Whisky proeverij!

Een mens zou denken dat we na al die bezoeken aan distilleerderijen in Schotland wel eventjes genoeg van whisky zouden hebben, niets is echter minder waar. Ons tiendaags tripje was slechts de opwarming voor de whiskyproeverij bij onze vrienden in Boortmeerbeek. Natuurlijk brachten we enkele kersverse flesjes mee uit Schotland, maar ook oude klassiekers mochten niet ontbreken.

Het werd een gezellige avond waarbij we genoten van lekkere zalmhapjes en heerlijke whisky, terwijl we tussen de drams door tijd maakten om de steeds verder vorderende verbouwingen in het huis van onze vrienden te bewonderen. Het klikte wonderwel met ons groepje van zeven (waarvan sommigen elkaar nog nooit gezien hadden) en de avond vloog zodanig hard voorbij dat het opeens 1 uur gepasseerd was. Oeps, want de vrienden die ons van een lift naar Boortmeerbeek voorzien hadden, hadden aan hun babysitter gezegd dat ze rond middernacht terug thuis zouden zijn. Niet gelukt dus.

We namen afscheid met de belofte deze traditie zeker in ere te houden. Wie weet komt er binnenkort wel een editie in Genève?

Op de terugweg naar Leuven werden we nog tegengehouden voor een alcoholcontrole, waarbij drie personen in de wagen (letterlijk) hun adem inhielden en onze bob helemaal safe blies. Hoera! Die flitsboete voor te snel rijden onderweg (de babysitter had al lang genoeg moeten wachten), namen we er met de glimlach bij.

Mijn favoriet in onderstaand rijtje: de Japanse Yoichi.

Sushi love

Zondagavond hadden we een afspraak met een oud-studiegenoot en goede kameraad. Hij is niet veel in het land wegens zijn LAT-relatie met een Australische van Chinese origine, dus moesten we van de gelegenheid profiteren om wat bij te praten. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat we bij hem langs zouden gaan, maar denk dat hij wegens een lichte kater niet veel zin had om te koken. 😉 Dus gingen we voor de gemakkelijkste optie: sushi in één van onze favoriete Leuvense sushirestaurants, Wabi Sabi in de Muntstraat. En óf het smaakte! Ik denk dat ik gemakkelijk voor de rest van mijn leven enkel op sushi kan overleven!

Na deze bijzonder overvloedige maaltijd, dronken we nog iets in Wijnbar Savoye. Ik nipte wat mee van de glazen wijn die mijn vriend bestelde, maar hield het voor de rest braaf bij een theetje. De dag voordien al genoegd gedronken. 😉

Lang leve de klassiekers!

Gisteren hadden we (was precies lang geleden) nog eens volk over de vloer. Een afvaardiging uit Gent en eentje uit Zottegem. Een gezellige drukte, in ons kleine appartementje, met zes volwassenen en drie kinderen. De eerste verlegenheid van de kinderen was snel voorbij en het duurde niet lang voordat ze alle hoeken van ons appartement onveilig maakten. Tussen de kinderdrukte door, vertelden mijn vriend en ik over onze toekomstplannen. Ik moet zeggen dat we de voorbije weken al veel mensen hun mond hebben zien open vallen. Blijkbaar komen mijn vriend en ikzelf niet over als avontuurlijke types. 😉

Het eten dat we onze gasten serveerden, was een voltreffer van formaat. En ik mag daarmee opscheppen, want ik kookte (uiteraard) niet zelf, maar bestelde dé Vlaamse klassieker aller tijden, koninginnenhapje, bij onze favoriete traiteur Convento Food. Zonder overdrijven het beste koninginnenhapje dat ik in gans mijn leven heb gegeten: heerlijk romige saus, grote stukken malse kip, heerlijke balletjes en goed veel paddenstoelen. Vergezeld van overheerlijke appelmoes met lekker veel kaneel (wat bij de dochter van Joke en Vincent minder in de smaak viel) werd gesmikkeld ende gesmuld.

We moesten een beetje geduld opbrengen, maar toen de twee oudste dames eindelijk tot rust gekomen waren in het stapelbed in onze logeerkamer, konden de volwassenen opgelucht adem halen en nog een extra glaasje wijn/bier/gin tonic drinken en de gesprekken voort zetten zonder voortdurend onderbroken te worden. ‘t Is waar dat kinderen het schattigste zijn als ze slapen. 😉

Het verbaast me trouwens telkens weer wat een smospartijtje jonge kinderen kunnen veroorzaken. Er zat niets anders op dan een deeltje van onze zondag al kuisend door te brengen. Maar dat hebben we er graag voor over!

Motet voor de kardinaal bij deBuren

Mijn college en ik zakten op vrijdagmiddag samen af naar deBuren voor een cultureel verantwoorde middagpauze verzorgd door ClubMediéval en Vic De Wachter.

Vic De Wachter las stukken voor uit Motet voor de kardinaal, een roman van Theun de Vries. De beeldrijke tekst van deze roman voerde ons mee naar de vijftiende eeuw en bracht ons van de Nederlanden, over Milaan naar Rome en terug. Het hoofdpersonage in Motet voor de kardinaal is weesjongen Wolf die opgroeit als lijfeigene en opvalt door zijn prachtige stem. Hij slaat echter op de vlucht na een ongelukkig voorval met de dame die hij dient en belandt zo in Milaan, waar hij de grote componist Josquin des Prés (1445-1521), grondlegger van de vocale polyfonie, ontmoet. Deze neemt hem aan als leerling, en dat is meteen het begin van een langdurige vriendschap. Door de pest worden ze gedwongen Milaan te verlaten en ze belanden in Rome, waar ze als zangers en componisten verbonden geraken met het pauselijk Domkoor.

Vic De Wachter bracht tijdens onze lunchpauze de wereld van de polyfonisten tot leven, de reizen van de zangers uit de hofkapellen en de ervaringen in de pas opgerichte Sixtijnse Kapel in Rome. ClubMediéval (Thomas Baeté op de gamba en Guillermo Perez op de organetto) wijdden ons in in de wereld van de eenvoudigste polyfonie: die van de tweestemmige “bicinia“.

Alleen jammer dat de portie soep die we kregen echt wel onvoldoende was om de magen te vullen. En doordat het optreden langer duurde dan gepland, was er ook geen tijd meer om naderhand nog een extra portie te vragen. Spijtig.

Emotional support

Een beetje onverwacht spoorde ik deze avond na mijn werk naar Vilvoorde. Een paar dagen eerder had ik van mijn vriendin het nieuws gekregen dat haar vriend er een dubbel leven op nahield. Jawel, je zou denken dat zoiets voer is voor slechte stationsromans en soap series, maar de werkelijkheid overtreft vaak elke verbeelding. Ik was er even niet goed van. Hoe iemand in staat is om zijn partner maanden lang om de tuin te leiden en een steeds ingenieuzer web van leugens te spinnen, het is me een raadsel. Ik begrijp best dat je binnen een relatie op iemand anders verliefd kan worden en dat de verleiding om een slippertje te maken soms erg dichtbij is. Ik geloof oprecht dat een relatie zulke zaken kan overleven als je open en eerlijk communiceert met elkaar. Maar ik kan me eerlijk waar niet voor de geest halen wat het doet met je vertrouwen en je zelfbeeld als de persoon waar je het meeste om geeft in de hele wereld, je zo hard heeft voorgelogen.

En zo zat ik vanavond in de Tommenmolen te luisteren naar een verhaal dat bij wijlen meer op fictie dan op realiteit leek. Het leek me het beste om mijn vriendin gewoon de ruimte te geven om haar verhaal te vertellen en haar (ex-)partner niet meteen te veroordelen. Het leek me dat ze daar even geen behoefte aan had. En alhoewel ik heel erg met haar meeleefde, had ik tegelijkertijd het gevoel dat ze hier sterker zou uitkomen. Dat deze onsmakelijke geschiedenis een trigger was geweest om een innerlijke kracht aan te spreken waarvan ze zich voordien niet bewust was. En welke beslissing ze ook zal nemen over de toekomst van haar relatie, ik zal voor de volle honderd procent achter haar staan.

(Oja, best wel een gezellige plek, die Tommenmolen.)

Een zonnig babybezoek

Na een naar mijn aanvoelen eindeloos grijs en koud voorjaar, lijkt het alsof de lente eindelijk definitief is aangebroken. Ter gelegenheid van het zomeruur haalde de zon haar warmste stralen boven. Mijn vriend en ik hadden een rustige zondag voor de boeg, met enkel een babybezoekje in de namiddag. Omdat de kersverse baby in Kessel-Lo woonde, zagen we de kans schoon om optimaal van het mooie weer te profiteren en tot ginder te wandelen. Heerlijk, die zonnestralen op mijn gezicht!

De tien dagen oude baby leek een modelbaby recht uit een catalogus geplukt. Zó braaf en rustig. Oogjes wijd open om te poseren en de zwarte haartjes mooi in de plooi, als een volleerd fotomodel. Die nieuwsgierige blik zal haar ongetwijfeld nog ver brengen in het leven! We genoten van een drankje op het heerlijk zonnige terras van onze vrienden en klonken op zoveel pril geluk. Ondertussen lag de baby wat rond te kijken in haar koets, goed afgeschermd van die schadelijke UV-stralen. De gebakjes die onze vrienden gehaald haren, waren minder mijn ding: ik ben niet echt een liefhebber van slagroom en crème-au-beurre en al deze gebakjes waren rijkelijk met één van beide afgewerkt. Behalve de rijsttaart, maar die was teleurstellend droog. Al een geluk dat de trotse mama dat zelf ook vond.

De minder lekkere gebakjes namen niet weg dat ik erg genoten heb van een ontspannende namiddag in de zon in fijn gezelschap. De korte wandeling naar huis was de kers op de taart.

En nu is het tijd voor sushi en een Game of Thrones aflevering!

yab op Tomorrowland?

Gisteren hadden we afgesproken met vrienden in brasserie De Schorre in Boom, jawel, vlakbij de festivalterreinen van Tomorrowland. Niet dat ik ooit maar enige ambitie heb gehad om mij in het Tomorrowlandfeestgedruis te storten, maar een kleine wandeling over de festivalterreinen later kon ik me wel voorstellen dat deze in de zomer tot een fantastische plek getransformeerd kunnen worden om alle remmen los te gooien. Nu was het er vooral heel erg koud en drassig. De wandeling bracht ons langs een houten wandelpad waarlangs installaties opgesteld stonden die verwezen naar de tijd van de steenbakkerijen in Boom. Altijd leuk om een beetje bij te leren over de geschiedenis van een streek.

De dochters van onze vrienden waren niet meteen laaiend enthousiast om de benen te strekken, dus we hielden onze wandeling vrij kort om vervolgens naar het huis van onze vrienden te gaan voor een aperitief en het avondmaal, heerlijke huisgemaakte spaghetti. Het deed me veel plezier dat de cadeautjes (een puzzel, twee mini-games en een doos met stempels en blaadjes om vol te stempelen) die ik voor de meisjes kocht een schot in de roos bleken te zijn. Ze gingen er meteen mee aan de slag en de oudste van de twee slaagde erin de ongeveer dertig blaadjes met nummers die verbonden moesten worden, in één ruk af te werken. Knap!

Tafelrond revisited

Ons eerste bezoek aan Tafelrond dateert van september 2016. Tafelrond was toen nog niet lang geopend, maar deze eerste kennismaking beviel ons zo goed dat meteen een datum prikten om samen met onze vrienden uit Wijgmaal, tevens culinaire levensgenieters, te dineren in dit nieuwe Leuvense toprestaurant. Zaterdag was het dan eindelijk zover! Na ons culinaire zijsprongetje in Hasselt, keerden we terug naar het vertrouwde Leuven.

