Birthday sushi!

Een gunstig Social Deal aanbod was de ideale opportuniteit om de verjaardag van mijn vriendje te vieren met de zeer aangename combinatie van all you can eat sushi en saké. Toegegeven de sushi van Sushi All Day was eerder middelmatig, maar dat valt te verwachten bij zo’n concept. De Japanse saké stemde ons echter mild: dat we meer dan eens een andere bestelling geserveerd kregen dan degene die wij aangeduid hadden op de bestelbon, zagen we zonder morren door de vingers. De bediening was wat onderbemand en had moeite het tempo van de bestellingen bij te houden. Het voelde aan alsof het restaurant nog niet zo lang open was en de ploeg nog op elkaar ingespeeld moest geraken.

Ons kon het allemaal niet deren, wij waren niet gehaast, aten de fout geleverde sushi en teppanyaki met smaak op en stapten op het eind van de avond met een voldaan gevoel naar buiten.

IMG_2850

IMG_2851

IMG_2852

IMG_2854

IMG_2856

IMG_2857

IMG_2858

Sushi lunch!

Heerlijk toch, die zomerse temperaturen? Zalig om ‘s ochtends met een open kleedje en open schoenen naar het werk te kunnen gaan en dat vakantiegevoel nog even te rekken. Het lijkt wel alsof de zomer haar slechte begin dubbel en dik wil goed maken. Mij hoor je alvast niet klagen…

Ideaal weer ook voor lunch dates. Mijn voormalige squashpartner, die ik na zijn verhuis naar Mechelen helaas niet zo vaak meer ziet, heeft momenteel een tijdelijke opdracht in Brussel. Dus maakten we van de gelegenheid gebruik om bij te praten en kaiten sushi te eten. Het doet me deugd te zien hoe hij zijn draai gevonden heeft. Na gezondheidsproblemen en een mislukt huwelijk is hij nu een trotse papa van een flinke zoon van acht maanden oud. Nooit gedacht dat ik samen met hem aan tafel naar filmpjes van zijn kind zou kijken. Ben oprecht blij voor hem, zelfs al kon hij maar een paar stukjes sushi eten omdat hij wellicht een virus van zijn zoontje had over gekregen. 😉

Birthday sushi!

Het petekindje van mijn vriend vierde haar verjaardag op het moment dat wij op reis waren in Corsica. Geen nood, een uitgesteld feest is ook een feest. Dus vertrokken mijn vriend en ik vrijdag vroeger van het werk om stipt om 18u in Geel te zijn alwaar we overrompeld werden door de knuffels van drie blonde meisjes.

De cadeautjes (Lego Friends, de muziekdoos uit Pigna, wat stickertjes en de Reuzenperzik van Roald Dahl) vielen in de smaak bij de jarige. En ja, de aandachtige lezer van deze blog weet ongetwijfeld dat ik geen grote fan ben van Lego Friends, maar bij deze moet ik mijn nederlaag toegeven. Meisjesachtiger dan het petekindje van mijn vriend maken ze ze niet: alles roze en glitter en kleedjes en juweeltjes en lang haar en prinsessen. Ik kreeg van haar zelfs het compliment dat ik op Elsa leek. Tja…

En oja, er was sushi als avondmaal. Wat kan eens mens nog meer willen?

sushi

Sushi dinner

De eenvoudigste ideeën zijn vaak de beste. Toen Goofball nog zwanger was, spraken we af om na de bevalling samen sushi te gaan eten ter compensatie van negen maanden sushiloos door het leven te moeten gaan. Zo gezegd zo gedaan: donderdagavond de sushi besteld, vrijdagavond afgehaald bij de Wabi Sabi en vervolgens de minst heuvelachtige route gekozen om naar Goofball en familie te fietsen met twee boodschappentassen vol met sushi.

Alvorens aan het avondmaal te beginnen, moesten we natuurlijk het onfortuinlijke verhaal van de Val van kabouter horen. Het arme ventje zijn wonde was zelfs aan het ontsteken. En toch bleef hij zijn goedgemutste zelve. Wat een stoere kerel! Uiteraard moesten we ook beertje met de mooie blauwe ogen knuffelen. Goofball en haar man hebben twee prachtige zonen op de wereld gezet!

