Dal Pesce Innamorato

Als dat geen mooie naam voor een restaurant is! Al was Dal Pesce Innamorato wel onze tweede keuze nadat ik een telefoontje kreeg van Bistro Lust om onze reservatie af te zeggen. Over het restaurant zelf kan ik kort zijn, aanvaardbaar eten opgediend met charmante knulligheid. Gelukkig maakte het gezelschap van onze vriend veel goed. Het is altijd een plezier om met S af te spreken. Hij loopt over van de interessante theorieën en boeiende ideeën. Een intellectuele reddingsboei in tijden waarin de platte commercie maar al te vaak het voortouw neemt.

De avond sloten we af met een theetje in de Savoye, al waren we bij het afscheid nemen nog lang niet uitgepraat.

Kliederen met zoutdeeg

Zaterdag 14 november vormde ons appartement het strijdtoneel voor een heuse virtuele strijd, aka lan-party. Mijn vriend en zijn makkers stortten zich vanaf de vroege namiddag tot de late avond op het gamen. Een ideaal moment om af te spreken met mijn petekindje!

Het oorspronkelijke plan om naar het provinciedomein van Diest te gaan, werd doorkruist door het slechte weer. Gelukkig had de creatieve mama van mijn petekindje een plan B achter de hand. Zoutdeegfiguurtjes maken voor in de kerstboom!

Jullie zullen mij er misschien raar op aankijken, maar dit was de allereerste keer in mijn leven dat ik met zoutdeeg aan de slag ging. Erg eenvoudig te maken, trouwens, dat deeg, zeker als je over een keukenrobot beschikt. En zo zat ik samen met mijn petekindje aan tafel en rolde ik het deeg terwijl hij de figuurtjes uitstak en van een gaatje voorzag. Met een beetje hulp lukte dat prima. En zo kwamen we tot een mooie collectie om de kerstboom te versieren.

IMG_8810[1]

Het was de eerste keer dat mijn petekindje en ik echt samen speelden. Mijn petekindje is van nature erg timide en het is niet zo makkelijk om een band met hem op te bouwen. Ik was dus ontzettend blij dat hij op voorstel van zijn mama bij mij op schoot kroop om samen sinterklaasliedjes te zingen. En jawel, de Sint moet ons gezang mooi gevonden hebben, want opeens regende het chocolaatjes en nicnacjes. 😉 Leuk om de verrassing te zien in de ogen van mijn petekindje. Hij kon niet snel genoeg van mijn schoot af zijn om de snoepjes op te rapen. Het is de eerste keer dat hij het Sint-gebeuren bewust meemaakt. Een magische tijd die me stiekem deed terug verlangen naar mijn eigen kindertijd. Al wist ik al in het eerste studiejaar dat de Sint een fabeltje was. Mij maakte je als kind niks wijs. 😉 Gelukkig kon ik dankzij mijn broertje dat zes jaar jonger was nog jaren genieten van de komst van de Sint.

Ik bleef gezellig plakken bij de ouders van mijn petekindje voor het avondmaal (hmm, pasta!) en werd na een laatste limoncello aan het station van Aarschot afgezet voor de treinrit naar Leuven.

Hopelijk is het ijs bij mijn petekindje nu definitief gebroken en volgen er nog vele fijne momenten samen.

Een beknopt weekoverzicht

Ik blijf maar gigantisch achter de feiten aanhollen op deze blog, dus bij deze een klein inhaalmanoeuvre in de vorm van een puntsgewijs weekoverzicht.

