Opening AB Steenstraat

Gisteren had ik de eer om de opening bij te wonen van het pas gerenoveerde pand van de AB aan de Steenstraat. Deze nieuwe vleugel bevat twee gloednieuwe ruimtes, AB Salon voor intieme concerten en AB Antenna, een werkplek voor creatief talent. Als klap op de vuurpijl heeft deze nieuwe vleugel ook een schitterend dakterras, dat spijtig genoeg niet publiek toegankelijk zal zijn.

Uiteraard werden eerst de excellenties aan het woord gelaten, maar daarna konden we onze hongerige magen vullen met een heerlijk warm en koud veggiebuffet. Zo lekker dat ik het niet kon laten om nog een tweede portie te gaan halen. Heel fijn ook dat er zoveel collega’s en andere bekenden aanwezig waren op deze feestelijke gelegenheid. Altijd plezant om te kunnen bijpraten onder het genot van een lekker glaasje wijn.

Na deze officiële opening start AB met een testperiode van enkele maanden, waarbij sporadisch activiteiten in de nieuwe vleugel zullen plaatsvinden. Dit met als doel om de mogelijkheden van deze ruimtes te verkennen. Ik ben er alvast zeker van dat deze nieuwe vleugel een mooie aanwinst zal zijn voor jong talent.

Beaucoup Fish revisited

Maart is duidelijk de reünie-met-oud-collega’s-maand aan het worden. En eigenlijk is het ook nog maar een dikke week geleden dat ik iets at bij Beaucoup Fish. Oók met een oud-collega. Gelukkig verandert het menu daar wekelijks en kan je dus altijd iets nieuws proeven.

Aangezien deze collega tot aan zijn pensioen samen met mij in het managementcomité gezeten had, ging het gesprek voornamelijk over het werk. Maar ik zag aan hem dat hij langzaam zijn draai begon te vinden in zijn nieuwe leven als gepensioneerde. Mijn oud-collega is zo iemand die, mocht ons bedrijf hem niet verplicht met pensioen gestuurd hebben, ongetwijfeld tot zijn dood gewerkt zou hebben. Gelukkig lijkt hij nu manieren gevonden te hebben om zijn dagen zinvol te vullen. Blij voor hem!

Huisgemarineerde ansjovis, hummus, pistache:

Zeewolf, archiducsaus, frieten, sla:

Lunch met een oud-collega in Beaucoup Fish

Eigenlijk had ik vandaag een thuiswerkdag ingepland om mij te kunnen focussen op het wegwerken van mijn steeds groter wordende werkachterstand, maar voor mijn toffe oud-collega reisde ik graag op de middag over en weer naar Brussel-Noord om samen met nog twee andere collega’s te lunchen bij Beaucoup Fish. Altijd lekker en gezellig daar.

We hadden veel om over bij te praten, dus de tijd vloog voorbij. Omdat het zo lang geleden was dat we nog eens samen geluncht hadden, permitteerde ik het mezelf om wat langer te blijven zitten dan ik oorspronkelijk van plan was. We namen alleszins afscheid met de belofte om elkaar snel weer te zien.

Gravadlax van zalmforel, mosterdvinaigrette, Toscaanse kool:

Koolvis, gekaramelliseerde witloof, grijze garnalen, mousseline:

Gebakken ananas:

Two lovely ladies in one day

Deze middag genoten van een fijne Italiaanse lunch bij Al Posto Giusto samen met één van mijn favoriete collega’s. We permitteerden het ons om onszelf te trakteren op een lekkere mocktail. Toegegeven, een échte cocktail (waarmee ik dus bedoel: eentje met alcohol) is nog altijd beter, maar ik moet zeggen dat ik deze spice mule echt kon appreciëren. Helemaal niet zo mierzoet als de meeste mocktails. En de tagliolini al tartufo nero con crema di parmigiano e pollo, was ook zeer lekker. Al was dit gerecht voor een lunch net iets aan de zware kant. Naar goede gewoonte vloog de tijd voorbij en moesten we veel te snel weer aan het werk.

’s Avonds na het werk had ik afgesproken met een oud-collega in het Victor Bozar Café. Sinds ze een nieuwe job heeft, werken we opnieuw samen aan een belangrijk project en het leek me het gepaste moment om de banden weer wat aan te halen en bij te praten. Ik heb haar ooit zelf gerecruteerd, dus ik ben er best wel trots op dat ze voor zichzelf zo’n interessante carrière heeft uitgebouwd. Echte girl power! Ik ben er zeker van dat, nu zij aan boord is, de slaagkansen van dit project alleen maar zullen toenemen.

En natuurlijk kon ik het niet laten om de maaltijd af te sluiten met heerlijke crêpes Suzettes, één van mijn favoriete nagerechten.

Brassonomie bij Gus

Aan het nagenieten van een bijzonder fijne avond bij Gus in Brussel. Het eten was naar goede gewoonte uitstekend en ook de aangepaste wijntjes mochten er zijn. Maar het was het gezelschap dat de avond zo bijzonder maakte. Het is altijd een plezier om mijn oud-collega terug te zien, maar door mijn werkperikelen van de laatste maanden hadden we erg veel stof om over bij te praten. Ik was ook erg benieuwd naar zijn mening en inzichten over de aangekondigde plannen. Een boeiende avond alleszins! Met als perfecte afsluiter: een kaasbordje met porto!

Tweede reünielunch

Onder het motto ‘Eten moet een mens toch!’ zat ik gisteren voor de tweede keer op één week tijd met een oud-collega aan de lunchtafel. Ditmaal hadden we Lila29 uitgekozen voor onze ontmoeting.

Om de één of andere reden had ik deze week blijkbaar veel zin in vlees, want ik liet me verleiden door de steak tartaar als voorgerecht (de chips liet ik wel liggen, niet zo’n fan van) en opnieuw eend als hoofdgerecht. Meestal neem ik een visgerecht als ik op restaurant ben, maar een goed stuk vlees op zijn tijd kan smaken.

Het was alleszins een erg boeiende lunch. Altijd fijn om mijn eigen inzichten te kunnen bespreken met iemand met tonnen werkervaring.

Lunch bij Beaucoup Fish

Al maanden sudderden er plannen om af te spreken met een oud-collega die nog regelmatig ons professionele pad kruist. Tot ik hem recent opnieuw tegen het lijf liep en ik meteen besloot de koe bij de horens te grijpen. Ik prikte een datum voor een lunch met vier in de agenda’s van alle betrokkenen en reserveerde een tafeltje bij Beaucoup Fish. Het resultaat was een bijzonder aangename lunch waarvoor ik graag tussen de digitale vergaderingen door (zes in totaal) over en weer naar Brussel spoorde.

En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!

Kunst op kantoor

Deze namiddag had ik de eer en het genoegen om namens onze grote baas de kunstenaars te bedanken die ons prachtige kantoorgebouw met unieke kunstwerken aangekleed hebben. Na de speeches en de dankwoorden was het tijd voor een glaasje en wat hapjes, terwijl we wachtten tot onze groep vertrok voor de rondleiding langs de werken verspreid in het gebouw.

Graag deel ik een paar foto’s van mijn favoriete werken:

Het prachtige tapijt van Sammy Baloji:

Private Architecture (R.M.) van Valérie Mannaerts brengt een hommage aan de verdwijnende Brusselse tailleurszaken:

Versunkene Gärten van Tatjana Gerhard:

PUH-POH-WEE van Ana Torfs, vijftien unieke bronzen afgietsels van zelfgekweekte oesterzwammen, verstopt in alle hoeken en kanten van het gebouw:

Na de rondleiding keerde ik terug naar de receptieruimte voor bubbels en fijne babbels met mijn collega’s en oude bekenden die ik al enkele jaren niet meer gezien had. Uiteraard sloten mijn collega’s en ik de boel af. It’s a hard job, but somebody has to do it…

Afdelingslunch bij Lila29

Toegegeven de sfeer, het uitzicht en het eten bij Lila29 zijn werkelijk fenomenaal. Een fijne plek dus voor onze zomerse afdelingslunch, om na te praten over de voorbije vakanties en nog even de pauzeknop in te drukken voordat het najaar in alle hevigheid zal losbarsten. Maar 4,5 euro aanrekenen voor drie minuscule stukjes zwart brood met wat hummus, dat is er toch lichtjes over. In een restaurant van dit niveau, waar je 38 euro betaalt voor een menu van twee gangen zou je toch mogen verwachten dat het brood gratis is. Volgende keer neem ik mijn eigen brood mee!

Tuna crudo, nectarine, olive:

Cod, chickpeas, mojo verde:

Berlinde De Bruyckere. Khorós in Bozar

Om de eerste werkdag terug op kantoor na een geweldige vakantie toch nog een beetje het vakantiegevoel te behouden, zei ik volmondig ja toen mijn collega’s me vroegen of ik zin had om hen tijdens de middagpauze te vergezellen naar de tentoonstelling Khorós van Berlinde De Bruyckere in Bozar. Ik had al veel afbeeldingen van haar werk gezien, Berlinde De Bruyckere is uiteraard een gevestigde naam, maar het was de eerste keer dat ik in direct contact met werken van haar kwam. Khorós is de eerste grote solotentoonstelling van Berlinde De Bruyckere. En amai, indrukwekkend. Ook het productieproces achter de werken is bijzonder fascinerend. De kunstenares gebruikt materialen zoals textiel, dierenhuiden, haar, takken en metaal door mekaar. De meeste van haar werken stralen een soort melancholie uit die bij de keel grijpt. Knap.