Author: yab

Een dagje Efteling

De voorlaatste dag van het jaar brachten mijn vriend en ik door in de Efteling, samen met zijn oudste petekindje (vier jaar al!) en onze vrienden uit Limburg met hun drie kinderen. Het werd een boeiende, maar vermoeiende dag. Man, zo’n vierjarige heeft energie voor tien en als je even een seconde niet oplet, zit ze voordat je er erg in hebt op een draaimolen zonder dat je daar toestemming voor gegeven hebt.

Het magische gevoel dat ik me als kind van de Efteling herinnerde, vond ik echter niet terug. Zelfs de mooie kerstverlichting ‘s avonds had niet het gewenste effect. Wellicht omdat we de ganse dag druk bezig waren met drie kinderen in het oog te houden. Pluimgewichtje bleef gelukkig mooi in zijn buggy liggen. Het merendeel van de dag brachten we door in het sprookjesbos. Ik zag alle oude bekenden van weleer terug: Roodkapje, Doornroosje, Vrouw Holle, Ezeltje Strekje, de zeven geitjes en natuurlijk ook de Grote Boze Wolf. De Efteling had hier en daar een wintertoets aangebracht (de ijsspegel aan de neus van Langnek was hilarisch), maar de betovering die ik verwacht had te voelen, bleef uit. Wellicht ben ik nu officieel te oud om nog in sprookjes te geloven. :-(

Gelukkig zag ik in de ogen van de kinderen die ons vergezelden dat de magie van de Efteling nog steeds bestaat. Hun enthousiasme maakte mijn dag goed. Het was een plezier om te zien hoe het sociale petekindje van mijn vriend erin slaagde ook de verlegen 9-jarige aan het lachen te brengen. En dat het klikte met de 5-jarige stoere bink, dat sprak voor zich.

De dag eindigde met pannenkoeken die de kinderen zelf konden versieren en een ritje in de vliegende Pagode. Het prachtige nachtelijke uitzicht over de Efteling, was een perfecte afsluiter.

We leverden het totaal uitgeputte petekindje zonder een schrammetje terug af bij de ouders en kropen na een laatste nachtelijke rit vroeg in bed.

PS: Grootste teleurstelling was toch wel dat er slechtst één Holle Bolle Gijs “Dankjewel” zei na het ontvangen van een heerlijke afvalgift. Al de andere Holle Bolle Gijzen waren Fake!

PS2: Wat ik totaal niet begreep, was dat er geen enkele toiletruimte was uitgerust met een wastafel en handdoekautomaat op kinderhoogte. Niet echt kindvriendelijk voor zo’n kinderparadijs.

De feesten zijn ingezet

Zaterdag vond het traditionele kerstfeest plaats bij de ouders van mijn vriend. Voor het eerst in vijf jaar zaten de drie kinderen, hun partners en nakomelingen weer samen aan de kerstdis. Het voelde soms wat geforceerd aan, maar hey, het is een grote stap voorwaarts en de mama van mijn vriend was, uiteraard, dolgelukkig. Ik werd voor de verandering weer aan het tekenen gezet, al moet ik nog wat oefenen op de anatomisch correcte uitvoering van een kikker. Het aantal decibels dat het kleine grut produceerde was recht evenredig met het aantal cadeaus dat ze ontvingen. Iedereen haalde dan ook opgelucht adem toen het slaaptijd was. 😉 Ik was, net als vorig jaar, erg blij met mijn HappyPack, want eerlijk, ik heb al alles wat ik kan verlangen en er zijn genoeg mensen op deze aardbol die nooit cadeaus krijgen.

Zondag waren we te gast bij vrienden die in de buurt van Leuven woonden en konden we onze gastheer en gastvrouw feliciteren met een tweede dochter op komst. We waren in totaal met drie koppels en twee kinderen en ik hoef jullie zeker niet te vertellen wie het meeste lawaai produceerde? 😉 We kregen overheerlijke zelfgemaakte cannelloni voorgeschoteld en praatten over de dingen des levens. Het doet me altijd veel plezier om te zien hoe mijn vrienden stuk voor stuk erin geslaagd zijn op een succesvolle manier hun leven uit te bouwen. En door te spelen met hun kroost kan ik me ook weer heel even jong voelen. De argeloze drang van een kind om de wereld te verkennen, het blijft me ontroeren.

