Na ons laatste ontbijt bij de buren brengen we een bezoek aan de Basilique Notre-Dame de Boulogne en de bijhorende crypte, die mijn vriend en ik al eerder bezochten in 2018 (iets wat ik tot mijn scha en schande volledig vergeten was). Gelukkig heb ik een blog om mijn geheugen op te frissen! En bracht het bezoek zelf ook de herinneringen terug, want ik herkende meteen een aantal in het oog springende karakteristieken van deze crypte.
Na het ontbijt bij onze buren (waarbij exact hetzelfde op ons bord ligt als de dag voordien) vertrekken we met de wagen naar het startpunt van de wandeling Les Hauts de Sangatte. Het is vandaag opnieuw schitterend weer, dus we willen profiteren van de zon en de gezonde zeelucht.
Mijn vriend en ik nemen de dochter en haar vriend mee in onze cambio. Onderweg stoppen we nog even bij de Carrefour om wat flesjes water in te slaan voor de wandeling. We treffen onze vrienden op de parking en beginnen meteen met een klim. We genieten van de prachtige vergezichten en het is zo helder dat we de White Cliffs of Dover aan de overkant van het kanaal makkelijk kunnen onderscheiden. De wandeling brengt ons langs de befaamde Cap Blanc-Nez, waar het wemelt van het volk.
Rond tien voor één is de wandellus rond en staan we opnieuw op de parking. Tijd voor het middagmaal! Via googlemaps kom ik uit bij restaurant du Cap in Escalles. Vooral de foto’s van de zeevruchtenschotels trekken mijn aandacht. We parkeren onze wagens op parking de la Plage du Cap Blanc-Nez en wandelen een stukje te voet naar het restaurant.
Restaurant du Cap blijkt een schot in de roos. De menukaart is zeer uitgebreid en ik deel een zeevruchtenschotel Le Requin met de dochter van onze vrienden. Samen genieten we van een halve krab, langoustines, oesters, roze en grijze garnalen, vignots, wulken en zeekraal. Om duimen en vingers af te likken! Doordat we vrij laat geluncht hebben, verlaten we pas rond iets voor drie het restaurant.
Deze mooie paasochtend op tijd opgestaan, want vandaag staat er een bezoek aan het (naar hun zeggen) grootste aquarium van Europa op het programma. Voor het ontbijt hebben we gereserveerd bij La Table du Beffroi, een établissement vlak naast onze B&B. Het ontbijt is simpel, maar het vers gebakken stokbrood met spek en een eitje smaakt me. En we krijgen zelfs pannenkoeken als dessert!
Na het ontbijt wandelen we op het gemak naar Nausicaá. De straten liggen er verlaten bij, alleen op de vismarkt is er wat ambiance. Rond 10u zijn we bij Nausicaá, waar het rustiger is dan we verwacht hadden. Omdat we onze tickets al op voorhand gekocht hebben, kunnen we meteen naar binnen. We laten onze jassen en rugzakken achter in de lockers en reserveren meteen een plaatsje voor een rondleiding achter de schermen om 11.45u.
Het aquarium is nog even indrukwekkend als ik me herinnerde van ons vorige bezoek. Stipt op 11.35u begeven we ons naar het ontmoetingspunt voor de rondleiding achter de schermen. De vriendelijke mariene bioloog praat honderduit over de dierenrijkdom van Nausicaá. Zijn enthousiasme is aanstekelijk en het is heel fijn om op plekken te komen die voor de doorsnee bezoeker niet toegankelijk zijn, zoals het quarantaine-aquarium (met de puberende schildpad die de andere aquariumbewoners lastig viel) en de keuken waar het voedsel voor alle dieren minitieus wordt voorbereid. Elke vissoort in het grote aquarium heeft een specifieke voedertijd en voederplek. De voederaars maken gebruik van een visueel teken in combinatie met een bepaald geluid om de juiste vissoort naar de juiste plek te lokken. De hoeveelheden voedsel zijn zeer precies afgemeten. Dit zorgt ervoor dat de roofvissen voldoende te eten hebben en daardoor niet geneigd zijn de andere vissen in het reuzenbassin als maaltijd te gebruiken. Hoogtepunt van de blik achter de schermen is het voederen van de roggen. Lijkt me nog een toffe vakantiejob. 😉
Na de rondleiding achter de schermen is het tijd om de inwendige mens te versterken. We houden het bescheiden met pannenkoeken en hotdogs. Kwestie van ons te sparen voor het avondmaal.
Vlotte rit van Gaasbeek naar Boulogne-sur-Mer en kijk eens aan, onderweg breekt de zon zowaar door de wolken. Rond half vier komen we aan en parkeren we ons op de parking waar onze vrienden al eerder een plek vonden. Onze vrienden (een koppel met zoon, dochter en vriend van de dochter) waren al van ’s ochtends vertrokken en hebben ondertussen de sleutels van onze B&B al in ontvangst genomen.
Wij begeven ons rechtstreeks naar B&B Les Chambres du Beffroi. We hebben de ganse woning voor ons alleen, want wij hebben alle beschikbare kamers in het gebouw gereserveerd. Handig, want zo kunnen we dus ook gebruik maken van de zitruimte met volledig uitgeruste keuken beneden. Na de kamers verdeeld te hebben, wandelen van naar een nabij gelegen Carrefour Express om drank in te slaan voor de komende dagen. Frisdrank en fruitsap voor onze vrienden. Champagne en wijn voor mijn vriend en mezelf.
Daarmee zit onze belangrijkste todo van de dag erop. De rest van de namiddag genieten we van een prachtige wandeling op de oude vestigingsmuren in het charmante oude gedeelte van Boulogne-sur-mer. Om de één of andere reden brengen onze vrienden altijd het goeie weer mee als we samen op uitstap gaan. Net als vorig jaar is de zon overvloedig van de partij. We poseren bij de obelisk in de Jardin Auguste Mariette (een tuin die nog niet aangelegd was tijdens het vorige bezoek van mijn vriend en ik aan Boulogne-sur-Mer). De tuin is opgedragen aan de beroemde Egyptoloog Auguste Mariette uit Boulogne-sur-Mer. De tuin bevat, uiteraard, een standbeeld van de man die zijn naam de tuin gegeven heeft, vergezeld van replica’s van de piramide van Saqqara en de zonneboot van Cheops, een beekje dat de Nijl moet evoceren, een lotusvijver, palmbomen en een monumentale obelisk.
Gisteren had ik een afspraak met een vriendin uit Tongeren waarmee ik tijdens mijn studententijd veel heb opgetrokken. Tegenwoordig zien we elkaar wat minder, en dat ondanks het feit dat haar vriend in Leuven woont. Als we er dan eindelijk in slagen om af te spreken, hebben we altijd veel om over bij te praten. Deze keer wist ze me te vertellen dat ze aan het trainen is voor de marathon van Leuven. Ik zal niet liegen, ik vind marathonlopers altijd een beetje zot (die eerste marathonloper is niet voor niets dood gevallen), maar ik beloofde wel te komen supporteren voor haar. Per slot van rekening passeert die marathon bijna voor mijn deur.
We genoten tijdens het bijpraten van de heerlijke Ethiopische gerechten van Lalibela, geserveerd op en met traditionele injera (een soort hartige pannenkoekjes). Het feit dat je hier ongehinderd met je handen mag eten, maakt de beleving extra bijzonder. Al moet ik deemoedig toegeven dat het me niet gelukt is de Lalibela special combo volledig op te krijgen. Voor mensen met een grote eetlust, zullen we zeggen.
Na het diner trokken we naar Sinatra voor een after dinner cocktail. Blijft absoluut één van mijn favoriete cocktailbars in Leuven. Ditmaal probeerde ik de Santo Remedio met mezcal, verse ananas en limoen, gembersiroop en afgewerkt met tepache geïnfuseerd met jalapeño. Heerlijk! En een mooie afsluiter van een fijne avond.
Omdat we zo gecharmeerd waren door onze private dining experience in januari, legden we die avond zelf al meteen een datum vast voor ons volgende bezoek. Uiteraard wisten we dat die oorspronkelijke magie wellicht niet repliceerbaar zou zijn, want hoe vaak heb je een restaurant volledig voor jezelf? Dus ik had mijn verwachtingen al wat bijgesteld.
We startten de avond met het aperitief bij onze goede vrienden op de Vismarkt. Voor de gelegenheid hadden ze een wel heel bijzonder aperitiefhapje voorzien: Mojama, gedroogde en gezouten rode tonijn. Amai, zo lekker!
Na deze geweldige culinaire opwarmer wandelden/fietsten we samen richting Strato. We kregen een fijne tafel voor zes toegewezen, maar mijn aanvoelen zat helemaal juist. Dit bezoek was uiteraard niet vergelijkbaar met ons vorige, wat ik verwachtte, maar ook de gerechten stelden mij iet of wat teleur. Lang niet zo tongstrelend lekker en bijzonder als de vorige keer. Spijtig wel. Gelukkig vloeide de wijn rijkelijk om deze teleurstelling door te spoelen.
Vitello ternera:
Varkenswang Kintoa:
Asperges:
Tira mi su:
Gisteren zakte ik af naar Antwerpen voor de voorstelling ROHTKO van de Pool Łukasz Twarkowski. Ik dropte eerst mijn spullen af bij mijn collega in Berchem die zo vriendelijk was om mij een logeerbed voor de nacht aan te bieden. Daarna fietsten we samen naar De Singel voor één van de meest bijzondere voorstellingen die ik laatste jaren gezien heb. De tikfout in de titel ROHTKO refereert naar één van de grootste schandalen uit de kunstwereld, dat uitkwam toen een nietsvermoedend echtpaar voor meer dan acht miljoen dollar een vervalst schilderij van Mark Rothko kocht, en bleek dat het vermaarde New Yorkse Knoedler al jaren handelde in vervalsingen van Rothko, Jackson Pollock en Robert Motherwell.
De hele voorstelling draait rond de vraag of fake ook echt kan zijn. Brandende actueel dus. De enscenering was ook erg bijzonder: met live camerabeelden, bewegende containers die steeds van plaats veranderden, snoeiharde beats en flashy belichting. Er gebeurt zoveel tegelijkertijd op het theaterpodium dat mijn hersenen onmogelijk alles konden capteren. De pauze in de VIP-ruimte was dus meer dan welkom om even te bekomen met een glaasje wijn en wat lekkere hapjes.
Russian Warship, go fuck yourself!
Ook fijn: dat ik een kwartier na de voorstelling mij al kon klaarmaken om in bed te kruipen. Met dank aan mijn lieve collega om voor gastvrouw te spelen.
Deze namiddag woonden mijn vriend en ik de boekvoorstelling bij van onze vriend Peter Mangel Schots, journalist, docent, dichter en schrijver. Peter vond de inspiratie voor zijn boek ‘Tijd van Dwang‘ bij het oorlogsdagboek van zijn grootvader die als dwangarbeider in Duitsland werkte. Peter las het dagboek van zijn grootvader tijdens de coronacrisis en deelde fragmenten ervan op facebook. Fragmenten die ik toen met veel aandacht gelezen heb.
De opkomst voor de boekvoorstelling was hoog en natuurlijk kochten mijn vriend en ik achteraf twee exemplaren voor onszelf. Gesigneerd door de auteur, uiteraard. En nu maar duimen dat het boek een bestseller wordt!
Op de terugweg van de boekvoorstelling passeerden we langs een nieuwe ijsjeszaak in de Diestsestraat, Ice for All. Uiteraard konden we het niet laten om onszelf te trakteren op een lekker ijsje. Ook handig voor als we nog eens bezoek hebben: je kan het ijs ook in dozen kopen.
Deze namiddag spoorden Goofball en ik naar Antwerpen-Centraal om in rode zetels van één van de loges te genieten van de opvoering van Nabucco. Voor Goofball de eerste keer dat ze een operaopvoering bijwoonde, dus ik was best wel vereerd dat ik deze ervaring samen met haar mocht delen.
Het was even zoeken naar de juiste loge en de juiste stoelen, maar eens we zaten, waren we vertrokken voor een fantastische opvoering. Ik was bijzonder onder de indruk van de scenografie, met twee gigantische bewegende spiegels die boven de scène bevestigd waren en de scène zelf die tijdens de opvoering onder water werd gezet. Wat een heel bijzonder effect opleverde. En natuurlijk kippenvel tijdens de uitvoering van het slavenkoor toen de koorzangers opdoken tussen het publiek zelf. Onvergetelijk!
We sloten de namiddag af met een drankje in brasserie Le Royal in Antwerpen-Centraal, omdat we net onze trein gemist hadden. Ideaal om nog wat na te praten.
Deze middag genoten van een fijne Italiaanse lunch bij Al Posto Giusto samen met één van mijn favoriete collega’s. We permitteerden het ons om onszelf te trakteren op een lekkere mocktail. Toegegeven, een échte cocktail (waarmee ik dus bedoel: eentje met alcohol) is nog altijd beter, maar ik moet zeggen dat ik deze spice mule echt kon appreciëren. Helemaal niet zo mierzoet als de meeste mocktails. En de tagliolini al tartufo nero con crema di parmigiano e pollo, was ook zeer lekker. Al was dit gerecht voor een lunch net iets aan de zware kant. Naar goede gewoonte vloog de tijd voorbij en moesten we veel te snel weer aan het werk.
’s Avonds na het werk had ik afgesproken met een oud-collega in het Victor Bozar Café. Sinds ze een nieuwe job heeft, werken we opnieuw samen aan een belangrijk project en het leek me het gepaste moment om de banden weer wat aan te halen en bij te praten. Ik heb haar ooit zelf gerecruteerd, dus ik ben er best wel trots op dat ze voor zichzelf zo’n interessante carrière heeft uitgebouwd. Echte girl power! Ik ben er zeker van dat, nu zij aan boord is, de slaagkansen van dit project alleen maar zullen toenemen.
En natuurlijk kon ik het niet laten om de maaltijd af te sluiten met heerlijke crêpes Suzettes, één van mijn favoriete nagerechten.
