Partneravond Concertgebouw Brugge

Op tijd gestopt met werken gisterenavond want ik werd samen met twee andere collega’s om 18.45u verwacht in het Concertgebouw Brugge voor de jaarlijkse partneravond.

Uiteraard reed de trein naar Brugge ‘uitzonderlijk’ met een verminderde samenstelling en was het gezellig druk. Wel grappig: we zaten met maar liefst vijf collega’s geheel en al toevallig in dezelfde wagon.

Mijn collega en ik stapten af in Brugge en kwamen op het perron meteen nog een andere bekende tegen die ook naar de partneravond ging. It’s a small world indeed. Onze andere collega, die jammer genoeg al een tijdje thuis zit met een burnout, wachtte ons op in het station van Brugge om samen naar het Concertgebouw te wandelen.

Het stelde me wel gerust dat mijn collega zich al wat beter voelde en uitkeek om terug te komen naar het werk. Duimen dat haar arts haar binnenkort groen licht geeft, want we weten allemaal dat het een bijzonder slecht idee is om na een burnout te snel weer aan de slag te gaan.

Aan de ingang van het Concertgebouw wachtte de broer van mijn collega ons op en daarmee was ons gezelschap compleet. We werden hartelijk welkom geheten en mochten meteen doorlopen naar de foyer waar enkele lekkere hapjes op ons wachtten.

IMG_1653

Tijd voor de officiële aftrap van de avond in interviewvorm. De geïnterviewden mochten plaats nemen op verschillende stoelen van een denkbeeldig symfonisch orkest en het gesprek werd ook opgehangen aan deze specifieke plaats. Een leuke vondst. De gesprekken waren bewust kort gehouden om de aandacht niet te laten verslappen.

IMG_1659

IMG_1662

IMG_1663

Als afsluiter van het officiële gedeelte mocht het publiek zelf plaatsnemen op de stoelen van het orkest en konden we genieten van een korte dansperformance van Concertgebouw-Maker Femke Gyselinck.

Daarna mochten we plaats nemen in de coulissen waar statafels opgesteld stonden. We genoten van een zeer verfijnde driegangenmaaltijd, die rondgebracht werd door de vriendelijke bediening. Uiteraard vergezeld van een lekker glaasje Chardonnay met de zeer toepasselijke naam Orquestra, helemaal in thema van de avond.

IMG_1667

IMG_1668

IMG_1670

IMG_1673

Het werd een avond vol leuke babbels waar zelfs onverwachte bruggen geslagen werden tussen een aantal aanwezigen die er doorgaans zeer uiteenlopende meningen op na houden. Wat cultuur al niet allemaal kan realiseren!

Enfin, naar goede gewoonte nam ik de laatste trein naar Leuven en lag ik pas na middernacht in bed. Vandaar dat ik deze avond toch maar wijselijk ervoor opteerde om de vernissage van Art Brussels aan mij voorbij te laten gaan.

Meeting the Irish at KVS Brussels

Na een lastige contractonderhandeling deze namiddag, die tot mijn verrassing voor het grootste gedeelte in ons voordeel uitdraaide, wandelde ik naar de KVS voor een ontmoeting met onze Ierse collega’s, die voor een werkbezoek naar Brussel waren afgezakt. Na de traditionele speeches kregen we een korte rondleiding rondleiding in de KVS en was het tijd om te netwerken tijdens het diner. Op het menu stonden twee Belgische klassiekers: stoofvlees en (veganistisch) koninginnenhapje. Tot mijn eigen verbazing vond ik het veganistische gerecht het beste. Wel jammer dat de hoeveelheid eten aan de karige kant was. Er waren deze avond alleszins geen voedseloverschotten. Gelukkig was het dessert: chocolade cake met guinness stevig genoeg om de nog overblijvende gaatjes te vullen.