Een rustige start van de kerstvakantie

Drie hele dagen zonder ook maar iets gepland te hebben, ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren hoe lang dat geleden moet zijn. Ok, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we deze ochtend/middag de stad ingegaan zijn voor wat boodschappen, bestellingen voor oud- en nieuwjaar en een paar cadeaus (gelukkig moeten er enkel voor het kerstfeest van mijn vriend zijn ouders cadeaus gekocht worden en daar wordt een systeem van lotjes trekken gehanteerd om de consumptiedrang in te perken).

We waren zelfs te lui om op kerstavond ons ondertussen traditionele uitstapje naar de cinema te doen. We hielden het op afhaalsushi en een paar afleveringen van series op de pc. We hebben het ondertussen al helemaal opgegeven om mee te zijn met de hippe series (Homeland, Breaking Bad, Game of Thrones, we kennen ze alleen maar van naam en zelfs bij de afleveringen van onze geliefde seriekiller Dexter zijn we ergens in de derde reeks gestrand).

En ik moet zeggen: het deed deugd. Even wat tijd om bij te slapen en op adem te komen van de voorbije drukke weken. Mijn fotoachterstand is nog lang niet weggewerkt, maar ik heb er toch flink aan geknabbeld. Ook zalig om nog eens uitgebreid tijd te kunnen maken voor mekaar. Drie hele dagen! Over een vrolijk kerstfeest gesproken!

En nu zijn we helemaal klaar om morgen vol overtuiging aan het actieve deel van onze kerstvakantie te beginnen!

Six degrees of separation

Omdat ik tegenwoordig een cursus column schrijven volg, dacht ik, waarom de resultaten van de cursus niet met jullie delen? Het is zonde om ze op mijn harde schijf te laten verpieteren. Dus bij deze. Ter info: ik plaats de originele versie van de column, zonder deze aan te passen aan de commentaren van de lesgeefster.

Beneden op de scène staat een jongeman. Hij heeft een beeldje in zijn hand en dankt het publiek voor zijn tweede prijs van de avond. Het applaus stijgt op uit de tot de nok gevulde zaal. De interviewer vraagt hem naar zijn volgende project. Een jong talent spreekt, wat onzeker, de aandacht niet gewoon. De geldprijs zal hem een sleutel aanreiken om een potentieel schitterende toekomst te ontsluiten.

Hoewel ik meeklap met de massa, zie ik iemand anders op de scène staan: de kleinzoon van mijn favoriete leerkracht Frans in het middelbaar. Vele jaren scheiden me ondertussen van zijn lessen, maar kijk, de moderne technologie hernieuwde de banden met het verleden en zo weet ik dat die blinkende jongeman daar beneden de kleinzoon van mijn oud-leerkracht is.

Op de jonge winnaar neerkijkend, ben ik me opeens scherp bewust van gemaakte keuzes, ingeslagen paden, voorgoed verloren mogelijkheden. Ik moet een kloof van steeds meer jaren overbruggen om mij het meisje voor de geest te halen dat ijverig haar hand op stak in de Franse les, dat altijd het juiste antwoord wist en voor wie de wereld wijd open lag. Dromen over grootsheid bloeiden in het hoofd van een jong meisje. Want je kan alles worden wat je wil, als je er maar hard genoeg voor werkt.

De voorbije jaren brokkelde dit ongebreideld geloof in de toekomst gestaag af. Gemaakte keuzes hebben deuren geopend, maar veel meer andere gesloten. Hoe ouder ik word, hoe scherper het besef groeit dat mijn voorraad keuzes eindig is en steeds kleiner wordt. Naar de buitenwereld toe blijf ik volhouden dat alles mogelijk is, maar diep van binnen heeft de twijfel het pleit reeds gewonnen. Ik geloof niet meer dat ik alles kan worden wat ik wil.