We hadden een extra reden om een glas champagne als aperitief te drinken: hun oudste zoon was definitief rolstoel- en krukvrij verklaard. Geweldig nieuws, want de eerste prognoses waren dat hij een half jaar op krukken zou moeten rondlopen en even lang niet zou mogen sporten. Gelukkig verliep het herstel veel vlotter dan verwacht, dankzij zijn goede voetballersconditie. Binnen twee maanden mag hij zelfs alweer tegen een balletje trappen! Erg blij voor hem, want zo’n sportieve achtjarige moet zijn energie kwijt kunnen. De voorbije weken moeten echt een marteling voor de arme jongen geweest zijn.

De sfeer zat er dus al van bij het begin in en werd geleidelijk aan uitgelatener naarmate de wijnglazen nog eens volgeschonken werden door de bijzonder sympathieke sommelier van Tafelrond. De bediening maakte een foutje door onze vriendin een gerecht met vlees te brengen, terwijl ik bij de reservatie op voorhand duidelijk had meegegeven dat ze geen vlees at. Voor de zekerheid hadden we dit bij het begin van de maaltijd ook nog eens herhaald. Kan gebeuren en het foutje werd meteen rechtgezet. Meer verwachtten we niet, we waren dan ook aangenaam verrast toen de dienster ons op het einde van de avond kwam vertellen dat we het aperitief van het huis gratis kregen. Bijzonder sympathiek (en misschien ook een beetje compensatie voor het feit dat het er zo warm was; ik zat op de bank vlak bij de chauffage en hoe meer de avond vorderde, hoe warmer ik het kreeg, en dat voor iemand die zo kouwelijk van aard is).

Maar goed, die thermostaat zullen ze wel beter afgeregeld krijgen, zeker? Het eten was alvast subliem!

Appetizers

Carpaccio Saint-Jacques – kokkel – aardpeer – beuling – kumquat

Skrei – grijze garnaal – spitskool – algen – postelein

Kreeft – wortel – appelsien – komijn – kikkererwt

Duif – gerookte biet – sesam – zwarte look – koriander

Witte chocolade – amandel – kokos – praline – citrus

Versnaperingen bij de thee:

Recept voor een geslaagde avond

Vier porties momo’s, drie vegetable thali’s, één chicken tikka masala, een flesje Jacob’s Creek, een flesje witte wijn en wat whisky proevertjes om de avond af te sluiten.

En oja: twee sympathieke mensen die ik zonder de Spaanse les nooit had leren kennen! Veel Spaans hebben we niet gesproken, maar de avond was voorbij in een zucht.

Mijn petekindje is vier jaar!

Vandaag vierden we de verjaardag van mijn petekindje uit Tielt-Winge. Vier jaar al, wat vliegt de tijd. Een heerlijk lentezonnetje maakte dat we gezellig buiten konden zitten, genietend van de eerste warme zonnestralen, voorbode van wat hopelijk een mooie lente wordt. Ik heb er echt behoefte aan de winter achter me te laten.

De cadeautjes die mijn vriend had gekocht (terwijl ikzelf ergens boven Rusland in de lucht hing) vielen in de smaak: een grote graafmachine en een boekje over bouwwerven. Ja, dat ingenieursbloed kruipt waar het niet gaan kan. Hij was er echt blij mee en ditmaal was het ook geen gedoe om de cadeautjes open te maken. Heel fijn.

Naar goede gewoonte hadden de ouders weer veel te veel eten voorzien. Ik ontdekte een nieuwe variatie op het recept van de alom gekende macaroni met kaas en hesp: Jeroen Meus voegde spruitjes aan dit recept toe en het resultaat was werkelijk heerlijk. De spruitjes gaven iets smeuïgs aan het geheel én je had het gevoel dat je toch nog een beetje gezond deed. 😉

Daarna moest ik nog een gaatje vinden voor de brownietaart, wat mits een beetje wringen, ook wel lukte. Ik was natuurlijk getraind door al die overdaad op etensvlak in Zuid-Korea. 😉

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden