Black Stories

Gisteren waren mijn vriend en ik te gast bij onze vriendin en haar twee kinderen in Tongeren. Bij binnenkomst kregen we meteen de mededeling dat ons een opdracht wachtte. Gelukkig bleek deze opdracht bij nader inzien goed mee te vallen: proeven van de vers gemaakte test-kerstbûche. Nu moet ik eerlijk toegeven dat dit soort crème au beurre creaties niet echt hoog op mijn lijstje met favoriete desserts staan, maar deze smaakte me wel. Denk dat het te maken had met de krokante koekjesbodem die een perfect tegengewicht bood aan de zachtheid van de rest van het gebak.

Mijn vriendin bracht ons verder op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in de soap-serie van haar leven (haar eigen woorden, niet die van mij) en weer maakte ik mij de bedenking dat mijn leven maar saai is. Niet dat ik meteen zit te wachten op stalkende liefdesrivalen, maar een beetje spanning en verrassende wendingen in mijn eigen leven zou wel eens leuk zijn. Soms overvalt het gevoel me dat mijn levenspad vastligt vanaf nu tot aan mijn pensioen. Een eindeloze herhaling van meer van hetzelfde. Best wel deprimerend.

Daarnaast maakten we kennis met een superleuk spel: Black Stories. Geen ellenlange handleiding nodig, de spelleider leest een situatie voor en de rest van de spelers probeert de raadselachtige situatie te ontrafelen door gesloten vragen te stellen. Het klinkt niet zo boeiend als ik het hier neerschrijf, maar het is echt superleuk. Zo leuk dat mijn vriend en ik van plan zijn ons zelf een spelset aan te schaffen.

Hochwildpark Rheinland – 29 oktober 2016

Na het overdonderend succes van ons weekendje met vier volwassenen en vier kinderen in Nederland, beslisten we ditmaal richting de Eifel te trekken. Onze vriendin had twee appartementjes naast mekaar geboekt in een mooi gerestaureerde vierkantshoeve én de weersvoorspellingen voor het lange Allerheiligenweekend zagen er geweldig uit. We hadden er zin in!

Zaterdagochtend zette de zus van mijn vriend haar twee oudste dochters (vijf en zeven jaar) af op ons appartementje in Leuven. We propten onze auto bomvol (ongelooflijk hoeveel wijn een mens nodig heeft om vier dagen met kinderen door te komen 😉 ) en vertrokken stipt om 10u naar Burg Blens in Heimbach.

De rit verliep dankzij tablets, smartphones en aanverwanten bijzonder vlotjes. Een stralend zonnetje en blauwe hemel heetten ons welkom in Burg Blens. Onze vrienden arriveerden met hun twee zonen (drie en acht jaar) nog geen vijf minuten na ons. We parkeerden de wagens op het binnenplein van de grote vierkantshoeven en regelden de formaliteiten terwijl de kinderen speelden met de bijzonder vriendelijke honden van de eigenaars.

Tot onze vreugde vonden de eigenaars het totaal geen probleem dat we al in de appartementjes trokken. Zeer klantvriendelijk, want we waren rond het middaguur gearriveerd en eigenlijk was de check-in pas om 15u voorzien. Handig, zo konden we meteen de wagens uitladen en de voeten onder tafel schuiven voor het middagmaal. Onze vriendin was zo slim geweest om een grote verse kom soep mee te brengen. Tomatensoep met balletjes, voorafgegaan door een aperitiefje met zwan worstjes en balletjes uit de AH, dat gaat er altijd wel in!

We bladerden door de stapels brochures die de vriendelijke uitbaatster van de vierkantshoeve ons had meegegeven en beslisten onze namiddag door te brengen in Hochwildpark Rheinland. Na een kleine tussenstop in Nideggen om geld af te halen, arriveerden we op de parking vban het wildpark. De inkom was spotgoedkoop, dus onze verwachtingen waren niet al te hoog. De geiten, ezels en hangbuikzwijnen achter een omheining deden ons ook niet meteen van enthousiasme overlopen. Al was het wel leuk dat je de beestjes kon voeren met maïs, gedraaid uit een soort ouderwetse sjiekenbak.

Daarna begon het echte werk pas. We liepen het domein op en werden meteen al overrompeld door een horde reeën die zomaar los rondliepen. De beestjes waren overduidelijk gewend aan mensen, want ze kwamen zonder problemen uit de handen van de kinderen eten. Al een eerste succes! De lama’s die we verderop tegen kwamen zaten gelukkig wel achter draad. Ik heb altijd schrik om een keertje in mijn gezicht gespuwd te worden door zo’n beest.