IMG_1638

IMG_1644

IMG_1646

IMG_1648

IMG_1649

Lang bleef ik niet plakken, want ik moest mijn vergadering van de volgende ochtend nog voorbereiden. Ik ben er alleszins zeker van dat de Ieren een fijne avond gehad hebben.

Lentepotluck op het werk

De werkgroep organisatiecultuur organiseerde deze middag voor de allereerste keer een potluck voor gans ons bedrijf. Voor de gelegenheid kocht ik opnieuw een bananenbrood bij Madmum in het station van Leuven. Wat een moeilijkere bevalling bleek dan de vorige keer, want er moesten maar liefst drie mensen ingeschakeld worden om het brood te kunnen afrekenen. Maar hey, alles voor mijn collega’s!

De potluck was alleszins een schot in de roos. Maar liefst dertig mensen droegen een steentje bij, wat een bijzonder gevarieerd buffet opleverde met zoveel keuze dat ik er gewoonweg niet in slaagde alles te proeven. Alles was erg lekker, maar de asperges met peterseliedressing en een eitje verdienen een bijzondere vermelding. Zeer, zeer lekker!

IMG_1615

IMG_1617

IMG_1618

IMG_1621

Deze potluck gaf me ook de gelegenheid om aan tafel te schuiven bij een aantal collega’s die ik minder goed ken. Spijtig genoeg moest ik tussen het eten en de gesprekken door mijn iphone in het oog houden, want ik wachtte op bevestiging van een last minute vergadering om 14u, wat zou betekenen dat ik de potluck vroeger moest verlaten. En inderdaad om 13.12u liep de mail binnen. Waardoor ik meteen afscheid moest nemen van mijn collega’s om tijdig op de vergadering te kunnen zijn (de vergadering vond op een externe locatie plaats).

Alleszins hoop ik dat er een volgende editie komt van dit fijne initiatief en dat ik dan wat langer kan blijven plakken.

Infovergadering mede-eigendom in de Park Inn

Die infovergadering was bijeen geroepen omdat er aanpassingen nodig zijn aan de akte om tot een meer faire manier van kostenverdeling te komen tussen de (veel te vele) mede-eigenaars. De VME had veel tijd en werk gestoken in een voorstel dat ik eerlijk gezegd fair en goed onderbouwd vond. En natuurlijk is zo’n voorstel niet perfect, dat bestaat gewoonweg niet. En uiteraard zijn er dan een paar mede-eigenaars die beginnen te vitten op elke eurocent. VERMOEIEND. Laat me zeggen dat ik in mijn schaarse vrije tijd liever naar podcasts luister. Naar mijn aanvoelen zijn de grootste klagers ook altijd degenen met de meeste centjes op hun bankrekening. Tja, pinnigheid zorgt er natuurlijk voor dat het vermogen steeds verder aangroeit. Eurocent per eurocent. Op een gegeven moment was ik het zo beu dat ik een oproep gedaan heb naar de aanwezigen om gezond verstand te gebruiken en dit compromis te aanvaarden. En kijk eens aan, de stille meerderheid was het met mij eens, want ik kreeg zowaar een applaus!

Kennismaking met Osaka – 17 juli 2025

Nadat we incheckt zijn in het Osaka Namba Ekimae Tower hotel, brengen we rond 16u onze valiezen naar onze kamer. Onze hotelkamer is bijzonder klein, maar efficiënt ingericht en er is ruimte om onze valiezen onder het bed op te bergen.

We brengen de rest van de namiddag door al slenterend door de straten van de Namba wijk met overdekte winkelstraten, bijzonder voor gokhallen en ontelbare vending machines.

Rond 18u krijgen we honger. Met wat geluk vinden we het leuke restaurant Sakana Ebisu waar het gezellig zitten is rond de toog. Bestellen kan via een app, wat het allemaal toch net iets makkelijke maakt. Het eten is, zoals we dat van Japan gewoon zijn, werkelijk uitstekend. We drinken ons eerste glaasje saké van de trip en sluiten de maaltijd af met umeshu (Japanse pruimenwijn). Echt genieten.

