Dames en heren, deze trein heeft zes minuten vertraging opgelopen door een zwartrijder. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.
openbaar vervoer
De dag dat we geëvacueerd werden
Door de drukte van de laatste dagen, heb ik jullie nog helemaal niets kunnen vertellen over de allereerste keer in mijn leven dat ik geëvacueerd werd.
Woensdagavond, rond kwart na vijf, vertrokken we vanuit Brussel Centraal naar Leuven. We waren nog geen drie minuten aan het rijden of de trein kwam plotseling tot stilstand, op een zucht verwijderd van Brussel Noord . We hadden meteen het gevoel dat er iets niet klopte. En ja, daar weerklonk de stem van de conducteur: technische problemen. De machinist deed zijn best om het opgelost te krijgen.
We maakten meteen al een kruis over ons eerste uur Japans taalpractitum. Oh well, toch al niet ons favoriete onderdeel van de les. Gelukkig hadden we wel onze cursussen bij en wat blijkt? Er is geen betere leeromgeving denkbaar dan een trein gestrand tussen twee stations zonder internetconnectie. Eén van mijn meest productie studeeruurtjes tot nu toe dit semester.
Na een half uur of zo werden we officieel een trein in nood en kregen we te horen dat we geëvacueerd zouden worden. Ik voelde me zowaar een damsel in distress. Na een anderhalf uur wachten, mochten we de trein verlaten. Twee galante heren hielpen mij vanaf het trapje op de sporen springen en hier en daar stond iemand om ons met een zaklantaarn bij te lichten.
Na een kort wandelingetje tot aan Brussel Noord konden we onze reis naar Leuven verder zetten om nog net de pauze en het tweede deel van de Japanse les te kunnen meepikken.
Meteen het spectaculairste wat ik deze week meemaakte. (Wat zegt dit over mijn leven?)
Onderweg
Gisteren nam ik ‘s ochtends de trein en de tram naar Antwerpen, kreeg ik ‘s namiddags een lift naar Gent en ‘s avonds van iemand anders een lift terug naar Leuven. Ergens onderweg verloor ik mijn sjaal. Het was de eerste keer dat ik hem dit najaar uit de kast haalde. Snik.
Vol, voller, volst
Deze ochtend ben ik weer zo stom geweest de trein richting kust te nemen. En dat op de warmste dag van het jaar. ‘t Was gezellig, zo geplet worden tussen de kinderwagens, de strandlakens, het speelgoed en de gezinnen met kleine kinderen.
Stampvol zaten ze
De treinen richting kust. Met dagjestoeristen op weg naar afkoeling. En dan steekt het wel dat jij de hele dag moet binnen zitten.
Lees op de trein en win
Omdat ik een fan ben van lezen en van treinen en bijgevolg dus zeker van lezen op de trein, wil ik graag dit persbericht op mijn blog zetten.
Wie op 16 juni met de trein reist, neemt best een boek mee. Die dag delen Stichting Lezen en NMBS bladwijzers uit aan iedereen die leest in de trein. Met de bladwijzers zijn ook verschillende prijzen te winnen.
Op dinsdag 16 juni krijgen lezers in de trein een cadeautje. Tussen 7 en 18 uur gaat een team van ‘boek-spotters’ op zoek naar lezende treinreizigers. Zij krijgen een exclusieve bladwijzer cadeau. De vijf bladwijzers zijn geïllustreerd door Jeroom, Judith Vanistendael, Brecht Evens, Maarten Vandewiele en Klaas Verplancke.
Op de achterkant van die bladwijzers vinden lezers een kraslot waarmee ze één van de 50 boekenpakketten of een lees-vakantie ter waarde van 1.000 Euro kunnen winnen. In totaal worden er ruim 20.000 bladwijzers uitgedeeld op het Vlaamse en Brusselse spoorwegnet.
De actie is een initiatief van Stichting Lezen en NMBS. Ondanks onheilspellende berichten over ontlezing en het einde van het boek, zijn treinreizigers ongetwijfeld de grootste en meest actieve leesgroep in Vlaanderen. Met deze actie willen NMBS en Stichting Lezen hun leesenthousiasme aanmoedigen.
De trein is altijd een beetje reizen
Ja, deze slagzin van de NBMS wordt te pas en te onpas gebruikt en misbruikt, maar gisteren belandde ik in een situatie die perfect omgeschreven wordt door deze gevleugelde woorden.
Gisterennamiddag werden ik en mijn collega’s verwacht op de personeelsvergadering. Omdat onze talrijke aantallen het niet toelieten een vergaderzaal in ons eigen gebouw te gebruiken, moesten we uitwijken naar een locatie in de buurt van het station Brussel-Noord.
Blijgezind trok ik met een zestal collega’s naar het station van Brussel-Centraal (aja, want na de vergadering zouden we voor onze aanwezigheid beloond worden met een happy hour). De trein die we wilden nemen op spoor 5 en die ons in vijf minuutjes naar Brussel-Noord zou brengen, stond echter aangekondigd met een flinke vertraging. Geen nood, op hetzelfde spoor stopte enkele minuten later de Amsterdammer.
Mensen die mij kennen, weten dat ik gezegend ben met bijzonder slechte ogen (een nieuw bezoek aan de oogarts dringt zich op, maar ik blijf het uitstellen). Dus omdat ik de borden met de stopplaatsen niet goed kon lezen, vroeg ik aan mijn medereizigers of ze wel zeker waren dat deze trein in Brussel-Noord stopte. Jaja, absoluut zeker. Ok, ik heb het volste vertrouwen in mijn collega’s, dus ik stap op de trein.
Enfin, jullie voelen het ongetwijfeld al aankomen. In Brussel-Noord stopt de trein, maar de deuren naar het perron blijven potdicht. Eerste reactie: de deuren van ditcompartiment zullen kapot zijn. Volgende compartiment: van ‘t zelfde. Langzaam begon het ons te dagen dat deze trein inderdaad niet stopte in Brussel-Noord. Een mooi staaltje van groepsgedrag. Iemand zegt met overtuiging: jaja, die stopt daar en niemand neemt meer de moeite om effectief na te gaan of deze bewering wel klopt. Als ik alleen had gereisd was mij dit beslist niet overkomen.
Verzachtende omstandigheden: blijkbaar is de halte Brussel-Noord pas afgeschaft sinds de nieuwe dienstregeling in december. Achteraf heb ik van een kennis bij de NMBS gehoord dat hier heel wat politiek getouwtrek aan te pas is gekomen, want wie schaft er nu een halte in een groot station als Brussel-Noord af. Dus ja, daar zaten wij op de Amsterdammer, op weg naar Mechelen. Al een geluk dat de halte in Mechelen níet afgeschaft was, want anders waren we mooi op weg naar Antwerpen geweest.
Enfin ja, in Mechelen hebben we dan braaf de trein terug naar Brussel-Noord genomen en we waren nog net op tijd om de afsluitende woorden van de laatste spreker op te vangen. En toen was het tijd voor het Happy Hour!
EINDELIJK
Jaja, u ziet het goed, een titel in hoofdletters en neen, mijn hoofdlettertoets is niet blijven steken. Er is EINDELIJK een website met realtime informatie over het Belgische spoorwegennet. Nu nog dat sms-systeem en we zijn er.
Ontmoetingen op de trein
Vanochtend kwam ik een oude bekende tegen in het station van Leuven. Bleek dat hij net als ik richting Gent spoorde. Normaal ben ik niet zo gesteld op gezelschap op de trein, vooral niet omdat ik het uurtje sporen tussen Leuven en Gent gereserveerd had om de vergadering (die ik moest voorzitten) te begeleiden. Maar de oude bekende is een boeiend man. Eentje met een paar eigen bedrijfjes en een zeer interessante visie op het bedrijfsleven en dan meer specifiek de IT-wereld. Bleek dat hij gedeeltelijk met dezelfde problematiek als ik bezig was. We hadden dus zeer interessante informatie uit te wisselen.
En de vergadering is ook goed gegaan. Al dat voorbereiden, nergens voor nodig. 😉
Excuses van de NMBS
Heel terecht, want deze week moet het absolute dieptepunt geweest zijn in mijn pendelaarscarrière. Elke dag moeten rechtstaan. Vertragingen aan de lopende band. Kortere treinen, afgeschafte treinen. Meestal kan ik wel wat verdragen, maar dit week werd mijn geduld ernstig op de proef gesteld. Ook op het vlak van communicatie is er nog veel verbetering mogelijk en ik ben dan ook blij te lezen dat men probeert hier iets aan te doen. Al moet ik zeggen dat de treinbegeleiders deze week erg hun best deden om zich zo mooi mogelijk te verontschuldigen.