Na ons laatste ontbijt bij de buren brengen we een bezoek aan de Basilique Notre-Dame de Boulogne en de bijhorende crypte, die mijn vriend en ik al eerder bezochten in 2018 (iets wat ik tot mijn scha en schande volledig vergeten was). Gelukkig heb ik een blog om mijn geheugen op te frissen! En bracht het bezoek zelf ook de herinneringen terug, want ik herkende meteen een aantal in het oog springende karakteristieken van deze crypte.

Opnieuw buiten is de zon weer volop van de partij! De weergoden zijn ons uitzonderlijk goed gezind dit weekend. We halen onze valiezen op in onze B&B, laden ze in de wagens en rijden naar de Colonne de La Grande Armée , een gigantische zuil met daarop een standbeeld van Napoleon. Helaas, we hebben onze research niet goed gedaan, want de Colonne blijkt vandaag gesloten te zijn. Jammer, maar niets aan te doen.

We rijden verder naar de parking vlakbij Hôtel de la Baie de Wissant, waar mijn vriend en ik in 2018 verbleven, parkeren onze wagen en maken een wandeling op het prachtige, uitgestrekte strand van Wissant. We genieten van de lentezon op ons gezicht en kuieren in de richting van Cap Blanc Nez tot we op een gegeven moment niet meer verder kunnen, omdat een riviertje ons de weg verspert en we geen natte voeten willen. Het is ondertussen lunchtijd, dus tijd om rechtsomkeert te maken.

Voor onze lunch kiezen kiezen we voor de huiselijke veranda van La Véranda in Wissant. Het eten is redelijk basic, maar voor 25 euro voor een voor- en hoofgerech kan een mens niet klagen, he. Ik ga voor de tartinable de sardine au piment d’espelette als voorgerecht en de moules marinières als hoofdgerecht. Gewoon lekker!

Als dessert trakteren we onszelf op een bolletje ijs bij le Bois Flotté. En dan is het moment gekomen om afscheid te nemen. Onze vrienden rijden terug richting België terwijl wij nog een zonnige wandeling maken naar het point de vue de la digue. En zo eindigen we dit verlengde weekend in schoonheid en met het vaste voornemen nog eens terug te keren naar de Opaalkust.