De sushi smaakte heerlijk. Een ideale manier om bij te praten, zonder de stress van zelf te moeten koken (ideaal, want Goofball en haar gezin vertrokken de dag nadien op vakantie). Chapeau trouwens voor Jan, die rechtstreeks vanuit San Franciso, met jetlag en al aan tafel plaats nam. Ik weet niet of ik er nog zo fris zou uitzien na zo’n lange vlucht. 😉

IMG_0002[1]

De verjaardag dat we helemaal niks deden

Vandaag verjaarde mijn vriendje. Na lang en rijp beraad besloten we deze zondag helemaal niks in te plannen, lang uit te slapen, uitgebreid te vrijen, tot na de middag in pyjama te blijven zitten, ‘s avonds sushi te bestellen en wat afleveringen van Game of Trones te bekijken. Gewoon, gezellig met z’n tweetjes, om wat rust in ons meestal vrij hectische leven in te bouwen.

IMG_9681[1]

Mission accomplished. Verjaardag geslaagd!

Sushibezoek

Ik weet het, ik weet het, mijn vriend en ik zijn gemakzuchtige mensen. Maar hey, als er een vriendin op bezoek komt die zegt dat ze graag sushi eet, dan is de keuze snel gemaakt, nietwaar? Toch een gemak die Just-Eat.Be, je moet zelfs je deur niet meer uit om heerlijke sushi te eten.

IMG_7294[1]

IMG_7295[1]

IMG_7296[1]

Oja, dat kiwi-experimentje bleek bijzonder goed mee te vallen. Heel lekker!

Sushi en cocktails

Het is een ondertussen al vertrouwd refrein, hier op deze blog, maar ik kan enorm genieten van lekker eten in goed gezelschap! En gelukkig hebben we in Leuven de luxe om uit een ruim aanbod aan culinaire eetgelegenheden te kunnen kiezen. Al was onze keuze ditmaal niet echt spectaculair te noemen. We gingen voor sushi op het terras van de Wabi Sabi. Na een klein misverstand met onze reservatie (enfin ja, misverstand, de reservatie in kwestie was blijkbaar niet genoteerd), konden we na het aperitief toch op het terras plaatsnemen. Als ‘t mooi weer is, moet een mens daarvan genieten, he.

Het was een heel bijzondere dinner date, trouwens. De vriendin die we via Kato leerden kennen, had voor het eerst haar nieuwe vriend meegenomen. Wij hadden hem al een keertje toevallig in preview gezien toen ze nog nét geen koppel waren, maar nu was het dus officieel. Echt een geweldige kerel. Grappig, intelligent én met een grote voorliefde voor sushi. Kortom, de ideale man. 😉 De avond vloog voorbij terwijl we praatten over haar recente reis naar Brazilië en zijn boeiende job. Fijn dat het zo goed klikte.

IMG_7254[1]

Na de Titanic overwonnen te hebben, sloten we de avond af op het gezellige terras van de Gainsbourg (beetje déjà-vu, we zaten zelfs aan hetzelfde wankele tafeltje als de vorige keer (gelukkig sneuvelden er ditmaal geen glazen). Als het ergens goed is, komen we daar graag terug! Ik dronk een Mary from Mexico met tequila, limoen en rozemarijn. Lekker, maar mocht een tikkeltje zuurder zijn, wat mij betreft.

IMG_7255[1]

Rond half twaalf namen we afscheid en keerden we huiswaarts, nog een beetje nagenietend van de prachtige zomerse avond.

Gasthuisberg sushi

There’s a first for everything.

De dag na ons bezoekje beviel onze vriendin van haar tweede zoon. Te vroeg, maar de baby woog toch al een gezonde twee kilo. Niet slecht voor een prematuurtje. Natuurlijk moet de baby nog even in de couveuse blijven, maar verder gaat alles prima. En daar zijn we heel blij om.

Via sms had onze vriendin laten weten dat ze erg veel zin had in sushi (ja, dat ziekenhuiseten is meestal niet zo fantastisch), het plan was dus om donderdagavond, de laatste dag dat ze nog in het ziekenhuis moest blijven, langs te gaan met wat sushi. Zo gezegd, zo gedaan. Ik belde naar de Sakura om een bestelling voor vier personen te plaatsen, mijn vriend ging de bestelling met de fiets afhalen doorheen de gietende regen, ik pakte wat borden bijeen en we vertrokken (met de auto, gelukkig) naar Gasthuisberg.