De wandeling op zich was prachtig, doorheen een loofbos getooid in de mooiste herfstkleuren, maar het beste moest nog komen: een hele troep everzwijnen (inclusief schattig gestreepte biggetjes) liep wat te kuieren langs en op het wandelpad. Nu heeft men mij altijd gezegd voorzichtig te zijn met everzwijnen en zeker op te passen voor een zeug met jongen. Dat moederinstinct kan wel eens gevaarlijk zijn voor nietsvermoedende wandelaars. Deze beesten waren echter zo tam dat sommige zich zelfs probleemloos lieten aanraken. Voor mij meteen de eerste keer dat ik een everzwijn streelde. Ook de kinderen waren onder de indruk. Al vond het jongste nichtje die grote varkens toch wel een beetje eng.

We genoten met volle teugen van het prachtige herfstweer en het schitterende domein. Het verlengde weekend was alvast goed begonnen. Ons oorspronkelijke plan om ter plekke iets kleins te eten en te drinken, herzagen we echter snel, toen we de speeltuin bij de brasserie aan een nauwer onderzoek onderworpen. Veel gevaarlijke, ijzeren speeltuigen, waarvan dan ook nog eens meer dan de helft met een muntstuk in gang gezet moesten worden. We lieten de kinderen één rondje rijden op wat scooters en maakten ons vervolgens uit de voeten.

Gelukkig bracht tripadvisor soelaas in de vorm van het gezellige Italiaanse restaurant Miracoli. In mijn beste Duits reserveerde ik telefonisch een tafel voor acht personen. Doordat we vóór 18u in het restaurant waren, hadden we de zaak ongeveer voor ons alleen. Al maar goed, want een paar minuten later, stootte één van de kinderen een volledig glas cola over tafel uit. De bediening maakte er gelukkig geen drama van en ruimde met de glimlach de boel op.

Het eten was heel lekker en tot mijn opluchting aten de beide nichtjes mijn mijn vriend (gekend om hun moeilijke eetgewoonten) een flink portie. De jongste smulde van de pizza en de oudste van haar spaghetti met de saus apart geserveerd. Ze at zelfs een beetje saus! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

We arriveerden mooi vóór bedtijd in ons appartementje. ‘We spraken met de volwassenen af de kinderen op het gemak in bed te steken en dan bij elkaar te gaan ‘buurten’. Tot aan het tanden poetsen, pyama aandoen en in bed steken ging alles vlotjes. We oefenden zelfs hoe ze ‘s nachts naar onze kamer moesten komen als er een probleem was en hoe ze het licht moeten aandoen om ‘s nachts de trap af te dalen naar het toilet. Geen probleem voor onze vijf- en zevenjarige. Ze lagen mooi volgens plan om 20u in bed.

De spanning van samen een kamer delen op een vreemde locatie maakte echter dat de slaap uitbleef. We hoorden de hele tijd gefezel en trippelende voetjes die zich van het ene naar het andere bed verplaatsten. Na een paar keer vriendelijk verzocht te hebben zich over te geven aan de armen van Morpheus, restte mij geen andere optie dan boos te gaan dreigen met het aflassen van de geplande uitstap naar Phantasialand. En nog waren de babbelkousen niet onder de indruk.

Uiteindelijk werd het pas stil rond 21u. Bij de jongens van onze vrienden, zo vernamen we via whatsapp, was het slaapritueel gelukkig iets vlotter verlopen. Mijn vriend en ik vonden alleszins dat we ons glaasje wijn wel verdiend hadden.

Ondanks de overgang naar het winteruur die nacht, maakten we het onder ons viertjes niet te laat, want morgen stond ons een vermoeiende dag te wachten in het gezelschap van vier wellicht hyper-enthousiaste kindjes.

Ik hoopte alleszins vurig dat de kinderen niet op hun normale uur (7u, wat 6u wintertijd werd) op zouden staan. Ik had hen voor de zekerheid alvast op het hart gedrukt dat ze ‘s ochtends alleen naar beneden mochten gaan om tekenfilmpjes te kijken. De afstandsbediening lag alvast klaar. Duimen dat we een rustige nacht tegemoet zouden gaan!

Een rat als huisdier?