maandag 9 november: salsa time!
dinsdag 10 november: openingsavond van het holebifilmfestival in de stadsschouwburg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik liever wat meer film en minder gepraat had aanschouwd. De roze bubbels na de openingsavond vielen daarentegen bijzonder in de smaak en werden rijkelijk bijgevuld. Hips!
woensdag 11 november: vrij dagje voor mij, helaas niet voor mijn vriend. Ik bracht de dag door met het wegwerken van mijn onwegwerkbare fotoachterstand. ‘s Avonds aten we met een vriend tapas in De 3 Tonghen. Heel fijne, ontspannen avond met goede gesprekken!
donderdag 12 november: genoot ik ‘s middags van een heerlijke gelaatsverzorging en liet ik mij één of andere ongetwijfeld veel te dure oogcrème aansmeren. ‘s Avonds ging ik voor het eerst sinds lang nog eens squashen met een goede vriend die helaas onlangs zijn relatie op de klippen zag lopen.
vrijdag 13 november: klonken we op de zwangerschap van onze vrienden in restaurant Trente en genoten we van het heerlijk verfijnde eten aldaar.

Een weekendje Kaatsheuvel

Het laatste weekend van het Allerheiligenverlof plakten mijn vriend een extra vrije vrijdag aan het weekend en trokken we samen met zijn twee oudste nichtjes (5 en 6) en onze vrienden met hun twee jongens (3 en 7) naar Kaatsheuvel. We hadden twee vlak naast elkaar gelegen Boomgalows gehuurd voor twee nachten. Hoofddoel van ons uitstapje naar Nederland was, hoe kan het ook anders: een bezoek aan de Efteling, nog altijd het mooiste pretpark dat ik ooit bezocht.

Na ons succesvolle weekend in Zeeland durfden we het aan om het aantal kinderen onder onze hoede te verdubbelen. Twee kleine meisje in het oog houden, je hebt er ogen op je rug voor nodig. Gelukkig slaagden we er ditmaal wel in de dames min of meer op tijd in bed te krijgen. Al moest ik me wel boos maken omdat ze maar niet stopten met babbelen de eerste nacht. Die eerste nacht werd ook verstoord door een luide bonk rond een uur of drie. Eén van de twee dames was uit bed gevallen. Gelukkig was het voorval na een minuutje troosten alweer vergeten en sliepen ze zalig verder. Ikzelf bracht die eerste nacht helaas meer wakend dan slapend door wegens de combinatie van luide regen op het dak, luidruchtige uilen in de bomen, slechte matras, veel te dik en te hard kussen en uit bed vallende kindjes. Ik was blij dat het ochtend was!

De tweede nacht sliep ik iets beter (het abominabele kussen had ik uit bed geschopt) tot een woest zoemende mug rond een uur of drie de jongedames wakker maakte. Muggen in november, nog niet vaak meegemaakt, maar de dikke muggensteken op het handje van de jongste toonden haar gelijk aan. Na een fake muggenvang operatie opgezet te hebben en de kleinste tien minuten bij ons in bed genomen te hebben, ging ze braaf verder slapen in haar eigen bed. Om maar te zeggen dat ik redelijk geradbraakt van dit weekendje terug kwam.

Verder hadden we echt wel veel lol. De geplande wandeling in Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen op vrijdagmiddag werd voortijdig afgelast door een flinke regenbui, maar niet voordat de kinderen in een hoop bomen geklommen waren. Geen erg, dan begonnen we wat vroeger aan het aperitief. Mijn vriend en ik stonden in voor de aperitiefbevoorrading en hadden ons goed laten gaan in de Albert Heijn. Natuurlijk hadden we veel te veel meegenomen, maar goed, niemand is van honger omgekomen tijdens het weekend. 😉 Het diner op vrijdagavond in De Roestelberg viel wat tegen, maar goed, de kinderen aten zonder morren hun frietjes en hun curryworst op. Mijn risotto viel nog mee, de pannenkoek met Stroganoff saus zag er daarentegen bijzonder onsmakelijk uit…

Op zaterdag waren de weergoden ons gelukkig beter gezind. Hoewel de lucht er dreigend uitzag, bleef het droog én warm. Onze jassen waren totaal overbodig. Ongelooflijk dat je in november nog gewoon in een t-shirt en een hemd of golfje kan rondlopen. Lang leve de opwarming van de aarde! 😉 Gelukkig was het niet al te druk in de Efteling, ondanks dat het weekend was, misschien om wille van de grijze hemel? Het langste dat we de ganse dag moesten aanschuiven was twintig minuten om in de attractie Joris en de Draak te geraken. Ik moet zeggen dat ik het in de voormiddag wat moeilijk had door de combinatie van iets te veel wijn de avond voordien en veel te weinig slaap. De kinderen waren echter in topvorm. Omdat de jongsten nog niet in alle attracties mochten, splitsten we ons op in steeds wisselende formaties. De topformatie was toch wel het mooie homokoppel dat mijn vriend en onze kameraad vormden samen met de twee jongsten. Naar het schijnt hebben ze veel vertederende blikken van dames opgevangen. 😉

Ik at in de Efteling gelukkig twee heerlijke haringen die mijn energieniveau opkrikten. Het moet toch al enkele jaren geleden zijn dat ik in de wildere attracties geweest ben en ik voelde het kind in mezelf helemaal opleven. Daarnaast genoot ik ook erg van Droomvlucht en Pandadroom (zalig om de twee kleinsten te zien grijpen naar al die kleurige 3D-visjes die voorbij zwommen). We durfden het zelfs aan de wildwaterbaan Piraña te trotseren. Ik was gelukkig goed beschermd door mijn regenjas uit IJsland, maar onze kameraad kreeg de volle lading. Al een geluk dat de temperaturen meevielen, want rondlopen met een natte jeans is geen pretje. We hadden zoveel plezier op alle attracties dat we zelfs te weinig tijd hadden om het Sprookjesbos volledig te bekijken. Zullen we nog eens voor moeten teruggaan.

Rond sluitingstijd begaven we ons in colonne naar de uitgang. Opeens bleek er toch meer volk in de Efteling dan wij ingeschat hadden. Een bezoek aan de Efteling is niet volledig zonder een ballon als aandenken. Helaas kon de jonge jobstudent de drukte aan zijn kraampje niet echt de baas en moesten we verschrikkelijk lang wachten op onze ballonnen. Omdat onze vriendin graag nog een souvenir wou kopen in de shop, lieten we haar daar achter om de lange wachtrijen te trotseren en trokken we met drie volwassenen en vier kinderen richting de wagen. Mijn vriend ging voorop om onze wagen te zoeken en in een paar seconden onoplettendheid slaagde zijn oudste nichtje erin aan onze aandacht te ontsnappen. Ondertussen was het al erg donker en tussen de massa mensen ontwaarde ik niet direct een klein blond meisje met een roze ballon. Ik voelde mijn hartslag toenemen en haar naam roepend liep ik in de richting die ik vermoedde dat zij had genomen. Gelukkig bleek een paar oneindig lang lijkende minuten later dat mijn vriend haar onderschept had. Bijna een kind van een ander kwijtgeraakt. Slik.

Na dit gelukkig goed afgelopen avontuur reden we richting Kaatsheuvel om daar iets te eten. Een tweede avondmaal in De Roestelberg zagen we niet zitten, gelukkig wees Tripadvisor ons de weg naar Chinees restaurant Hong Kong City alwaar we voor 12,50 euro per persoon van een echt wel lekker buffet konden genieten. Aanrader!

Zondag moesten we helaas de Boomgalows al om 10u verlaten. Jammer, want we hadden op ons gemak willen brunchen. Gelukkig konden we het zo onderhandelen dat we één van de twee Boomgalows pas om 11u moesten verlaten. Na de brunch pakten we al onze spullen bijeen en vertrokken we voor een prachtige wandeling in Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen. Schitterend natuurgebied waar we helemaal tot rust kwamen. Allez, de volwassenen dan toch. Het jonge grut had nog veel overtollige energie kwijt te geraken. Fijn om zien hoe goed de kinderen met elkaar overweg konden. Vooral de oudste jongen was de held van de twee meisjes. Ik zag menig verliefde blik in zijn richting geworpen worden. En hij genoot duidelijk van al de vrouwelijk aandacht die hem te beurt viel.

Na de prachtige herfstwandeling zochten we ons een plek op het terras van Het Genieten en lieten we de kinderen los in de grote bijhorende speeltuin. Aaah, rust en kalmte! De zon kwam erdoor en mijn zonnebril kwam zelfs van pas!

In de late namiddag namen we afscheid van onze vrienden en hun zoontjes en trokken we terug richting Geel om twee vuile, maar enthousiaste meisjes bij hun ouders af te droppen. De rest van de avond hadden we nodig om te bekomen van het voorbije weekend. 😉

Babybezoek!

De laatste vrijdag van oktober brachten we ‘s avonds een bezoekje aan een kersverse baby van vrienden. De baby kreeg een bijzondere naam met een mooie betekenis en gunde mij zelfs één van zijn allereerste lachjes. Wat een charmeur!

Verder werden we in de watten gelegd met een pastareceptje van Jeroen Meus met champignons en gehaktballetjes. Daarna werden we getrakteerd op stroopwafelvla uit de Albert Heijn (hoewel ik geen fan ben van ketens, moet ik zeggen dat het wel leuk is om een ander aanbod te ontdekken) vergezeld van een kopje thee uit de meest geweldige theekop ooit. 😉

A lovely evening was had by all.

IMG_8649[1] IMG_8652[1]

Birthday Girl

Mijn verjaardag viel dit jaar op een maandag en buiten de jaarlijkse traktatie voor de collega’s met pralines van Bittersweet had ik niets bijzonders gepland. Hoe ouder ik word hoe minder belang ik hecht aan het uitgebreid vieren van mijn verjaardag. Uiteindelijk heb ik geen verjaardag als excuus nodig om iets leuks te doen.

Blijkbaar dachten mijn collega’s daar anders over, want ze stelden voor om samen sushi te gaan eten om mijn verjaardag te vieren. En kijk, meer dan het vooruitzicht op sushi is er niet nodig om mij over de streep te halen. Alleen bleek de nieuwe sushiplek die we wilden uitproberen gesloten te zijn tijdens de lunch (huh?). Maar kijk, de goden waren ons gunstig gezind, want vlak naast het gesloten sushirestaurant lag een Koreaans restaurant!

Mijn collega’s hadden nog nooit Koreaans gegeten, een uitstekende gelegenheid om hen te laten kennis maken met deze heerlijke keuken! Ik ging voor de menu met de bibimbap (비빔밥). We kregen al snel wat kimchi en een miso-soepje geserveerd, daarna was het wat wachten op ons hoofgerecht. Spijtig genoeg roerde de dame die ons bediende de bibimbap al door mekaar nog voordat ik er een foto van kon maken. Vandaar dat de foto er een beetje onsmakelijk uitziet. Jammer, want bibimbap is meestal een erg fotogeniek gerecht. Het smaakte er alleszins niet minder om.

‘s Avonds woonden mijn vriend en ik de boekvoorstelling van ‘The network always wins’ van Peter Hinssen bij. Het was een beetje een last minute beslissing, maar eentje die we ons zeker niet beklaagden. Peter Hinssen is een zeer boeiende spreker die moeiteloos een uur vol gebabbeld kreeg. Na de voorstelling klonken we samen met Goofball en echtgenoot (die ook aanwezig waren op de boekvoorstelling) op de interessante avond (en ook een beetje op mijn verjaardag).

