Charles and Camilla

‘t Zijn misschien vijgen na Pasen, maar ik wilde toch nog een paar woordjes kwijt over het huwelijk van de Britse troonopvolger en zijn maitresse-op-jaren.

Als ik het koningschap rationeel bekijk, kan ik niet anders dan toegeven dat dit een totaal absurd en voorbijgestreefd instituut is. Want wie kan heden ten dagen nog blijven volhouden dat iemand louter op grond van geboorte meer rechten kan laten gelden dan een ander? Volslagen achterhaald, helemaal mee eens.

Maar toch, een mens is geen rationeel wezen (al probeer ik dat zo goed mogelijk te verbergen), want ja, ook ik laat mijn ogen graag dwalen over de roddelblaadjes bij het aanschuiven aan de kassa in de Delhaize. En welke pagina’s bekijk ik met meer dan gewone interesse? Juist ja, die van de op de dool zijnde koningskinderen.

En zo heb ik vorige week mijn hartje kunnen ophalen aan het nieuws over Charles en Camilla. Hun huwelijksperikelen konden wedijveren met mening zeepverhaaltje. En dan haalden die kardinalen in Vaticaanstad het nog in hun hoofd om de paus uitgerekend op hun trouwdag-die-eigenlijk-al-dertig-jaar-eerder-had-moeten-plaatsvinden te plaatsen.

Arme Charles, arme Camilla. Maar zoals het hoort in een echt sprookje, heeft ook dit verhaal een happy end. En als je mijn mening wilt weten: die twee passen perfect bij elkaar. Camilla zag er werkelijk schitterend uit op haar grote dag-met-uitstel, ze had er dan ook lang genoeg op moeten wachten. En, laten we eerlijk zijn, eigenlijk was die Diana toch ook maar een beetje een seutje, nietwaar?

Lang leve de bruid en bruidegom! God save the queen! 😉

Wat ik mis

In het algemeen ben ik redelijk tevreden over mijn leven. Toegegeven, ik wil mij ook wel eens overgeven aan zaagbuien en elders-is-het-beter-litanieën, maar als ik objectief naar mijn eigen leven kijk, heb ik helemaal geen reden tot klagen. Ik heb een schat van een vriend, ben mede-eigenaar van een huis-in-wording, heb een goedbetaalde job zonder al te veel stress, heb heel veel vrienden, een zeer gevuld sociaal leven en bergen hobby’s.

Maar toch… (Yep, dit is de maar waarop jullie ongetwijfeld allemaal zaten te wachten.) Ik mis spontaneïteit en verrassing in mijn leven. De keerzijde van een drukgevuld leven is dat je de neiging hebt om alles tot in de details op voorhand te plannen. Mijn agenda is reeds maanden op voorhand ingevuld. En er blijft tot mijn grote spijt niet veel ruimte over voor het onverwachte.

Dus compenseer ik dit gemis door wilde avonturen te beleven in mijn dromen. Vannacht weer enkele bijzonder interressante dingen beleefd. Die ik hier niet ga navertellen, want jullie zouden ongetwijfeld een verkeerd beeld van mij krijgen. 😉

Of om het met Boudewijn de Groot te zeggen: Dus droom ik maar en vergeet.

Zucht

De paus is begraven, Charles en Camilla zijn eindelijk getrouwd en het weekend is weer voorbij gevlogen. En voel ik mij fit en uitgerust? Alles behalve. Dat belooft voor morgen…

PS: Squashen met een overvolle maag is geen goed idee.

Kindervreugd?

Gisteren zijn mijn vriend en ik op bezoek geweest bij vrienden van ons die nog niet zo lang geleden hun gezinnetje hebben uitgebreid met een extra dochtertje (ter aanvulling van het zeer schattige exemplaar dat ze al rondlopen hadden). Het was een heel gezellige avond, maar moest ik al last hebben van opkomende moederinstincten dan zijn die nu toch weer voor even onderdrukt.

Erg leuk allemaal kinderen, maar verdorie, je moet er toch wat voor opofferen. En noem het egoïstisch, daar heb ik momenteel helemaal geen zin in. Ik wil nog wat van het leven genieten. De verantwoordelijkheid die kinderen opvoeden met zich meebrengt, laat ik graag over aan anderen. Die zijn daar duidelijk veel beter voor uitgerust dan ikzelf. 😉

Off day

Gisteren was het mijn dagje niet. Mijn humeur schommelde zo ergens rond het nulpunt ten gevolge van een niet zo gelukkige combinatie van slaapgebrek en hormonale schommelingen ten gevolge van de opkomende rode vloed. En dan begin ik last te krijgen van gedachten als “Is dit het nu?”, “Is dit het levan dat ik mij als kind wenste?”, “Heb ik wel de juiste keuzes gemaak?”

Ik veronderstel dat ieder mens wel eens zulke gedachten heeft. Maar toch, soms zou ik graag de deur van mijn huidige bestaan achter mij dicht trekken, mijn rugzak nemen, de wijde wereld intrekken en zeggen: “Salut en de kost, tot nooit meer, ik begin een nieuw leven ver van hier.” Maar dan zou ik het allerbelangrijkste in mijn leven moeten achterlaten: mijn grote liefde. De enige persoon op de hele wereld die mij door en door kent. En dan besef ik weer hoe goed ik het hier heb. En dus blijf ik maar. 😉