Vanavond maakten we kennis met de huisdieren van onze vrienden uit Rumst: Pip en Woezel, twee bijzonder vriendelijke mannetjes ratten, die graag gepakt en gestreeld werden. Ik liep zelfs een tijdje rond met Pip op mijn schouders (wat achteraf gezien toch niet zo slim bleek, want ik hield er een lelijke kras in mijn decolleté aan over, die klauwtjes zijn scherp!). Mijn vriend, een echte dierenliefhebber, was meteen enthousiast. Ratten zijn slimme beestjes en erg sociaal. We zouden ze zelfs perfect kunnen houden op ons appartement. Ik zag de ogen van mijn vriend al blinken, maar dat leek me toch een brug te ver.

Verder was het gezellig bijpraten onder het genot van een heerlijk avondmaal. Vooral de witte vis met chorizo was een voltreffer. Heerlijk! De toast met champignons als voorgerecht mocht er trouwens ook zijn. Ik ben altijd een beetje jaloers op mensen die goed kunnen koken.

Van het dessert (ijs met rode vruchten) ben ik helaas vergeten een foto te maken. ‘t Was op voordat ik er erg in had.

House Cooling Party

There is a first for everything. Gisteren ging ik voor de allereerste keer in mijn leven naar een afscheidsfeestje voor een huis. Eens iets anders dan een house warming party, nietwaar? Onze vriendin was officieel ingetrokken bij de liefde van haar leven en zegde daarom de huur van haar schattige arbeidershuisje in de Leuvense Jean Buelenswijk op. Met pijn in het hart, zoveel was duidelijk, want hoewel ze al een tijdje op het appartement van haar vriend woonde, had ze het niet eerder over haar hart kunnen krijgen afscheid te nemen van de plek waar ze zoveel jaren gelukkig was geweest. En ik snap waarom: een fijne, rustige buurt met vriendelijke mensen en een leuk voortuintje, dat laat je niet zonder spijt achter je. Al denk ik dat de klik nu wel definitief gemaakt is, want het woord ‘kindjes’ viel meermaals.

Door omstandigheden (druk druk druk) hadden we elkaar al meer dan een jaar niet meer gezien en dus was het voor mijn vriend en ik de eerste kennismaking met de grote liefde van onze vriendin. Bleek dat hij aan d’unief nog enkele vakken samen met mijn vriend gevolgd had. De wereld kan toch klein zijn, he? De nieuwe vriend bleek een zeer sympathieke kerel te zijn, maar we hadden natuurlijk niet anders verwacht van een informaticus. 😉

Buiten onze vriendin kenden mijn vriend en ik niemand op het feestje, maar iedereen was zo vriendelijk en sympathiek dat het weinig moeite kostte om aansluiting te vinden bij een groepje. We hadden heel fijne gesprekken over zeilen en wisselden reistips uit. Ik raakte ook aan de praat met een jonge moeder van twee zoontjes die al een tijdje met een burnout thuis zat. Op mijn eigen werk zijn er recent ook een paar mensen uitgevallen met een burnout. Toch echt wel dé ziekte van deze tijd. Hoewel ik de verhalen en de symptomen wel ken, kan ik me persoonlijk niet voorstellen hoe het moet zijn om ‘s ochtends wakker te worden met het gevoel zelfs niet tot in de badkamer te geraken. Ik heb meestal energie te veel, ik mag er niet aan denken dat mij zoiets zou overkomen.

Naar goede gewoonte sloten mijn vriend en ikzelf het feestje af. We verhuisden nog wat dozen van de eerste verdieping naar beneden en namen afscheid met de belofte elkaar ditmaal sneller terug te zien. Het liefdesnestje van onze vrienden ligt alvast op wandelafstand van ons eigen appartement, dus dat kan geen bezwaar zijn.

Kerstdiner!

Ok, ok, we bevinden ons momenteel dichter bij Sinterklaas dan bij Kerstmis, maar door ons jaarlijkse kerstdiner iets vroeger in december te plaatsen, hoop ik het aantal aanwezigen te maximaliseren. Dit jaar waren we met negentien. In de laatste dagen naar het diner toe deed ik nog verwoede pogingen om er twintig van te maken, maar mijn pogingen leverden niks op en ik moest me bij dit lelijke oneven getal neerleggen.

