Een week waarin ik:
En nu haast ik me naar het Leuvense stadspark. De eerste halte van een volledig door Leuven in Scène ingepalmd weekend!
Na het examen Russisch bracht ik een bezoekje aan de nieuwe tentoonstellingen in M. Vooral het werk van Angus Fairhurst kon me erg bekoren. (Toegegeven, het gebeurt niet elke dag dat je in een museum de gelegenheid krijgt om je uit te leven op een drumstel.) Ik was niet echt bekend met het werk van deze kunstenaar, maar ben na de rondleiding wat gaan lezen over hem en zijn werk. Doodzonde dat iemand met zo’n fijn gevoel voor humor, ervoor gekozen heeft zijn eigen leven te beëindigen.
Meer info over de tentoonstelling op de site van de stad Leuven. Aanrader: het filmpje over zijn werk.
Ik moet zeggen dat dit uitstapje naar Luxemburg veel beter is meegevallen dan het vorige. Beter hotel, vriendelijker personeel, betere ligging en ik merkte tijdens de bijeenkomst dat ik de materie veel beter onder de knie heb dan de vorige keer, toen ik vaak het gevoel had dat ik het in Keulen en Rome tegelijkertijd hoorde donderen.
Alleen voelt mijn hoofd aan alsof mijn hersencellen elk moment in staking kunnen gaan, maar dat mag even niet, want er moeten nog een paar honderd Russische woordjes ingestampt worden tegen morgen.
Een rit van drie uur vanuit Brussel. Maar dat stoort me niet. Ik zit graag in de trein, zeker als ik van het comfort en de rust in eerste klasse kan genieten. Heel wat anders dan de treinrit deze ochtend die ik weer maar eens gezellig rechtstaand kon doorbrengen. In eerste klasse reizen is het voordeel van reisjes voor het werk. Verder is er niet veel voordeel in te vinden, in die korte zakenreisjes. Vooral veel administratieve rompslomp en vermoeidheid veroorzaakt door heel geconcentreerd luisteren naar een taal die niet de jouwe is. Een voordeel is dat ik ditmaal een hotel heb vlakbij het station. Dat bespaart me de stress van een nachtelijke taxirit in een stad die ik niet ken.
Ach ja, ondertusen geniet ik van de ondergaande zon die het bosrijke landschap verlicht en studeer ik wat Russisch. De voordelen van een lange treinrit. 😉
Toen ik deze avond terugwandelde na het examen Japans, voelde ik de belofte die in de lucht hing. Een belofte die sprak van zonnige en warme dagen die in aantocht zijn. Persoonlijk hoop ik vooral dat deze zonnige dagen zich concentreren rond het Pinksterweekend, want dat wordt Leuven één groot openluchttheater. Al weken kijk ik uit naar Leuven in scène. Het zou echt zonde zijn als regenweer de prachtige voorstellingen die op het programma staan, komt verstoren.
Mijn mooiste herinnering aan Leuven in Scène dateert van de allereerste editie, toen het stadspark in vuur en vlam stond en de temperaturen de dertig graden benaderden. Vaag herinner ik me dat ik toen ook in een examenperiode zat (eerlijk, ik heb al zo lang examens in mei-juni dat ik me niet kan voorstellen hoe mijn leven eruit zou zien zonder examens) en dat ik eigenlijk moest blokken (ook hier niets nieuws onder de zon). De verwondering die ik toen voelde, kijkend naar het vlammende spektakel, is me echter des te beter bijgebleven. Ik kan mijn ogen sluiten en ik zie nog de projectie van de vuurbollen op mijn netvlies.
In 2006 vormde het stadhuis in kleur het hart van Leuven in Scène en in 2008 kon de luchtacrobatie van Grupo Puja mij het meeste bekoren. Ik kan haast niet wachten tot het zaterdag is!
Editie 2003:
Editie 2006:
Editie 2008:
Alweer een koppel kennissen van ons die de wijde wereld in trekken. Naar Canada meer bepaald. Ik zal er maar eerlijk voor uitkomen dat ik stikjaloers ben. Vooral omdat ik de laatste tijd weer last heb van het “is dit nu later”-gevoel dat Stef Bos zo pakkend bezong.
Is dat er mensen zijn die pralines kunnen eten, zonder ze eerst in twee te bijten en naar de vulling te kijken.
Op aanraden van Karel en Eveline, die zo enthousiast waren over deze film dat ze hun exemplaar graag wilden uitlenen aan ons, zagen we gisteren Love actually. Beetje vreemd om in de lente een kerstfilm te zien, maar hey, de temperaturen doen tegenwoordig meer aan de winter dan aan de lente denken en de hemel is aanhoudend grijs. Ik kon het alleszins wel gebruiken, een avondje ontspanning met een filmpje dat gewoon pretentieloos grappig is. Gelukkig lopen, in tegenstelling tot de meeste romantische komedies, niet alle verhaallijnen goed af, want dat is in het echte (liefdes_)leven ook niet zo. Niet de beste film die ik al ooit gezien heb, wel goed voor een grote glimlach op mijn gezichtl. Meer moet dat niet zijn.
En willen jullie wel geloven dat ik stiekem blij ben? Het is jammer dat ik het moet zeggen, maar de wekelijkse afspraak met de Japanse taal wordt meer en meer een opgave. Met de juffrouw van Japans heeft het nooit geklikt en met de taal ook niet, om eerlijk te zijn. Ik kan geen beroep doen op mijn taalgevoel om de exotische Japanse constructies onder de knie te krijgen en na drie jaar heb ik nog steeds het gevoel op absoluut beginnersniveau te staan. Frustrerend. Toch doen we dapper verder, want het zou jammer zijn om al die inspanning nu verloren te laten gaan. En als alles volgens plan gaat, staat er in 2011 een reis naar Japan op het programma.
Dit filmpje geeft maar een vaag idee van hoe het werkelijk was. Als je te dicht bij de geïmproviseerde orgelpijen kwam, werd je echt omgeven door een muur van geluid die je trommelvliezen en je ingewanden deed trillen. Behoorlijk indrukwekkend.
En verder was het een heel gezellige namiddag bij de Girl Geeks in het Gentse S.M.A.K.. Hacking Public Space was een fascinerende tentoonstelling en Ed Templeton overdonderde met zijn overdadige overvloed aan foto’s die een vaak nogal grauw beeld schetsten van la condition humaine. En het was sowieso leuk om al die oude bekenden nog eens terug te zien en weer frisse nieuwe gezichten te leren kennen.