studiegenoot tegen het lijf liep die nu voor de FSMA werkt. Ik hoopte vurig dat zo’n ontmoeting met deze treinrit gespaard zou blijven, want om heel eerlijk te zijn, verstond ik meestal maar 30 procent van wat hij zijn. Zelden iemand ontmoet die zoveel afkortingen en jargon in één zin weet te krijgen.

Op het perron zag ik hem nergens, maar bij het kiezen van de wagon maakte ik een fatale fout. De rij aan de wagon die ik oorspronkelijk willen binnen stappen was me te lang, dus ik veranderde van gedacht en van wagon. In de wagon liet ik mijn oog op een lege zetel vallen. Ik had me nog maar net één seconde neergeploft toen ik vlak naast mij “Hallo, hoe gaat het ermee?” hoorde. Jawel, mijn oud-studiegenootje die ongelooflijk blij leek mij te zien. Ik was eerlijk gezegd iets minder blij hem te zien en zag mijn rustige treinrit in rook opgaan.

Dus heb ik de ganse treinrit naar Leuven met een vermoeid en zwaar hoofd naar jargon zitten luisteren. Proberend hier en daar een welgemeende hoofdknik of een “is’t echt?” tussen te wringen zonder af te gaan als een gieter.

Het toeval kan een mens soms danig parten spelen.

Let’s go february!

  • Maandagnamiddag 2 februari: Minireceptie op het werk om de helden van ons voetbalteam in het zonnetje te zetten. Voor het derde jaar op rij wonnen zij immers de interne competitie. En hoe kan een held het best gevierd worden? Met een glaasje cava, natuurlijk!
  • Maandagavond 2 februari: Salsa, baby! Elke les leren we nieuwe bewegingen bij en gaat het weer wat vlotter. Ik ben echt blij dat we ervoor gekozen hebben de beginners plus cursus opnieuw te doen. Wat mij betreft, kan de basis er niet goed genoeg ingedrild worden.Bovendien is het superleuk om zelf bij de besten van de klas te zijn. (Ok, wel mits een beetje vals spelen.)
  • Dinsdagavond 3 februari: Voorstelling van de Landschapstekening van het Leuvense kunstenveld in het STUK. Veel bekend volk en een interessante uiteenzetting. Helaas voelde ik me niet zo denderend, dus besloot ik de aansluitende receptie maar te skippen.
  • Woensdagavond 4 februari: Een avondlijke vergadering met (alweer) een hele hoop (gelukkig erg boeiende) presentaties. De vergadering duurde bijna een uur langer dan verwacht, waardoor ik de prijsuitreiking die ik nog wilde meepikken na de vergadering helemaal miste. Gelukkig was mijn vriend er wel op tijd geraakt. Hij stond al met een glas bier in de hand te socializen toen ik arriveerde.
  • Donderdagavond 5 februari: De verkoudheid die ik al enkele dagen in mijn lichaam voelde sluimeren, brak goed door. Het leek wel alsof er een kraantje in mijn neus was opengezet. Het snot bleef er maar uitstromen. Verschrikkelijk. Normaal moest ik samen met mijn vriend geen winkelen voor de nieuwjaarsreceptie die we op vrijdagavond organiseerden, maar de combinatie loopneus, hoofdpijn en lichte koorts, maakte dat hij er alleen voor stond. Uiteraard bracht hij het er zonder kleerscheuren vanaf. Ik kroop voor mijn doen ontzettend vroeg in bed (kwart na tien) in de hoop me de laatste dag van de werkweek beter te voelen na een goede nachtrust.

Bizarre laatste minuten van de werkweek

Ik dacht de werkweek rustig af te sluiten en op tijd naar huis te gaan, dat was buiten de journalist gerekend die ik op de valreep van het weekend aan de telefoon kreeg i.v.m. enkele werkgerelateerde vragen die hij had. Het gesprek werd echter hoe langer hoe vreemder en ik kreeg sterk het gevoel dat de journalist in kwestie mij woorden in de mond wilde leggen die ik helemaal niet wilde uitspreken. Na een tien minuten over en weer pingpongen, heb ik het gesprek dan maar beëindigd met uitdrukkelijk te zeggen dat ik in geen geval wenste geciteerd te worden. Voordat je het weet, heb je immers een klacht voor laster en eerroof aan je been.

Can insects save the world?

Deze middag ging ik tijdens de lunchpauze samen met drie dappere collega’s naar een activiteit georganiseerd door deBuren. Het thema was een hot topic: kan het eten van insecten een oplossing zijn voor het mondiale voedselprobleem? Ik ben alvast overtuigd. Die kleine beestjes zitten tsjokvol proteïne, zijn gemakkelijk te kweken en veel minder belastend voor het milieu dan zoogdieren.