Wat niet bepaald lelijk was, was de omgeving waarin we dineerde. De Hoorn blijft echt een geweldig inspirerende plek waar geschiedenis en vernieuwing hand in hand gaan. Voor ons gezelschap stond een mooi gedekte tafel klaar en we klonken met een glaasje cava op de vriendschap en de laatste loodjes van het jaar 2016. De gesprekken liepen als vanzelf en voordat we er erg in hadden was de avond voorbij. Met een klein groepje van die hards trokken we nog naar ons appartement voor een afzakkertje. Whisky om een mooie avond af te sluiten.

Het menu van de avond:

Sint-Jacobsnoot, Granny Smith, daikon-algen:

OF
Kwartel, wintercouscous, pastinaak:

OF
Herfstsalade, witloof, peer, blauwe kaas, noten

***
Hert, knolselder, aardappel, Gildenbier:

OF
Zeeduivel, Gandaham, geuze, paksoi, prei:

OF
Natuurpuntvlees steak met sla, frietjes en saus:

***
Vanille ijs, crumble, chocolade, slagroom:

OF
Choc o holic in diverse structuren:

OF
Ananas, limoen, tym, zwarte peper:

Op babybezoek in Vilvoorde

Grappig, Vilvoorde is niet meteen een gemeente die hoog op mijn ‘te bezoeken’ lijstje pronkt en toch bracht het toeval mij maar liefst twee keer op één week naar het bouwvallige station van Vilvoorde.

Normaal gezien werden mijn vriend en ik zaterdag verwacht bij vrienden in Kumtich, maar deze afspraak werd verzet wegens conflicterende agenda’s en activiteiten. En zo kwam er tijd vrij om na de Koreaanse les naar Vilvoorde te sporen voor een babybezoekje. Mijn vriend pikte me op aan het station van Vilvoorde en samen reden we naar het AZ Jan Portaels. We troffen twee apetrotse ouders én grootouders aan. De baby bleek een flinke jongen die liever sliep dan at (de mama moest hem wakker maken om hem aan de borst te leggen). Het was fijn om te zien hoe gelukkig de ouders waren. De baby moest na 26 uur arbeid alsnog met een keizersnede gehaald worden, maar de moeder was al bijna helemaal gerecupereerd van deze ingreep. Sterke dame!

We dronken champagne, toastten op het nieuwe leven en maakten veel foto’s als herinnering voor de mama en papa. Blij voor onze vrienden! <3

Wanneer woorden tekort schieten

Gisteren kregen we bezoek van onze vrienden. Hoewel ik altijd blij ben bezoek over de vloer te krijgen, was het ditmaal een samenzijn in mineur. Onze vrienden waren al een tijdje aan het proberen om zwanger te worden en na een zware behandeling was dat eindelijk gelukt.

Helaas, door een gruwelijke speling van het lot bleek na verder onderzoek dat hun zoontje een zware genetische afwijking had. Mocht hun kindje al levend ter wereld komen, dan zou zouden de overlevingskansen erg beperkt zijn en het kindje zelf zwaar gehandicapt zijn. Er restte hun dus geen andere keuze dan de zwangerschap af te breken.

Mijn hart brak toen ik het nieuws vernam en het kaartje van hun zo hard gewenste zoontje in de brievenbus vond. Een piepklein jongetje dat voor eeuwig en altijd een onvervulde wens zou blijven en nooit zou opgroeien in een gezin omringd door alle liefde van de wereld.

Onze vrienden zijn nuchtere mensen en spraken heel rationeel over wat er hen overkomen was. Toch was de pijn die zich verschuilde onder hun woorden voelbaar en wenste ik dat ik meer kon doen dan enkel een glas en een luisterend oor aanbieden.

Spelletjes spelen

Het idee ontstond op ons jaarlijkse vriendenweekend in Libin: waarom organiseren we niet eens een spelletjesnamiddag om ons geheel ende volledig te wijden aan het elkaars legers vernietigen op het Risk-spelbord? Zo gezegd, zo gedaan. Ik prikte 27 november in mijn agenda en verzamelde elf spelletjesliefhebbers om er een gezellige namiddag van te maken. Zelfs onze vrienden uit Milaan waren van de partij!

Omdat het Risk-spel nog niet gearriveerd was, startten we met een spelletje Jenga. Altijd leuk! In parallel werd er aan de andere kant van de tafel chapeau gespeeld. We slaagde erin een prachtig bouwwerk te fabriceren totdat het onevenwicht niet meer te vermijden was en de blokjes tegen de vlakte gingen.