Met z’n vieren genoten we van de heerlijke sushi. De allereerste keer dat ik sushi at in een ziekenhuiskamer. Gelukkig had onze vriendin een kamer voor haar alleen, want we overschreden de bezoekuren ruimschoots. Na het gezamenlijke avondmaal brachten we een bezoekje aan de pasgeboren baby in zijn couveuse. Piepklein, maar duidelijk vol leven. Het komt allemaal goed!

Wisselweekend

En opeens liep augustus ten einde en klopte september aan de deur… Al viel daar op weerkundig vlak gelukkig weinig van te merken. Door NMBS-vertragingen (what’s new) miste ik vrijdagavond de opening van de septemberkermis, gelukkig lukte het wel om een tafeltje te bemachtigen in de nieuwste hippe eetplek in Leuven. Na het avondmaal bleven we nog even plakken aan de bar waar we enkele oud-collega’s van mijn vriend ontmoetten en herinneringen ophaalden aan de tijden dat er nog gefeest werd tot de zon op kwam.

Zaterdag stond volledig in het teken van het trouwfeest van een collega. We reden naar Zuid-Limburg (Montenaken om precies te zijn) voor een ceremonie die het koppel volledig zelf in mekaar had gestoken. De locatie was een voormalige kapel die nu dienst deed als cultuurcentrum. Een vriend van het koppel nam de honneurs waar als cerenomiemeester en een andere collega zorgde voor muziek. Het was echt prachtig. En er vloeiden heel wat traantjes (van geluk). :-)

Om de tijd tussen de ceremonie en het avondfeest te overbruggen, gingen we op zoek naar een café of brasserie waar we ons met onze laptops konden neervlijen. Helaas, Montenaken blijkt niet zoveel hippe drinkgelegenheden te hebben als Antwerpen. Uiteindelijk belandden we in Café Marignan in Landen, waar ik een glaasje cava dronk om alvast in de stemming te geraken.

Om half zeven stipt stonden we aan de ingang van de Beekhoeve (nadat we eerst door een speelstraat moesten, de enige manier om de feestzaal te bereiken, don’t worry, we hebben extra traag gereden). We werden onthaald op heerlijke schuimwijn en hapjes en babbelden met de bijzonder sympathieke nicht van de bruid die we eerder ontmoet hadden op de housewarming van het gelukkige koppel. Eén voor één sijpelden de andere collega’s binnen en niet veel later werden we aan de tafel uitgenodigd voor een avond met lekker eten, goed gezelschap en dansvloerfun. Alleen jammer dat de muziek wat tegen viel. Een grote dupstepfan zal ik wel nooit worden en toen de dj’s (die écht niet konden mixen) dan eindelijk rock begonnen te spelen, waren al de andere collega’s al naar huis en was onze pijp zo ongeveer uit. We namen zo rond kwart na drie afscheid van de bruid en bruidegom die eruit zagen alsof ze nog wel een paar uurtjes konden doorgaan. Ach, to be young again!

Mijn vriend had net de motor gestart toen ik in een @reply op twitter las dat mijn collega, die ondertussen al thuis was, haar handtas (met daarin gsm, portemonnée en zo) was vergeten en natuurlijk kon ze zonder de contactgegevens in haar gsm niemand bereiken (nope, geen sync of backup). De @reply dateerde al van een dikke twintig minuten geleden, maar ik belde toch maar het nummer van haar vriend. Al een geluk dat mijn iphone nog niet plat was. Veel heeft het alleszins niet gescheeld. Terug naar binnen en de handtas ergens van achter een gordijn gevist en beloofd de tas maandag mee naar het werk te nemen. Mijn goeie daad weer gedaan!

Zondag was een luie dag. Het enige wat op het programma stond, was een bezoek aan Zuki Sushi om een groupon bon te verzilveren die we cadeau hadden gekregen op ons feestje. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben niet echt een groupon fan, maar zoals ze zeggen, een gegeven paard moet je nooit in de bek krijgen. Enfin ja, veel woorden moet ik er niet aan vuil maken: de sushi trok op niet veel. Spijtig dat we daarvoor helemaal naar Antwerpen moesten rijden. En nog spijtiger voor mensen die zo’n groupon bon gebruiken om een eerste keer sushi te gaan proeven. Wat een teleurstellende ervaring. Een boot van zogezegd 73 euro waarop niet eens 1 stukje sashimi viel te bespeuren. Een schande, toch wel.