Na de maaltijd slaat de vermoeidheid toe. We wandelen op het gemak terug naar het hotel en kruipen direct in bed. We zijn allebei doodop. Laat ons hopen dat de jetlag ons niet verhinderd om een goeie nachtrust te hebben.

Supporteren voor onze sportieve vrienden

Vandaag vond de tweede editie van de Leuvense marathon plaats. Deze keer liepen maar liefst vier van onze vrienden mee. Een goeie reden om te gaan supporteren, dus. Ver moesten we daar deze keer niet voor gaan, want de marathon passeerden langs de Bondgenotenlaan. We zochten een plek op vlakbij de Justus Lipsiusstraat, omdat we dan onze vrienden twee keer konden zien passeren op het parcours: een eerste keer op de Bondgenotenlaan en een tweede keer in de Justus Lipsiusstraat. De vriendin die vorig jaar voor het eerst een marathon liep, was ook nu weer van de partij en zette een werkelijk uitstekende prestatie neer. Vervolgens supporterden we voor onze vrienden uit Kruibeke. En ook onze vriendin die voor de allereerste keer meeliep, slaagde erin op haar eigen tempo de marathon uit te lopen. Benieuwd of ze nu ook de marathonmicrobe te pakken gekregen heeft.

Verwennerij in Limburg

De NMBS maakte het ons gisteren niet gemakkelijk om naar Limburg te sporen, maar uiteindelijk zijn we er toch geraakt, één uur en twintig minuten later dan oorspronkelijk gepland. Eerst zag het ernaar uit dat de trein die we wilden nemen, gewoon een stevige vertraging had, maar toen die vertraging maar bleef oplopen, werd de trein uiteindelijk afgeschaft. Uiteindelijk hadden we dus geen andere keuze dan de trein een uur later nemen en ook die had een stevige vertraging. Altijd goed voor wat spanning, de NMBS.

De vriendin van mijn broertje had zichzelf gans de dag zitten uitsloven in de keuken om ons een heerlijk diner voor te schotelen. Met haar zwangerschap moet ze voorzichtig zijn met wat ze eet en door zelf te koken, heeft ze alles onder controle. Alleen maar het beste voor mijn toekomstig petekindje!

We startten de maaltijd met een glaasje champagne en aperitivo op zijn Italiaans. En ja, onze gastvrouw had die focaccia zelf gemaakt!

Mijn vriend kreeg zelfs nog een laat verjaardagscadeautje, dat we samen met onze vrienden-whiskyliefhebbers met veel plezier zullen degusteren.

Als hoofgerecht genoten we van lekkere pasta met zelfgemaakte pastasaus, vergezeld van een glaasje Pelassa superiore.

Zelfs de kat was geïnteresseerd.

We sloten de maaltijd af met een brownie en een glaasje whisky.

En dankzij de vriendelijke Uber-chauffeur geraakten we in lichtelijk beschonken toestand veilig weer in Leuven.

Whisky proeven

Gisterenavond hadden we onze kameraad en mede-whiskyliefhebber over de vloer. Om het onszelf niet te moeilijk te maken op een vrijdagavond na een pittige werkweek lieten we Thais leveren. Altijd lekker! Bij het eten dronken we een flesje wijn om daarna over te schakelen naar het serieuze werk: whisky proeven.

Onze kameraad had de spirit proefbox van Reactory meegenomen, die hij ons al eerder getoond had, maar waar we toen niet van gedronken hadden. En wij haalden een paar flesjes klassieke whisky boven. Om de proefbox volledig tot zijn recht te laten komen en ons niet te laten afleiden door de kleur van de vloeistof, proefden we blind. Een interessant experiment, maar mijn voorkeur blijft tot uitgaan naar de klassieke whisky. I’m old fashioned like that!