Daarna was het tijd voor het serieuze werk: Risk! Met een gloednieuw Risk-spel! De eerste keer in mijn leven dat ik zelf eigenaar ben van een Risk-Spel!

De spelregels waren wel grondig veranderd ten opzichte van de tijd dat ik nog een frequente speler was, wat maakte dat ik het spel tactisch niet altijd even goed speelde. Vooral de nieuwe regels voor de aanval met maximaal drie legers en het inwisselen van de kaarten creëerden een heel nieuwe dynamiek. Het feit dat ik verloor is dan ook geheel en al aan de combinatie vernieuwde spelregels met domme opdracht (ik moest 24 landen veroveren, omdat ik toch moeilijk mezelf kon uitroeien) te wijten. Maar nu ik de spelregels onder de knie heb, zal niets of niemand mij van een toekomstige overwinning kunnen afhouden! Ha!

risk

Baracca!

Blijft toch één van de betere concepten in de Leuvense horeca. Niet dat het sharing concept ondertussen nog zo origineel is, maar Baracca voert het wel geweldig goed uit. Gezellige vibe, vriendelijke en efficiënte bediening, lekker eten en uitstekende wijnen. Meer moet dat niet zijn om van een restaurant een succes te maken. Tel daar nog eens het uitstekende gezelschap van onze vrienden bij en je hebt het recept voor een geslaagde avond.

Het kwam trouwens goed uit dat we per toeval twee dagen na mekaar dit établissement aandeden, want vrijdag was ik onze battery pack op het terras vergeten. Gelukkig had de ober die onze tafel afruimde hem terug gevonden en kregen we bij navraag hem meteen in de handen gestopt. Sympathiek!

Onverwachte ontmoetingen

Zijn vaak de beste!

Gisterenavond hadden mijn vriend en ik niets gepland (ik probeer vrijdagavonden tegenwoordig vrij te houden om me te kunnen voorbereiden op de Koreaanse les zaterdagochtend). Omdat ik echter gelezen had dat er in het kader van Leuven by Night allerlei foodtrucks en eetstandjes in de Bondgenotenlaan zouden staan, had ik mijn Koreaans huiswerk (wij moeten tegenwoordig al heelder opstellen schrijven) al op donderdagavond gemaakt, zodat de vrijdagavond lekker leeg was.

We namen voor de zekerheid ook het fototoestel mee, want wie weet, stootten we op een fotogenieke scène voor ons kerstkaartje. Natuurlijk was de eerste foodtruck waaraan we halt hielden de Koreaanse voor een lekkere portie tteokbokki (떡볶이). Alleen jammer dat dit een vrij zwaar gerecht is, waardoor er van bij het begin al niet meer veel ruimte overbleef voor bijkomende gerechtjes. Al kon ik het niet laten om wat mee te pikken van de heerlijke everzwijnstoverij met chocolade die mijn vriend besteld had bij het kraampje Convento Food.

Tteokbokki

Ik maakte van het latere sluitingsuur van de winkels gebruik om nog een jurk te passen in één van de chiquere kledingwinkels aan de Bondgenotenlaan. Het model was prachtig, maar de kleur was niet helemaal mijn ding en in de andere kleur hadden ze mijn maat helaas niet meer. Jammer. We stapten met lege handen naar buiten, al had het gratis glaasje champagne wel gesmaakt.

Net toen we aan het overwegen waren om een tweede glaasje champagne te gaan drinken aan de bar van het ongespecificeerde goede doel, liepen we een bevriend koppel tegen het lijf. Ze hadden de kinderen thuis gelaten onder toezicht van de babysit en kwamen net als wij van de kerstsfeer in Leuven proeven. We bestelden meteen vier glaasjes champagne om deze toevallige ontmoeting te vieren en beslisten de rest van de avond met elkaar door te brengen.

We genoten met ons viertjes van de ietwat kitscherige verlichting van het stadhuis, gingen even kijken naar de start-ups in de zijvleugel van het stadhuis en belandden bij Jeroen Meus om (eindelijk) eens zo’n ‘haute dog’ te proberen. Ik moet eerlijk bekennen dat het broodje met worst mij beter beviel dan verwacht, al zal ik nooit een echte fan van het concept worden. Daarvoor eet ik gewoon niet graag genoeg worst.

We sloten onze avond af op het verwarmde terras van de Baracca (niet ecologisch, wel gezellig) met een lekkere cocktail. Mijn moscow mule was de perfecte afsluiter van een zeer fijne avond.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden