Als dat zo verder gaat, ben ik binnen een paar dagen technisch werkloos… Gelukkig heb ik een heel behulpzame IT-collega die heeft voorgesteld om mijn huidige laptop uit dienst te nemen voor een grondige reparatie en mij een nieuwe laptop te bezorgen. Een voorstel dat ik nog even in beraad houd, want strikt genomen is deze laptop nog onder garantie en ik jaag mijn werkgever niet graag op extra kosten, aangezien onze huidige budgettaire context alles behalve rooskleurig is.
Vandaag besloot mijn E-toets afscheid te nemen van mijn laptopklavier en de wijde wereld te verkennen. Aangezien de E de meest gebruikte letter in het Nederlands is, kan ik dit initiatief maar matig appreciëren. Het lukt wel om de toets terug te plaatsen, zodat het klavier niet totaal onbruikbaar is, maar vastklikken lukt niet meer. Heel vervelend, want ik moet nu erg voorzichtig zijn dat ik deze toets niet verlies.
Ik heb een sterk vermoeden dat deze plotse vrijheidsdrang van mijn E-toets te maken heeft met de recente vervanging van de interne fan van mijn laptop, nadat deze erg vreemde geluiden begon te maken. Omdat de geluiden verdacht veel op kortsluiting leken, besloot ik daarvoor toch maar een tickets bij de IT-helpdesk te openen. De technieker van dienst verving mijn interne fan, maar de rare geluiden verdwenen helaas niet. En nu heeft mijn E-toets er dus de brui aan gegeven.
Enfin, ik zal dus weer een tickets bij de IT-helpdesk mogen aanmaken.
In totaal was ik langer onderweg met de trein en de fiets heen en terug naar Machelen-aan-de-Leie dan dat het overleg effectief geduurd heeft. In Brussel nam ik de trein naar Deinze en vandaar de elektrische blue-bike naar de plaats van afspraak voor het overleg. Het was prachtig zonnig weer, dus ideaal voor een fietstocht, zeker met een elektrische fiets.
Tot mijn grote opluchting verliep het overleg constructief en slaagden mijn collega en ik erin de partijen met tegengestelde belangen tot een compromis te brengen, waarin iedereen zich min of meer kon vinden. Dit positieve resultaat maakte de tocht naar Machelen-aan-de-Leie meer dan waard.
En zo fietste ik na anderhalf uur vergaderen goed gemutst onder een stralend zonnetje terug naar het station van Deinze om daar op de eerste de beste trein richting Leuven te springen. Gelukkig heb ik altijd mijn laptop en externe batterijoplader bij zodat ik mijn treinritten zo productief mogelijk kan invullen, zelfs als er een stopcontacten zijn.
Ontstaan onder de gootsteen in onze keuken doordat één van de afvoerbuizen om nog onbekende redenen losgekomen is terwijl de afwasmachine draaide. Gelukkig merkte ik het euvel op tijd op en kon ik alle rommel onder de gootsteen snel evacueren. De waterschade bleef beperkt tot de kartonnen doos van de afwasblokjes.
Het had erger kunnen zijn!
Blij voor het Hongaarse volk, blij voor de Europese Unie. Een dikke FU aan alle autoritaire leiders. Ik hoop dat jullie neergang snel zal volgen.
Na ons laatste ontbijt bij de buren brengen we een bezoek aan de Basilique Notre-Dame de Boulogne en de bijhorende crypte, die mijn vriend en ik al eerder bezochten in 2018 (iets wat ik tot mijn scha en schande volledig vergeten was). Gelukkig heb ik een blog om mijn geheugen op te frissen! En bracht het bezoek zelf ook de herinneringen terug, want ik herkende meteen een aantal in het oog springende karakteristieken van deze crypte.
