Toegegeven ik durf al eens kappen op de pers, maar soms weten de heren en dames journalisten ons te vermaken met geweldige vondsten. Zo vond ik dit een erg geslaagde titel:
Geen zwart gat in zicht bij start deeltjesversneller.
Al een geluk dat die geruchten over het einde van de wereld voorbarig bleken. We kunnen nu weer op beide oren slapen. 😉
Update: Deze geweldige link vond ik bij Netsensei.
‘t Is te zien welke de favoriete vakantiebestemmingen van de Belgen zijn. 😉
Zijn door al dat gezever over vrouwenrechten helemaal het contact met hun mannelijke kern verloren. ‘t Is toch erg. Maar treur niet, beste medemensen van het mannelijke geslacht, u kan het contact met uw mannelijke kern weer helemaal vernieuwen door deze cursus te gaan volgen.
Good luck!
Vorige week heb ik Pride and prejudice uitgelezen. Tijdens het lezen van deze schitterende roman (dat fantastisch mooie Engels! dat geweldig ironisch toontje!) herinnerde ik me hoe ik genoten had van de BBC-reeks die dit boek zo prachtig tot leven bracht. Ik heb bewust nooit naar de verfilming met Keira Knightley (bah) gekeken, omdat er voor mij voor eeuwig en altijd maar één Mr. Darcy zal bestaan: Colin Firth. Ik heb dan ook geen moment getwijfeld, ben naar Amazon gesurft en heb de DVD’s besteld.
Vandaag zat het pakketje bij de post. Straks wordt de projector bovengehaald! 😉
Een tijdje geleden had ik het voor mezelf uitgemaakt: het schooljaar 2008-2009 zou ik mij wat meer inwerken in de wereld van de fotografie. Ik fotografeer al jaren, maar neem zelden de tijd om écht na te denken over instellingen en compositie. Hierdoor stijgen mijn foto’s niet uit boven het niveau van deftige snapshots. Daar wilde ik iets aan doen en bij voorkeur onder deskundige begeleiding. Mijn voorkeur ging uit naar een CVO-cursus, omdat deze cursus maar een half jaar duurt en niet te veel uren in de week opsoupeert, waardoor de invloed op mijn toch al overvolle agenda beperkt blijft. Helaas, digitale fotografie is populair en de cursus is al een hele tijd volzet.
Een alternatief gezocht dan maar. Ook Syntra bleek opleidingen fotografie aan te bieden. Helaas valt de enige korte opleiding samen met onze reis naar Australië. Goed, dan toch maar eens gekeken wat ze bij de Academie te bieden hadden. En dat terwijl ik op voorhand gezegd had, dat ik dit zeker niet zou doen, omdat ik weet hoe intensief die opleiding is. Ok, ik heb de vorige jaren nog wat bijgestudeerd, maar ik denk dat drie dagen blokken voor een examen per jaar en wat papers schrijven niet te vergelijken valt met een opleiding van tien uur in de week plus bijkomende opdrachten.
Nu zag ik dat er sinds dit jaar een nieuwe formule aangeboden werd: een weekendcursus digitale fotografie. Een opleiding van vijf jaar van acht uur in de week en die acht uur worden enkel op de zaterdag gegeven. Ik zag het helemaal zitten. Dit zou ik gaan doen! De opleiding viel zonder problemen te combineren met mijn twee taalcursussen tijdens de week. Maar toen de inschrijvingsdatum naderde, sloeg de twijfel weer toe. Zou ik dat kunnen volhouden? Een ganse zaterdag opofferen in combinatie met een druk sociaal leven en twee talen die toch ook een zeker engagement vragen. Ik heb nu al vaak het gevoel dat ik mezelf achterna hol en het is nota bene vakantie!
Aan de andere kant is fotografie iets waar ik me meer op zou willen toeleggen, maar me inschrijven en het vervolgens niet volhouden is niet alleen een geldelijk verlies maar ook gezichtsverlies. Enfin, ik geef mezelf tot dit weekend om de knoop door te hakken en daarna zal ik er nooit meer over zeuren.
‘k Heb dan maar al mijn afspraken voor dit weekend afgezegd en besloten gewoon ziek te zijn. Een virus, zei de dokter van wacht, maar ik vond dat hij zonder veel onderzoek tot die conclusie kwam. Enfin, ‘t zou beter zijn tegen het begin van de nieuwe werkweek. Wat ben ik toch een geluksvogel!
Vorige week was ik voor de tweede keer op een maand tijd getuige van een klein liftincident op mijn werk. Iemand had per ongeluk op het alarm in de lift geduwd en blijkbaar wordt er dan ergens een alarm in werking gesteld en belt een mevrouw terug om te informeren wat het probleem is. Grappig is dat alle aanwezigen in de lift als van de hand Gods geslagen staan op het moment dat de stem van de mevrouw uit de luidspreker klinkt. Raar, want mijn eerste reactie is dadelijk te melden dat er geen probleem is en dat iemand per ongeluk op het alarm gedrukt heeft. Wat ik dus ook tweemaal gedaan heb.
En dan vraag ik mij af: wacht iedereen af tot iemand anders het initiatief neemt om de mevrouw aan de andere kant van de lijn te antwoorden of zijn ze gewoon te verbouwereerd om actie te ondernemen?
Het eerste wat we zagen was stront, veel stront. Stront die dadelijk door ons herkend werd als duivenkak. Iemand was zo slim geweest het venster open te laten en waarschijnlijk hadden de beestjes al sinds de dag van de arbeid feest gevierd in het lokaal waar wij Russisch krijgen. Toen dwaalde mijn blik af naar het tvtoestel in de hoek. En ja, daar bevonden zich de schuldigen van de ravage. Twee duiven die ons op hun gemak zaten te bekijken, helemaal klaar voor hun eerste les Russisch. Zo ver is het echter niet gekomen, we hebben de beestjes vriendelijk verzocht andere oorden op te zoeken.
Nu zullen we nooit weten of duiven goed zijn in Russisch.
Er moet dringen een wettelijk verbod komen op lawaaiproducerende bouwwerkzaamheden in verlengde weekends. Al een geluk dat het schitterend weer is en we buiten de decibels kunnen ontvluchten. Een aangename wandeling zal onze gespannen zenuwen hopelijk tot bedaren brengen.