Een culinair pre-verjaardagsweekend

Dat dit culinair bijzonder goed gevulde weekend vlak voor mijn verjaardag viel, was toeval. Maar het zorgde er wel voor dat ik het ganse weekend in feeststemming was. De party startte eigenlijk al vrijdagmiddag toen een sympathieke collega mij voorstelde om samen kaiten sushi te gaan eten. Wie mij een beetje kent, weet dat ik de lokroep van sushi moeilijk kan weerstaan. Dus vergezelde ik haar volgaarne naar J’m Sushi onder het mom van sociaal-doenerij. 😉

‘s Avonds konden we genieten van het uitstekende gezelschap van Goofball en co. Helemaal gecharmeerd trouwens door die schattige kabouter met zijn prachtige bruine ogen. Wat een heerlijk ventje! Benieuwd om binnenkort kennis te maken met zijn broertje of zusje…

Dankzij Convento konden we heerlijke quiche op tafel toveren. Voeg daarbij een lekkere fles wijn en goed gezelschap en je hebt het recept voor een geslaagde avond.

Zaterdagavond kregen we onze West-Vlaamse vrienden op bezoek. We riepen alweer de Convento-hulplijn in en genoten samen van een voortreffelijk stoofpotje met everzwijn. Ik onthoud wel dat onze vriendin geen fan is van verloren groenten en macarons. Niet erg, die overschotjes krijgen wij wel weggewerkt. 😉 Na de maaltijd speelden we Boonanza, het bonenspel. Het was al zo lang geleden dat ik dit spel nog eens gespeeld had, dat ik de handleiding er opnieuw moest bijhalen. Het spel bleef spannend tot het einde, maar ik slaagde erin met één thaler verschil toch aan het langste eind te trekken.

Zondagmiddag hadden we afgesproken met een vriendin die ons haar nieuwe vriend wilde voorstellen. Ik ken mijn vriendin en haar ex-man al van in de tijd dat ik (lang, lang geleden) ingangsexamen burgie deed, dus het was even wennen om een nieuwe man aan haar zijde te zien. Maar het mag gezegd: het nieuwe koppel straalde. Fijn dat mijn vriendin opnieuw het geluk gevonden heeft. Ze verdient het! En oja, de Kokoonmenu bleek een schot in de roos. Dit aten wij:

Sint-Jacobsvruchten, boschampignons, yuzusausje

***
Hertenkalf, cognacsausje, groene kool met spek, witloof, veenbessenkroketjes

***
Panna cotta van koffie, mokka-ijs, crumble van koffie / sorbet voor mezelf

Om de vertering te bevorderen (het was nodig, na al die culinaire uitspattingen), maakten we een gezamenlijk wandelingetje door Leuven. Om vervolgens de namiddag af te sluiten met een kopje thee/biertje/gin tonic in het nieuwe café Den Beiaard op het Ladeuzeplein.

Change of plans

Normaal zouden we deze wintervakantie voor het eerst in meer dan tien jaar nog eens op skivakantie gaan. Het hotel was vastgelegd en we zouden zelfs al een keertje gaan oefenen op de indoor skipiste in Peer. Helaas, in september kregen we het bericht dat het koppel waarmee we op reis zouden gaan, uit elkaar ging. Ze drukten nog wel de intentie uit om samen te gaan skiën, maar mijn vriend en ik hadden toch serieus onze twijfels of het wel een goed idee was om kerst en nieuwjaar te vieren met een pas gescheiden koppel. Leek ons een beetje nefast voor de feestvreugde.

Met spijt in het hart annuleerden we het hotel. Al ben ik er, na het bezoek van onze vriend vanavond, meer dan ooit van overtuigd dat we de juiste keuze gemaakt hebben. En zo gaapt er rond de feestdagen opeens een groot gat in onze agenda. Blijft de vraag: vullen we dat gat op met één of andere last minute, of sluiten we ons die periode op met een berg nieuwe strips en een hoop afleveringen van series die iedereen al gezien heeft en brengen we de vakantie al cocoonend door?

Keuzes, keuzes.