Met mijn vriendin Genève permitteerde ik mezelf een rustig weekend in Leuven. Wat uitslapen, mailachterstand wegwerken en huishoudelijke taken opknappen. Om toch wat lichaamsbeweging te hebben, besloot ik in de namiddag een wandeling doorheen Leuven te maken. En kijk eens aan wie mij tijdens mijn wandeling spotte vanaf het terras van de Gambrinus? Mijn vrienden van Young Wine Club Leuven! Natuurlijk zei ik geen neen tegen de uitnodiging om hen te vervoegen voor een glaasje rode wijn. Altijd lekker! Zeker wanneer het een uitstekend flesje rode Franse wijn betreft.
En als afsluiter van de dag, werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang.
Na het ontbijt bij onze buren (waarbij exact hetzelfde op ons bord ligt als de dag voordien) vertrekken we met de wagen naar het startpunt van de wandeling Les Hauts de Sangatte. Het is vandaag opnieuw schitterend weer, dus we willen profiteren van de zon en de gezonde zeelucht.
Mijn vriend en ik nemen de dochter en haar vriend mee in onze cambio. Onderweg stoppen we nog even bij de Carrefour om wat flesjes water in te slaan voor de wandeling. We treffen onze vrienden op de parking en beginnen meteen met een klim. We genieten van de prachtige vergezichten en het is zo helder dat we de White Cliffs of Dover aan de overkant van het kanaal makkelijk kunnen onderscheiden. De wandeling brengt ons langs de befaamde Cap Blanc-Nez, waar het wemelt van het volk.
Rond tien voor één is de wandellus rond en staan we opnieuw op de parking. Tijd voor het middagmaal! Via googlemaps kom ik uit bij restaurant du Cap in Escalles. Vooral de foto’s van de zeevruchtenschotels trekken mijn aandacht. We parkeren onze wagens op parking de la Plage du Cap Blanc-Nez en wandelen een stukje te voet naar het restaurant.
Restaurant du Cap blijkt een schot in de roos. De menukaart is zeer uitgebreid en ik deel een zeevruchtenschotel Le Requin met de dochter van onze vrienden. Samen genieten we van een halve krab, langoustines, oesters, roze en grijze garnalen, vignots, wulken en zeekraal. Om duimen en vingers af te likken! Doordat we vrij laat geluncht hebben, verlaten we pas rond iets voor drie het restaurant.
Gisterenavond had ik afgesproken met mijn kameraad uit Antwerpen om samen iets te gaan eten in Mechelen. Ik heb Mechelen altijd al een fijne stad gevonden en de locatie op zowat gelijke afstand van Antwerpen als van Leuven, maakt dat dit voor ons allebei een makkelijke plek is om af te spreken.
Voor de gelegenheid had mijn kameraad een tafeltje bij Sotscop gereserveerd, waar ik hem na een vlotte treinrit van Brussel naar Mechelen aantrof op een bankje voor de deur. Helaas had hij zich vergist van datum: hij had ons tafeltje gereserveerd voor volgende week en net deze week bleek het restaurant gesloten.
Geen nood, eetgelegenheden genoeg in Mechelen en zo belandden we op het terras van La Boya. Jawel, met een jas aan was het warm genoeg om buiten te eten en al zag de grijze wolkenlucht er redelijk dreigend uit, op een paar druppels na hielden we het droog. De tapas waren ok, maar echt van mijn sokken geblazen werd ik niet, het aperitief van het huis (cava met veenbessen) was te zoet voor mij en de huiswijn was eerder middelmatig. Jammer dat er niet meer wijnen per glas werden aangeboden. Wellicht was ik beter voor de tajine gegaan.
Enfin, ik ben er zeker van dat we bij Sotscop lekkerder hadden gegeten. Na afgerekend te hebben, verkasten we naar Bar Bazil op de Grote Markt van Mechelen. Voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de avond. De whisky sour met een vleugje sinaasappel was de perfectie nabij en de spicy margarita wist mijn smaakpapillen absoluut te verrassen. Zeker een plek waar ik nog eens zal terugkeren.
Met dank aan de NMBS raakte ik veilig thuis na deze fijne avond.