Mijn favoriete leerkracht Frans zal straks ongetwijfeld zijn trots over de prestaties van zijn kleinzoon met de ganse wereld delen. En de jongeman, ja, zijn enthousiaste blik getuigt van een rotsvast geloof in de oneindigheid van zijn keuzemogelijkheden. En daarom benijd ik hem.

Laatste werkdag van het jaar!

Stiekem moet ik toegeven dat ik de laatste dagen heb zitten aftellen naar deze 24ste december. December was een buitengewoon hectische maand en natuurlijk liep er op de valreep nog van alles mis. Zo ontdekten we gisteren nog een fout in ons financieel systeem. Human error, het gebeurt, gelukkig konden we het nog rechtzetten.

Vandaag zal het een beetje uitbollen zijn, de mailbox wat opruimen, wat dossiers klasseren, de out of office boodschap instellen en de laatste collega’s die nog op post zijn een prettig jaareinde wensen.

Benieuwd wat 2014 in petto zal hebben!

Laatste weekoverzicht van het jaar

Beloofd! Volgend jaar hoop ik weer wat meer tijd te hebben voor iets uitgebreidere posts.

  • maandag 16 december 12.00u: Lunchdate met de collega’s. Een Japans middagmaal gaat er altijd wel in! Jammer dat de grote groep Franstaligen die in Kabuki neergestreken waren niet begrepen dat het free flow systeem zoveel efficiënter is! Vraag maar aan Alma!
  • maandag 16 december 20.00u: Afspraak op de Leuvense kerstmarkt met een vriendin die ik leerde kennen op het doctoraatsfeestje van Lime. We lieten ons vooral gaan op vlak van eten en drinken. Ik deed me tegoed aan een pannenkoek met appelmoes, een hete trulla (gemaakt van amarula), een glühwein (of twee) en een kerstzoen. Tijdens het babbelen ontdekten we dat we gemeenschappelijke kennissen hadden. Blijkbaar had mijn vriendin in het middelbaar in dezelfde klas gezeten als onze kameraad die nu met vrouw en kind in Genève woont. Overkomt me de laatste tijd echt vaak dat ik zulke verborgen connecties ontdek. It’s a small world after all!
  • dinsdag 17 december 20.00u: Na (alweer) een lange werkdag gewoon een avondje thuisgebleven om wat administratie weg te werken.
  • woensdag 18 december 14.00u: Onaangenaam gesprek met de Grote Baas die mij, naar mijn mening, volkomen onterecht dingen verweet, terwijl ik met de hand op het hart kon zeggen dat alle acties die ik rond het betwiste dossier ondernomen had in het belang van de klant waren. Ik voelde me echt heel unfair behandeld, maar besloot the bigger person te zijn en het van me af te laten glijden.
  • woensdag 18 december 19.00u: Afspraakje met twee bevriende koppels in Officina Clandestina. Het eten was heerlijk, het gezelschap voortreffelijk én we hadden een kersverse verloving om op te klinken. Prachtige avond die veel te vlug voorbij was!
  • donderdag 19 december 20.00u: Hoera, een avond thuis om te bekomen van alweer een tumultueuze werkdag.
  • vrijdag 20 december 18.30u: Samen met mijn vriendje naar de Brusselse kerstmarkt. Glühwein en nog meer glühwein. Een opgewarmde pannenkoek met veel te veel en half gesmolten chocolade (= geen succes) en een aziatisch noedelgerecht zonder smaak (= ook geen succes), gelukkig werden deze mindere culinaire ervaringen gecompenseerd door de glühwein en een onverwachte ontmoeting met emich die we in geen jaren meer gezien hadden.
  • vrijdag 20 december 20.30u: Kerstconcert van Capella Vocale, het koor waarvan mijn lieve vriendin (dezelfde als die waarmee we twee dagen geleden waren gaan eten in Officina Clandestina) deel uitmaakt. Ze was supernerveus voor een stukje piano dat ze moest spelen. Maar, zoals ik wel verwacht had, op het moment suprême ging alles voortreffelijk.
  • zaterdag 21 december 9.00u: Laatste les Spaans voor de kerstvakantie.
  • zaterdag 21 december 18.00u: De vader van mijn vriend behaalde zijn vijfde Dan Shihan in de gevechtskunst Jujutsu en dit werd gevierd met een (min of meer) traditionele Japanse ceremonie en afhaalchinees nadien. 😉 Was wel bijzonder om dit te kunnen meemaken. Het behalen van zo’n vijfde Dan Shihan is immers het resultaat van vele jaren doorgedreven training. De vader van mijn vriend was supernerveus, maar de sensei wist hem (een beetje) op zijn gemak te stellen. Na het eten kwam de sensei wat technieken demonstreren op mij. Ik had de indruk dat hij nogal gretig klemmen zette op mijn arme polsen. Nochtans had hij het resultaat van de foto’s die ik maakte tijdens de ceremonie nog niet gezien. 😉
  • zondag 22 december 14.30: De jaarlijkse operette waarin mijn vriendin uit Tongeren meespeelt. Dit jaar stonden voor het eerst haar beide kinderen op het podium met het kinderkoor én mocht hun oudste zoon het slagwerk bedienen. Ik was echt supertrots toen ik broer en zus daar beneden zag staan. Ongelooflijk dat ik die twee grote kinderen nog als baby in mijn armen heb gehad. Wat vliegt de tijd toch. De operette duurde wel wat te lang naar mijn goesting. Vier uur, ik moet daar eerlijk in zijn, dat is gewoon een uur te veel. Gelukkig konden we tijdens de pauzes een beetje bijpraten met een ander bevriend koppel en een kennis uit de Russische les wiens vriendin ook in het orkest meespeelde. Wat zei ik daar ook alweer over die kleine wereld?