Het laatste weekend van juni

Het weekend na onze Schotlandreis had ik bewust niet te vol gepland. Kwestie van een beetje te recupereren van deze toch wel vermoeiende reis, want zowel mijn vriend als ikzelf zijn de maandag na onze terugkomst meteen weer het werkleven ingedoken.

Vrijdagavond hadden we afgesproken met mijn squashpartner en zijn nieuwe vriendin om samen sushi te gaan eten. Ik was natuurlijk erg nieuwsgierig zijn nieuwe verovering te leren kennen. Mijn squashpartner is nogal een lady’s man, maar echt veel geluk in de liefde heeft hij, na een mislukt huwelijk, nog niet echt gehad. De nieuwe vriendin bleek een jonge, sympathieke leerkracht te zijn met wie het meteen klikte. Een opluchting, want dat was bij sommige van zijn vorige vriendinnen niet het geval.

We keuvelden gezellig terwijl we ons best deden de reusachtige Titanic sushiboot van de Inari leeg te eten. Het lukte ons bijna, maar we strandden een paar sushi’s voor de finish. Wel jammer dat het zo druk was in de Inari waardoor we wat geluidsoverlast hadden van de andere tafeltjes die te dicht bij de onze stonden.

Na het diner trokken we naar Les Parisiennes in de Schrijnemakersstraat, een vrij nieuwe zaak die ik graag eens wilde uitproberen. Ik dronk eerst een theetje, maar toen ik de cosmopolitan zag die mijn squashpartner besteld had, moest ik niet lang twijfelen over mijn volgende drankje. Een cosmopolitan voor mij, alstublieft! De cosmopolitan was echt perfect, een beetje zuur, zoals ik dat graag heb. Heerlijk!

We namen nog vóór middernacht afscheid om op tijd in bed te liggen.

Zaterdag sliepen we uit en gingen we de stad in om wat boodschappen te doen, al onze eetvoorraden waren uitgeput en dienden dringend aangevuld te worden. Ik ging ook op zoek naar een rood strikje voor mijn vriend. Het eerste weekend van juli worden we namelijk op een huwelijksfeest verwacht waar de dresscode “a touch of red” is. Voor mij niet zo’n probleem, voor mijn vriend nét iets meer. Na een zoektocht langs verschillende winkels vond ik een prachtig rood zijden strikje voor de fabelachtige prijs van 65 euro. Slik, dat is nu wel heel veel geld voor iets wat mijn vriend één keer zal dragen. Dat geld geven we dan toch liever cadeau aan de bruid en bruidegom. Gelukkig leverde een facebookoproep een rode das op. Problem solved! (En dat ik daar niet eerder aan gedacht had.)

‘s Avonds trokken we naar de film en zondagmiddag schoven we met onze Leuvense vrienden en hun twee schattige blonde dochters de voeten onder de Langste Tafel. Het eten was wat minder dan andere jaren, maar het gezelschap maakte veel goed. De jongste dochter is een spring-in-‘t-veld en voordat ik het wist stond ik samen met haar rondjes te draaien op de muziek van het live orkest. Ik voelde me weer kind!

Na afscheid van onze vrienden genomen te hebben, reden we naar het rusthuis om in beperkte kring mijn grootmoeder haar drieënnegentigste verjaardag te vieren. Het is cru om te zeggen, maar ik hoop van harte dat er niet meer te veel verjaardagen zullen volgen. Van de vrouw die mijn grootmoeder eens was, is geen spoor meer te bekennen en ze komt soms echt agressief  uit de hoek. Alleen de taart, daar is ze verzot op. Maar liefst drie stukken speelde ze naar binnen. En wie kan  haar dit kleine pleziertje misgunnen?

Op de terugweg van mijn grootmoeder gingen we nog even langs bij mijn zalig slapend petekindje om een paar souvenirs die we in Skye gekocht hadden af te geven. De mama en papa van mijn petekindje werden het volgend weekend verwacht op de babyborrel van een meisje dat Skye heette, vandaar dat het hen wel leuk leek om een paar items met Skye op cadeau te geven aan de kersverse ouders.

Een fijn, ontspannen weekend.