Oktoberzondag

Toen het gisteren maar bleef regenen, vreesde ik even dat ik de geplande fotoshoot vandaag zou moeten afzeggen. Het was namelijk de bedoeling om in de buurt van de steeds sneller veranderende Vaartkom op zoek te gaan naar fotogenieke locaties voor een mooi portret. Maar kijk, vandaag werden de hemelsluizen dichtgedraaid en kon de fotoshoot plaatsvinden onder de best mogelijke omstandigheden: een licht bewolkte lucht die als een natuurlijke softbox dienst deed.

De geportretteerde is een vriend van ons die binnenkort een dichtbundel uitbrengt en een portret nodig had om de achterflap van zijn boek op te vrolijken. Ik heb helaas bitter weinig tijd om mij grondig te focussen op mijn fotografie, dus als er zich een gelegenheid voordoet om in alle rust op zoek te gaan naar het juiste beeld, grijp ik deze kans graag aan. En het was een geweldig fijne shoot. Onze vriend bracht zelf ook heel toffe ideeën aan. Leuk om samen met zo’n creatieve denker op zoek te gaan naar het meest geschikte beeld. Afgaande op de resultaten die we op het schermpje van het fototoestel te zien kregen, zit er zeker iets bruikbaars tussen.

Na een kleine omweg langs zijn pas gekochte appartement in opbouw (echt, de transformatie die de omgeving van de Vaartkom momenteel ondergaat is fenomenaal) sloten we de namiddag af met een drankje in het Café Entrepot, één van de hippere cafés van Leuven. Kijk er echt naar uit om mijn foto op de achterkant van een boek te zien staan!

Deze avond hadden we afgesproken om Mexicaans te gaan eten met een bevriend koppel. De afspraak lag al vast voordat we vernamen dat ze uit elkaar zouden gaan. Beiden zagen het echter nog steeds zitten om samen iets te gaan eten. We hadden een tafeltje voor vier gereserveerd in La Cantina del Coronel. Het eten daar was ok, maar de fajitas in El Sombrero vond ik persoonlijk lekkerder. Al was ik dolgelukkig dat er pisco sour op de kaart stond. Verder moet ik toegeven dat ik de hele situatie behoorlijk awkward vond. Oppervlakkig leken onze vrienden nog goed met elkaar op te schieten, maar zo nu en dan werden er toch venijnige prikken uitgedeeld. Enfin ja, de breuk is nog vers en ze zijn natuurlijk nog op zoek naar een goed evenwicht.

We dronken nog een afzakkertje (of twee) in de Metafoor en namen vervolgens op een deftig uur afscheid van elkaar. Morgen wacht er immers een nieuwe werkdag!

West-Vlaamse avonturen

Heel bijzonder weekendje achter de rug.

Zaterdagochtend begaf ik mij zoals dat een brave leerling betaamt naar de Spaanse les. Drieënenhalf uur geconcentreerd opletten (kuch) later, fietste ik terug naar ons appartementje om de rugzak met de cursus om te ruilen voor de rugzak met het fototoestel. Lunchen deden mijn vriend en ik op het feestje van De Kapblok. Reden voor de feestelijkheden was het binnenrijven van de titel beste slager van België. Daar eten wij graag een lekkere bloedworst op! En tegen dat glaasje cava (voor mij) en die Belgin gin tonic (voor mijn vriend) zeiden we ook geen neen.

Na de lunch vertrokken we richting Zedelgem. Nu vragen jullie je ongetwijfeld af wat een mens te zoeken heeft in Zedelgem. Wel, in Zedelgem bevindt zich het befaamde sterrenrestaurant Hertog Jan. Voor mijn vriend en mezelf zou dit de eerste kennismaking met een driesterrenrestaurant worden. En eerlijk, het is volledig te danken aan onze lieve vrienden K en R dat we in Zedelgem belandden. Onze vrienden hadden de reservatie op zich genomen nadat wij hen carte blanche gegeven hadden wat de restaurantkeuze betreft. Al moesten we wel even slikken toen we hoorden dat ze bij Hertog Jan geserveerd hadden. Een iets bescheidener restaurant was ook al goed geweest voor ons.

