Happy Birthday, yab!

Ongelooflijk maar waar: tien jaar geleden zag dit bescheiden blogje het levenslicht. Het lijkt nochtans nog niet zo lang geleden dat ik bij mezelf dacht: “allez vooruit, laat ik eens zien wat dat bloggen geeft, misschien is het wel wat”. En nu zijn we tien jaar en 4204 blogposts verder. Er waren zelfs maanden dat ik erin slaagde 69 blogposts bij mekaar te pennen! Lijkt ongelooflijk als ik daar zo op terugkijk.

Toegegeven, bloggen is niet meer wat het geweest is en mijn medebloggers van het eerste uur hebben er één voor één de brui aan gegeven. De inspiratie vloeit niet meer zo rijkelijk als vroeger en ik merk dat de zelfcensuur meedogenloos toeslaat. Maar hey, na een kleine blogcrisis heb ik besloten er nog een paar jaartjes bij te doen. Al is het maar om later het plezier te hebben mijn reizen te kunnen herbeleven, want zo’n blog is het beste hulpmiddel wanneer je geheugen je in de steek laat. En wie weet buigt er zich in een verre toekomst een historicus over deze schrijfsels en breekt hij zich het hoofd over de onbenulligheden waarmee de mensen zich bezig hielden in de eenentwintigste eeuw (als mijn schrijfsels tegen dan nog bestaan en leesbaar zullen zijn).

Anyway, een dikke proficiat, yet another blog!

 

Het Blogboek

Een eeuwigheid geleden kondigde ik aan dat ik het Blogboek van Kelly Deriemaeker besteld had, een gesigneerd exemplaar nog wel. Het boek belandde niet veel later in mijn brievenbus en ik las het in een wip uit.

Helaas werd tijdens het lezen van dit zeer knap vormgegeven en vlot geschreven blogboek mij langzamerhand duidelijk dat ik niet tot de doelgroep behoorde. Ik heb een hekel aan die kunstmatige vraagjes onderaan schrijfsels (“En jij, wat vind jij?”), zie het nut niet in van bucket lists, heb geen enkele affiniteit met lijstjes (of het moesten todo-lijstjes zijn en die werk ik liefst zo snel mogelijk af), krijg de kriebels van buzzfeed-achtige artikels die beginnen met “17 tips om…”), blog tot nader order nog steeds anoniem, wat mij erg beperkt in het schrijven van coole-outfit-blogposts, heb geen handtas waarvan ik de inhoud met jullie kan delen en ben ervan overtuigd dat niemand hier op kooktips van mij zit te wachten, aangezien mijn kookkunsten zowat onbestaande zijn. Hetzelfde geldt trouwens voor mijn brei-, haak- en naaikunsten. Al de tips over vormgeving en fotografie waren zeer waardevol, maar het ontbreekt mij gewoon aan de tijd om deze in de praktijk om te zetten. En ik vrees dat het aantal meerwaardeposts op deze blog op één hand te tellen valt.

Dit alles wil echter niet zeggen dat ik het boek met tegenzin gelezen heb, de tips zijn wel degelijk goed en de fijne persoonlijkheid van Kelly spat van de bladzijden. Ik denk dat dit boek veel mensen zal helpen hun blog naar een hoger niveau te tillen.

Eén ding heeft het boek mij alleszins wel opgeleverd en dat op zich maakte het lezen al de moeite waard. Ik weet nu met honderd procent zekerheid voor wie ik deze blog wil schrijven. Voor me, myself and I. Zodat ik tien jaar later kan herlezen wat mij op dat moment bezig hield.

Dus: welkom yab, neem een stukje chocolade en zet u aan het lezen!

Breek de stilte

Het is hier de voorbije dagen weer bijzonder stlletjes geweest. Voor een groot deel is dit te wijten aan mijn extreem drukke agenda, maar als ik eerlijk moet zijn, vroeger vond ik altijd wel een gaatje om een stukje te schrijven voor yab.be. Het lijkt erop dat de blogcrisis dus nog niet bezworen is.

Dus misschien moet ik te rade gaan bij jullie, trouwe lezers. Wat hadden jullie altijd al willen weten over yab? Vragen staat vrij. The floor is all yours.

Met een beetje geluk reageert er een man of twee.

To blog or not to blog, that’s the question

Veel nagedacht deze week over het al dan niet stopzetten van deze blog en of het de moeite zou lonen een radicaal andere richting in te slaan (al weiger ik pentinent te beginnen met breien, haken, naaien of knutselen). Het is immers duidelijk dat deze blog een kneusje is, een kind zonder al te veel talenten en met weinig vriendjes op school. Maar goed, het is wel mijn kind. En het is niet omdat een kind niet voldoet aan de hooggespannen verwachtingen van de ouders, dat ze het daarom minder graag zien.

Per slot van rekening is deze blog een mooi, zij het erg fragmentarisch, overzicht van wat mij de laatste jaren heeft bezig gehouden. En wie weet, misschien groeit het onpopulaire kind ooit toch uit tot een zelfverzekerde volwassene?

Dus voorlopig modder ik maar wat verder aan. Ik denk dat de blogfrequentie sowieso naar beneden zal gaan, want “bloggen omdat het moet” levert geen geïnspireerde werkstukken op. Ik weet ook niet of ik tijdens mijn reizen nog een dagelijks verslag zal maken. Misschien beperk ik me eerder tot een round-up op het einde van de reis en een paar foto’s. Ik zie wel.

Met dank trouwens aan de mensen die de tijd genomen hebben om te reageren. Doet altijd plezier.