Memories

Omdat ik tegenwoordig een cursus column schrijven volg, dacht ik, waarom de resultaten van de cursus niet met jullie delen? Het is zonde om ze op mijn harde schijf te laten verpieteren. Dus bij deze. Ter info: ik plaats de originele versie van de column, zonder deze aan te passen aan de commentaren van de lesgeefster.

Een mooie zomerdag. Een blakende blauwe zon aan de hemel. Ik heb de hele voormiddag buiten gespeeld in het ploeterbadje. Mijn blote voeten zijn modderig. Ik snak naar wat verfrissing en loop naar binnen.

“Stop!” beveelt mijn moeder. “Ik ben net aan het poetsen. Veeg je voeten af aan deze handdoek.” Ik zucht: de dagelijkse poetsbeurt staat tussen mij en een glas gekoelde limonade. Gehoorzaam veeg ik mijn voeten schoon, erop lettend dat er geen korrel zand blijft zitten tussen mijn tenen.

Ik trek mijn huisslippers aan en blijf in de deuropening staan wachten.
“De vloer is nog nat. Blijf daar even staan tot ik klaar ben.” Zorgvuldig poetst mijn moeder de laatste hoek van de kamer. Ze wringt de dweil uit tot de laatste druppel water in de emmer is terecht gekomen, vouwt hem dubbel en hangt hem over de rand van de emmer. Ze neemt de trekker, verzamelt het overtollige water zonder ook maar één plekje over het hoofd te zien en neemt het water op met de alweer bijna droge dweil.

“Nog twee minuutjes wachten tot alles droog is, dan kan je naar de ijskast.”

Alweer een weekverslag

Mijn excuses voor de aaneenschakeling van weekverslagen, het is gewoon zo ontzettend druk momenteel dat ik er niet in slaag om uitgebreidere berichten plaatsen. Gelukkig komt de kerstvakantie langzaam maar zeker in zicht en hoop ik dan een beetje op adem te komen.

  • maandag 9 december 19.20u (ik was te laat omdat ik op het werk nog een aantal zaken moest afronden): Laatste cursusavond. Ik ga het wel missen, dat ik groep discussiëren over de columns van mijn medecursisten. Met enkele nuttige tips op zak hoop ik mijn teksten in het algemeen te kunnen verbeteren.
  • dinsdag 10 december 21.00u: Gemept op mijn squashpartner!
  • woensdag 11 december 20.20u: Het moment waarop ik eindelijk de deur van het werk achter me dichttrok. Samen met mijn baas doorgewerkt om enkele belangrijke documenten de deur uit te krijgen. Op een gegeven moment was mijn tolerantiegrens echter bereikt en ben ik naar huis gegaan. Wat mij betreft waren de documenten klaar en dat heb ik dan ook gezegd.
  • woensdag 11 december 22.00u: Een heel bijzondere voorstelling bijgewoond in het STUK. Het publiek vormde zelf een onderdeel van de voorstelling.  Heel inspirerend én ontspannend tegelijkertijd. Na de voorstelling had ik het gevoel dat al de vermoeidheid van de voorbije weken uit mijn lijf verdwenen was.
  • donderdag 12 december 17.00u: Opening van de kerstmarkt gemist wegens noodsituatie op het werk. Brandje geblust en toch nog op een min of meer deftig uur naar huis kunnen gaan.
  • donderdag 12 december 20.30u: Openingsvuurwerk wintertijd in Leuven. Vuurwerk, meer is er niet nodig om het kind in mij te doen heropleven.
  • donderdag 12 december 21.00u: Na het vuurwerk nog wat rondgelopen op de kerstmarkt. Veel te veel volk en sommige kraampjes zaten zonder stroom. Maar het was gezellig en we konden de nieuwe CityLife kaart uittesten. Voorlopig nog niet echt onder de indruk.
  • vrijdag 13 december 12.00u: Kerstetentje met mijn team. Jammer genoeg was door omstandigheden niet iedereen aanwezig en vreesde ik tot de laatste moment te moeten afzeggen. Gelukkig kwam het zover niet en bleek Au Bon Bol een belevenis op zich, met superonvriendelijke bediening, maar heerlijke treknoedels. Een stukje authentiek China in Brussel.
  • vrijdag 13 december 17.00u: De geplande afterwork was afgelast, iets waar ik, toegegeven, niet echt rouwig om was. Een avondje thuis aan mijn mailachterstand werken, kon zeker geen kwaad.
  • zaterdag 14 december 9.00u: Vroeg. Spaans.
  • zaterdag 14 december 16.15u: Onze West-Vlaamse vrienden die bij ons kwamen logeren dropten hun spullen bij ons af om vervolgens nog even naar de kerstmarkt te gaan. Mijn vriend en ik stoomden ons vervolgens in recordtempo klaar voor het jaarlijkse kerstdiner met onze vriendenkring.
  • zaterdag 14 december 18.00u: Doordat er last minute twee personen hadden afgehaakt, haalde onze groep net niet de twintig personen. Even leek het erop dat onze West-Vlaamse vrienden er niet zullen geraken, wegens de bus gemist, maar gelukkig vonden ze een anderen bus die hen met een half uur vertraging toch van het station naar Heverlee weet te brengen. Het eten in de Voltaire was lekker, de wijn werd royaal geschonken en het gezelschap was voortreffelijk. De avond vloog voorbij en ik had gewoon niet genoeg tijd om met iedereen fatsoenlijk bij te praten.
  • zaterdag 14 december 24.00u: We praatten nog na op ons appartement met een glas whiskey en Irish Mist in de hand.
  • zondag 15 december 2.00u: We kropen te laat in bed.
  • zondag 15 december 7.00u: Irritante bouwvakkers van de werf tegenover ons appartement werken zelfs op zondag. Hemeltergend! Na door hun gebonk wakker gemaakt te zijn, had ik moeite om weer in slaap te vallen.
  • zondag 15 december 10.00u: Ik stond op om taartjes te halen bij House of Taste om te trakteren op het verjaardagsfeestje van mijn vader in de namiddag.
  • zondag 15 december 10.30u: We ontbeten uitgebreid met onze West-Vlaamse vrienden en wensten hen een goeie rit naar huis.
  • zondag 15 december 14.30u: We vierden samen met mijn tante, nonkel en wat neven de verjaardag van mijn vader. De taartjes vielen erg in de smaak. Wat me veel plezier deed. Al moet gezegd dat ik mij niet optimaal voelde door het slaapgebrek en de overvloedige drank van de avond voordien.
  • zondag 15 december 19.00u: We suften een beetje achter onze pc en kropen op tijd in bed. Het was nodig!