Leuk extraatje: terwijl we naar de documentaire van Stefan Gates keken, kregen we insectenburgers te eten. Voor mij was het niet bepaald de eerste keer dat ik insecten at, dus echt speciaal vond ik die paar wasmotlarven en sprinkhanen verstopt tussen wat groenten niet. Mijn collega’s daarentegen moesten wat meer moeite doen om hun afkeer te overwinnen, maar iedereen heeft alles opgegeten! Zelfs de buglolly, waarin de wormen toch nét iets prominenter aanwezig waren.

Alweer een culinaire ervaring rijker. Zeker voor herhaling vatbaar!

IMG_6202

Wasmotlarven:
IMG_6203

Krekels:
IMG_6206

En als dessert een buglolly van chocoladegebak met buffalowormen:
IMG_6208

Perhaps all the dragons – Berlin

Dankzij de zeer boeiende conferentie die mijn team organiseerde, had ik de gelegenheid om de fantastische voorstelling “Perhaps all the dragons” van Berlin bij te wonen. Tof concept, op een intrigerende manier uitgewerkt.

Ik nam plaats achter één van de dertig schermen en kon meteen kennismaken met een Japanse hikikomori. Een hikikomori is (meestal) een jongere die zich terugtrekt in zijn of haar kamer en elk contact met de buitenwereld afwijst, omdat hij of zij de druk van de Japanse maatschappij niet meer aan kan. Een soort moderne kluizenaar, want meestal wonen deze jongeren nog in bij hun ouders en zorgen de ouders dat ze eten en drinken krijgen.

Wat deze voorstelling zo bijzonder maakt, is dat elke deelnemers een persoonlijk traject doorloopt. Je doorloopt vijf één-op-één ontmoetingen die schijnbaar los van elkaar staan, maar naarmate de voorstelling vordert, ontdek je linken tussen personen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben en merk je dat de verschillende personages elkaar soms ook tegenspreken. Zo af en toe wordt de één-op-één relatie doorbroken doordat de figuren op de schermen met elkaar interageren of omdat één figuur plots luid begint te roepen en al de andere personages opkijken om te zien wat er aan de hand is. Doordat er niet met koptelefoons gewerkt wordt, kan je op eender welk moment meeluisteren bij de buren.

Mij fascineerde deze voorstelling omdat ik moeilijk de grens tussen fictie en realiteit kon onderscheiden. Zo had ik een ontmoeting met Patryk Wezowski, een lichaamstaalexpert waarvan ik wist dat dit een echt bestaande persoon was. Van andere personages was het mij niet duidelijk of deze al dan niet door acteurs werden weergegeven. Elk verhaal was boeiend op zich, maar het was het samenspel van al deze verhalen dat het meeste indruk op mij maakte. Het was dan ook heel verrijkend om achteraf met andere deelnemers ervaringen te kunnen uitwisselen.

Eén van de verhalen die ik niet uit de eerste hand kon horen, was dat van de toppianiste die het verkeerde stuk had ingestudeerd. Echt gebeurd trouwens! Ik kan iedereen aanbevelen naar het filmpje te kijken. Een ongelooflijke prestatie!

Achtereenvolgens ontmoette ik:

  1. Mitsuko Maruyama, Tokyo, Japan: een hikiomori;
  2. Patryk Wezowski, Antwerp, Belgium: lichaamstaalexpert die enkele nuttige tips voor mij had;
  3. Yuval Feldmann, Rishon LeZion, Israel: pîloot in het Israëlische leger en chirurg (een bijzonder ongeloofwaardige combinatie, maar wel veruit het meest pakkende verhaal);
  4. Een sociologie professor die de six degrees of separation theorie uit de doeken deed en daar ook nog eens krekels bij haalde;
  5. Igor Belousov, Moscow, Russia: een Russische man met een onfeilbaar geheugen die mij haarfijn uitlegde hoe hij erin slaagde alles te onthouden, maar dat het moeilijkste van allemaal is, hoe iets te vergeten.

Voor mij persoonlijk was het een extra meerwaarde om met een Japans en een Russisch personage te kunnen converseren. Niet dat ik hen zonder ondertiteling had kunnen begrijpen, maar het is toch fijn om hier en daar wat woordjes of zelfs een zinnetje in de oorspronkelijke taal te kunnen begrijpen.

IMG_6185[1]

Fotoshoot

Het was al eeuwen geleden dat ik nog eens achter de lens stond voor een heuse fotoshoot met modellen. Mijn collega’s hadden een gezamenlijke foto nodig van hun kersverse team, maar er was helaas geen budget voor een professionele fotograaf. Tja, ‘t is crisis, he.

Normaal gezien, zou ik voor zo’n opdracht zelf een factuur vragen, want ik schiet niet graag professionele fotografen onder hun duiven en ja, ik steek zelf best wel wat werk en energie in zo’n fotoshoot. Maar goed, mijn collega vroeg het zo lief en ik ben een watje, dus zei ik ja.

En ik moet zeggen, het was superplezant. Goeie modellen en een fijne omgeving om te fotograferen. En het resultaat mag er wezen (dankzij de uitstekende modellen, uiteraard). Hopelijk vinden mijn collega’s dat ook.