Omdat niemand van ons het zag zitten om na het diner nog huiswaarts te rijden, reserveerden we twee kamers in B&B ‘t Lof der Kruiden. Dat bleek een ongelooflijke meevaller te zijn. We hadden niet gewon twee kamers ter onzer beschikking, maar gewoonweg een gans huis, met sauna (die we helaas niet konden uittesten wegens tijdsgebrek) een prachtige zitruimte, een keuken en een bureautje. Dit alles met uitzicht op de prachtige kruidentuin. Echt met ons gat in de boter gevallen.

Na een verkwikkende douche en een hartstochtelijke vrijpartij waren we klaar voor een avondje Hertog Jan. Voor de gelegenheid hadden we onze beste kleren uit de kast gehaald. Hoe vaak eet een mens in een driesterrenrestaurant, nietwaar?

We waren de allereerste klanten in het restaurant en kregen bij het binnenkomen meteen de vraag of we nog even in de tuin wilden wandelen. Een beetje de benen strekken alvorens ze voor enkele uren onder tafel te schuiven leek ons een goed idee. We kregen een fris fruitsapje aangeboden en trokken bij valavond de tuin in. Waar ik al onder indruk was van de kruidentuin van B&B ‘t Lof der Kruiden, was deze moestuin gewoonweg buiten categorie. Zo groot! Zo goed onderhouden! We keken er al naar uit om al die verse groenten en kruiden terug te vinden op ons bord.

Na deze korte wandeling werden we naar onze tafel geleid. Alwaar een jonge dame onze servetten met een houten tang op onze schoot legde. Sympathiek, maar een beetje overdreven, vond ik persoonlijk. Een klein overzichtje van de kunstwerkjes die wij op ons bord aantroffen:

Komkommer / Zalm / Bottarga:

Ganzenlever / Framboos / Rozen

Ganzenlever / Cola / Passievrucht

Aardappel / Vanille / Mimolette

Collectie Tomaat 2015

Komkommer / Noordzeebaars / Kruiden

Rode Biet / Langoustine / Framboos

Polderaardappel / Inktvis / Pimenton

Wagyu Stroganoff

Dessert

Snoepkarbuit

Hoewel alles zeker lekker was en, zoals jullie kunnen zien, elke gang een waar kunstwerkje was, bleef ik ergens toch wat op mijn honger zitten. Sommige gerechten waren zo gecompliceerd dat het hoofdingrediënt niet meer volledig tot zijn recht kwam. Zo vond ik de verzameling tomaten één van de beste gangen: enkel van tomaten van eigen kweek, wat ajuin en wat kruiden. Meer moet dat niet zijn. De (heerlijke) wagyu beef daarentegen werd versmacht door de Stroganoff bereiding. En alles was wel lekker, maar bij geen enkele gang had ik een echt waw-gevoel. Soms is less echt wel more. En ja, ik weet dat ik nu als een verschrikkelijke snob klink. Bijgevolg blijft ons bezoek aan In de Wulf onze absolute culinaire topervaring.

Doordat de glazen met aangepaste wijnen bij elk gang niet bijgevuld werden, bleef het ook een zeer deftig en beschaafd etentje. 😉 Dat kwam goed uit, want de dag nadien stond er een zeiltochtje op de Noordzee op het programma!

Zondagochtend stonden we om 8.30u op om te genieten van een overheerlijk ontbijt. Dat eitje met kruiden uit de tuin was gewoonweg fenomenaal. De rest van het ontbijt mocht er ook zijn, met thee uit eigen tuin en fruitsap en verse broodjes en yoghurt en teveel charcuterie om op te krijgen. Honger hadden we niet echt na de culinaire uitspattingen van de dag voordien, maar goesting des te meer.

