Met mijn vriendin Genève permitteerde ik mezelf een rustig weekend in Leuven. Wat uitslapen, mailachterstand wegwerken en huishoudelijke taken opknappen. Om toch wat lichaamsbeweging te hebben, besloot ik in de namiddag een wandeling doorheen Leuven te maken. En kijk eens aan wie mij tijdens mijn wandeling spotte vanaf het terras van de Gambrinus? Mijn vrienden van Young Wine Club Leuven! Natuurlijk zei ik geen neen tegen de uitnodiging om hen te vervoegen voor een glaasje rode wijn. Altijd lekker! Zeker wanneer het een uitstekend flesje rode Franse wijn betreft.

En als afsluiter van de dag, werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang.

Gisterenavond had ik afgesproken met mijn kameraad uit Antwerpen om samen iets te gaan eten in Mechelen. Ik heb Mechelen altijd al een fijne stad gevonden en de locatie op zowat gelijke afstand van Antwerpen als van Leuven, maakt dat dit voor ons allebei een makkelijke plek is om af te spreken.

Voor de gelegenheid had mijn kameraad een tafeltje bij Sotscop gereserveerd, waar ik hem na een vlotte treinrit van Brussel naar Mechelen aantrof op een bankje voor de deur. Helaas had hij zich vergist van datum: hij had ons tafeltje gereserveerd voor volgende week en net deze week bleek het restaurant gesloten.

Geen nood, eetgelegenheden genoeg in Mechelen en zo belandden we op het terras van La Boya. Jawel, met een jas aan was het warm genoeg om buiten te eten en al zag de grijze wolkenlucht er redelijk dreigend uit, op een paar druppels na hielden we het droog. De tapas waren ok, maar echt van mijn sokken geblazen werd ik niet, het aperitief van het huis (cava met veenbessen) was te zoet voor mij en de huiswijn was eerder middelmatig. Jammer dat er niet meer wijnen per glas werden aangeboden. Wellicht was ik beter voor de tajine gegaan.

Enfin, ik ben er zeker van dat we bij Sotscop lekkerder hadden gegeten. Na afgerekend te hebben, verkasten we naar Bar Bazil op de Grote Markt van Mechelen. Voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de avond. De whisky sour met een vleugje sinaasappel was de perfectie nabij en de spicy margarita wist mijn smaakpapillen absoluut te verrassen. Zeker een plek waar ik nog eens zal terugkeren.

Met dank aan de NMBS raakte ik veilig thuis na deze fijne avond.

Er is duidelijk een rode draad waarneembaar in de gezamenlijke lunches van mijn collega-jurist en ik: we komen steevast bij een Italiaan terecht. De vorige keer bij Al Posto Giusto, vandaag bij O Sole Mio. Niet dat ik klaag uiteraard, maar aangezien ik deze avond ook al een date heb, besloot ik het toch maar bij een salade te houden en de pasta en pizza’s aan mijn voorbij te laten gaan.

Het werd een feestelijke lunch, want mijn collega had heel bijzonder nieuws te vieren. Binnenkort vertrekt ze voor een paar maanden op stage bij de UN in Ottawa. Echt onder de indruk van deze dame: brains and beauty, she has got it all. Bijzonder nieuwsgiering naar haar avonturen aan de overkant van de Atlantische oceaan. Ik heb er alvast alle vertrouwen in dat ze er een onvergetelijke ervaring van zal maken.

Dankzij de paasvakantie is het momenteel iets rustiger op het werk en slaagde ik erin om tijdig terug in Leuven te zijn voor de afspraak met mijn collega bij La Royale. Aangezien de collega in kwestie op een andere locatie werkt, zien we elkaar niet zo vaak als wenselijk zou zijn in deze turbulente tijden. Vandaar dat we vandaag de tijd namen om onder het genot van een mocktail bij te praten. Iets wat fysiek toch altijd beter lukt dan via een computerscherm.

Ik voelde me na ons gesprek alleszins vol vertrouwen dat we onze fijne samenwerking, ondanks de obstakels die we ongetwijfeld nog zullen tegen komen, onverminderd kunnen verder zetten.