Vruchtbaarheid

De lijst met zwangerschappen in onze vriendenkring wordt langer en langer. Het lijkt wel alsof de voortplantingsdrang iedereen in de ban heeft. Jammer genoeg hoor ik ook steeds meer verhalen over miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, cysten op eileiders en andere problemen. Ik probeer een luisterend oor te bieden, maar weet soms niet goed hoe te reageren. Zelf heb ik totaal geen voortplantingsdrang en ik vrees dat ik de neiging heb, het allemaal wat te rationaliseren. 

Voor vrouwen beneden de vijfendertig jaar is de kans dat een zwangerschap in een miskraam eindigt, ongeveer 1 op 10. Dat is vrij hoog. En waarschijnlijk zijn er veel vrouwen die niet over hun miskraam praten. Ik weet dat een miskraam iets natuurlijks is: het vrouwelijk lichaam heeft een reden om dit vruchtje af te stoten. Al durf ik dat meestal niet zeggen. Per slot van rekening vergt een miskraam een verwerkingsproces en is dat proces voor ieder mens anders. Dus hou ik het maar op het bieden van een luisterend oor. En stiekem ben ik blij dat dit soort zware ontgoochelingen mij bespaard worden.

Perspectief

We wandelden terug na een gezellig etentje met vrienden (sushi à volonté!). Ik vraag haar hoe het ermee gaat. Het is lang geleden dat we nog een echt gesprek gevoerd hebben. Geen tijd, te veel volk, zo gaat dat. Ze zegt dat het goed gaat. Ik vraag naar haar plannen na de postdoc. Geen plannen. Ze zegt dat het zal afhangen van haar gezondheidssituatie. 

Ik wist dat haar moeder gestorven is aan kanker. Een erfelijke, zeer venijnige vorm van kanker. Ze heeft zich laten testen en is erfelijk belast: 80% kans op kanker. Dat is een veel te grote kans. Over anderhalve week laat ze preventief haar borsten amputeren. Ze praat erover alsof het de normaalste zaak in de wereld is. En misschien is het dat ook wel, als je kansen bekijkt.

Haar verhaal helpt me om mijn egoïstische zelfbeklag in het juiste perspectief te plaatsen. 

Girl Geek Dinner in Wijgmaal

Veel volk, gisteren in de Remy-toren in Wijgmaal. En iedereen was supervroeg. Ik vermoed dat het genereuze aanbod van een hele hoop Billy vouchers daar voor iets tussen zat. Ik zag de eurotekens in de ogen van sommige mensen blinken. 😉

Ik vond het alvast een geweldig goed idee om deze Girl Geek Dinner in de buurt van Leuven te houden. Het uitzicht vanaf de Remy-toren was, zoals aangekondigd, de moeite. Alleen jammer van de lelijke met beton volgegoten terreinen vlakbij de toren, maar goed, als je de blik een beetje verder wierp, had je daar geen last van. Wijgmaal is ook lekker dichtbij voor ons, Leuvenaars. Daardoor waren wij natuurlijk mooi op tijd om onze voucher in ontvangst te nemen. Laat het ons erop houden dat het een zeer profijtelijke avond was voor mijn vriend en mezelf. Twee bonnen met een aanzienlijk bedrag erop, gratis drank en gratis eten (heel lekker trouwens: je had de keuze uit wok met kip, wok met scampi en pizza). Dit in combinatie met interessante mensen om mee te babbelen. Ik kijk al uit naar de volgende Girl Geek Dinner. 😉

Oja, er werden twee presentaties gegeven die de nadruk legden op de verschillen tussen mannen en vrouwen op het gebied van shoppen. Tja, dat er verschillen zijn, zal iedereen wel weten. Ik vond het allemaal een beetje clichématig voorgesteld, maar clichés zijn nu eenmaal clichés omdat ze een zekere waarheid inhouden. Tip voor de Insites-jongen: maak in het vervolg de tekst op je slides ongeveer tien keer groter, misschien kan ik ze dan lezen. Enne, cijfertjes jagen mij heus geen schrik aan, hoor. Het verhaal van de meisjes van Muse Communication vond ik beter gebracht, vooral de non-verbale communicatie was super. En ik kon de slides lezen. De essentie van de boodschap die ik onthouden heb: mannen zijn competitieve jagers, vrouwen praatgrage verzamelaars. We hebben dus nog verrassend veel eigenschappen gemeen met onze voorouders uit de oertijd. 😉

Prijs voor het leukste verhaal van de avond gaat naar Courtney, die net de dag ervoor verrast werd door haar vriend in Parijs met een mooie verlovingsring. Congratulations! Ik sprak nog met hopen andere mensen, waaronder Saar, Tante Annie, Tantieris, Lama (zoals steeds weer een bron van wijsheid), Kato, Kathleen, Steven, Antoon, Greet, Janne, Inge, Bruno, Peter, Clo, Paul, Filip, Bart, ThomasMatthias, vuur, Joke, Vincent, Lucie, Elise en naar goeie gewoonte zal ik er weer een hoop vergeten zijn.

Nadeel aan de voor de rest prachtige locatie: het achtergrondlawaai werd erg versterkt, waardoor ik soms moeite had mijn gesprekspartners te verstaan en er enkele communicatieve misverstanden ontstonden. Of zou het toch aan mijn gehoor liggen dat begint achteruit te gaan?

Onze Lieve Vrouw-Hemelvaart

Altijd fijn, zo’n dagje dat de week korter en het weekend langer maakt. Wie weet nog dat dit vroeger een kerkelijke hoogdag wais? Een vrije dag is echter steeds welkom, zeker als je deze in het gezelschap van vrienden kan doorbrengen.

Door één of ander toeval ben ik ergens op een mailinglist beland waardoor ik enkele dagen voor onze afspraak een mailtje kreeg over de mogelijkheid om deel te nemen aan een brunch. Normaalgezien verdwijnen dit soort mails steeds linea recta in mijn prullenbak, maar nu wierp ik er even een oog op. En wat ik las, stond me wel aan. Brunchen in het groen, met warm en koud buffet en chocomousse en tiramisu als dessert. Klonk lekker. Mirteplus, ik had er nog nooit van gehoord, maar waarom dit niet eens proberen? Het kon maar meevallen.

Om elf uur wandelden mijn vriend en ik de mooie binnentuin van Mirteplus binnen en wat we zagen, deed het beste vermoeden. Een prachtige tuin, een glaasje cava dat op ons stond te wachten, mooie tuinmeubels en een groepje van drie dames die nog wat aan hun samenzang stonden te schaven. We kozen een plekje in de zon uit en wachtten op K, T en hun zoontje N. Enkele minuten later vervoegden ze ons gezelschap en genoten we van de zon, het eten en de fijne gesprekken.

Na het eten besloten we een wandeling te maken in de vlakbij gelegen Kruidtuin. De Kruidtuin is een echte aanrader in Leuven. Prachtige botanische tuin, die in elk seizoen iets anders te bieden heeft. We bewonderden de bloemen, lachten om de rare namen van sommige bomen, keken naar de kippen, zaten op een bankje en speelden wat met baby N die ondertussen al een flink uit de kluiten gewassen jongeman van vier maanden is.

Na de Kruidtuin zochten we de schaduw van parasol op een terrasje op de Oude Markt op. Mijn décolleté was intussen verkleurd van wit naar vurig rood. Zal me leren zonder zonnecrème de zon tegemoet te gaan. Ach, niets wat niet verholpen kan worden door liters after sun. We waren net aan het overwegen nog een tweede drankje te bestellen, toen T plots besefte dat ze haar splinternieuwe handtas niet meer bij zich had. Vergeten in de toiletten van de Kruidtuin, dik twee uur geleden. Geen tweede drankje, maar wij met z’n allen op een drafje naar de Kruidtuin terug. Ik kon me heel goed voorstellen hoe rottig T zich voelde, aangezien ik zelf dit soort situaties al vaker dan mij lief is, heb meegemaakt.

Natuurlijk geen handtas meer te vinden in de Kruidtuin. Iemand van het personeel gevraagd of er iets was binnengebracht. Niets. Naar de politie gebeld, ook daar was niets binnengebracht. Dan maar de bankkaarten en het gsm-abonnement laten blokkeren en naar het politiekantoor op de Grote Markt om aangifte te doen. Terwijl T binnen aan het opsommen was wat er zoal allemaal in haar handtas stak, wachtten L, baby N, mijn vriend en ik buiten. We wachtten en we bleven maar wachten. Na zo’n drie kwartier wachten (toch wel erg lang om een PV op te maken) begonnen we te vrezen dat de politie T in één van hun cellen had opgesloten. Voordat we overlegd hadden hoe we T uit haar penibele situatie konden redden, kwam ze gelukkig buiten. 😉

Om het verdriet van de verloren handtas een beetje te verzachten aten we nog een ijsje bij Billy’s en namen daarna afscheid. Spijtig dat een mooie dag op zo’n manier moest eindigen.

Gelukkig kreeg ons verhaal toch nog een happy end, want daarnet kreeg ik bericht dat vriendelijke mensen de handtas persoonlijk terugbezorgd hebben aan T. Een hele opluchting, want wat als de autosleutels en huissleutels in de verkeerde handen gevallen waren? Fijn om weten dat er nog eerlijke mensen op deze wereld zijn. T zal er zeker beter door slapen. 😉

Ik heb er zin in!

Straks feestje op ons appartement. Doordat ik iets te enthousiast geweest ben bij het uitnodigen, komt er behoorlijk veel volk. Meer nog, er zal nog nooit zoveel volk tegelijkertijd in ons appartement aanwezig geweest zijn. Maar geen nood, we gooien de terrasdeuren open en dan maar hopen dat de buren niet komen klagen. 😉

Alweer eentje

In september vertrekken vrienden van ons naar Bratislava, definitief. Het is natuurlijk niet zo ver als Amerika of Australië of Singapore, maar bij de deur is het toch ook niet bepaald. En dan lijkt België opeens zo klein en saai en grijs. Een nieuwe uitdaging in een nieuw land? Misschien moet ik daar, nu mijn studies eindelijk afgerond zijn, eens over denken. Al vrees ik dat er te veel dingen zijn die ons hier binden.