Na het ontbijt pakten ze onze spullen, een beetje met spijt in het hart dat we dit heerlijk plekje al achter ons moesten laten en we de sauna niet eens hadden kunnen proberen. We werden echter om 11u in Blankenberge verwacht. Onze vriendin had geregeld dat we met z’n vieren mochten meevaren op de zeilboot van haar oom. We hadden erg veel geluk met het weer: prachtig zonnetje en een stevige bries. Ik had me op voorhand een nieuwe sjaal, handschoenen en een muts gekocht, kwestie van zeker geen kou te lijden op de Noordzee. Ik had een t-shirt met lange mouwen aan getrokken, daarover een winterkleedje met dikke kousen, een windstopper en boven dat alles mijn winterjas. Ik was voorzien om de kou te trotseren.

Uit voorzorg had ik twee pilletjes tegen de zeeziekte genomen. Eén of ander middel tegen zwangerschapsmisselijkheid dat de apotheker mijn vriend had aangeraden, omdat Touristil niet meer in de handel te verkrijgen is. Ik herinnerde mij nog levendig hoe misselijk ik me had gevoeld op de walvisbootje, dus ik wilde het zekere voor het onzekere nemen. Dit zou immers mijn eerste zeiltocht met stevige wind worden en van vrienden die ook met een zeilcursus begonnen zijn, had ik al veel onsmakelijke verhalen over zeeziekte gehoord.

Ik moet zeggen dat in het begin het best wel ok ging. Zeker toen ik een tijdje zelf het roer mocht overnemen. Helaas nadat ik het roer aan mijn vriend had overgedragen, begon ik mij misselijk te voelen. Dat kleine roeibootje schokte alle kanten op en ik klampte mij met de moed der wanhoop aan de reling, vechtend tegen het in golven opkomende gevoel van misselijkheid en tegelijkertijd biddend dat ik mijn maaginhoud zou kunnen binnen houden.

Helaas, op een gegeven moment besloot mijn maag dat het welletjes was met al dat gehots en geklots en kwam de helft van het nochtans zo lekkere ontbijt er weer uit. Gelukkig slaagde ik erin mijn maaginhoud braaf over de reling te mikken en de boot zelf schoon te houden. Enfin ja, plezierig was het allemaal niet. Omdat ik echt zo ziek was, werd besloten rechtsomkeer te maken en terug naar de haven te zeilen. Helaas kwamen we daar niet aan voordat ik de rest van het ontbijt aan de vissen offerde. Ik voelde me echt lullig. Vooral omdat het zo’n ideaal zeilweer was en mijn vriend duidelijk zat te genieten van het tochtje. Die plannen voor een zeilvakantie zullen we alleszins nog eens moeten herbekijken. Ofwel moet ik op zoek naar een ander middel tegen de zeeziekte. ‘t Was te denken dat die pilletjes voor zwangere vrouwen niet sterk genoeg zouden zijn.

Tussen al het ziek zijn door, slaagde ik erin nog enkele foto’s te maken:

Ik ben alleszins nog nooit zo blij geweest een haven binnen te varen. Al vond ik het heel jammer voor mijn vrienden en zeker voor de oom die al die moeite voor ons had gedaan. De rest van de namiddag brachten we dan maar al apertievend door op de boot in de haven. Enfin ja, ik keek toe terwijl de rest aperitiefde en ik mijn maag bemoedigende woorden ter herstel toefluisterde. Rond zes uur achtte ik mij weer in staat om in een rollend voertuig plaats te nemen en de terugweg naar Leuven aan te vatten.

We stopten nog ergens onderweg voor een theetje omdat ik dringend naar het toilet moest en na wat files getrotseerd te hebben, kwamen we terug in Leuven aan. Tegen het avonduur was mijn maag voldoende van de schok bekomen om zonder morren wat Indisch comfortfood naar binnen te werken. Dat had ik wel verdiend, na zo’n dag.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden