Don’t drink and drive

Citaat uit een interview met een verkeersslachtoffer in de Standaard:

Nieuwjaar komt eraan. In ons land stapt men makkelijk in de wagen na een bedrijfsreceptie waar iets te veel champagne is geschonken. Drinken en rijden is hier maatschappelijk aanvaard. Daarom vind ik die collectieve boosheid na zo’n ongeval zo dubbel. Als we als maatschappij aanvaarden dat je mag rijden én drinken, horen die ongevallen erbij.

De vinger op de wonde. Don’t drink and drive, het wil er bij de meeste Belgen nog steeds niet in. Het is waar, ik zie het zelf maar al te vaak: mensen die na enkele glazen op een receptie vrolijk achter het stuur kruipen. Of na een uitgebreide diner met meerdere gangen en aangepaste wijnen nog een degustiefje bestellen en dan fluitend naar huis rijden. Ik maak er tegenwoordig zelfs geen opmerking meer over als ik vrienden dit zie doen en dat terwijl ik vroeger nochtans een hartstochtelijk voorstander was van het rijbewijs met punten. Het is antwoord is voorspelbaar:  “Och, er zijn toch zo weinig alcoholcontroles, de kans om gepakt te worden is bijna nihil.” Maar daar gaat het niet over. Wat kan mij die boete schelen? Een mensenleven valt niet in geld uit te drukken. Zo’n verlies is onherstelbaar.

Hartverscheurend mooi

Weer een prachtig filmmeesterwerk van Belgische bodem: Altiplano. Al is deze film minder toegankelijk (en daardoor ook minder commercieel interessant) dan de Helaasheid der Dingen. Maar wat een magnifieke film! De schoonheid van de Andes contrasteert op een pijnlijke manier met de hardheid en de willekeur van het leven. Of je nu in Peru, Irak of België woont, een geliefde verliezen, raakt ieder mens even erg. Een hartverscheurend mooie film die het verdient om gezien te worden. Vanaf 25 november in de Belgische zalen. Mis hem niet.

Meningsverschil

“Goh,” zeg ik tegen mijn vriend, ‘s avonds in bed wanneer we over zulke dingen plachten te praten, “ik moet toch echt dringend eens uitzoeken wat ik wil in het leven.”

Och,” antwoordt hij, “dat weet ik al lang. Jij wil alles.”

‘t Zal wel een zaak zijn van: hij kent me beter dan ikzelf, zeker?

Een drama

En dan denk ik niet alleen aan de vrienden en familieleden van de drie jonge meisjes die uit het leven weggerukt werden op een moment dat het voor hen nog maar goed en wel begonnen was, maar ook aan de jonge kerel die de rest van zijn leven verder zal moeten met hun dood op zijn geweten. Hoe vaak zal hij die bewuste nacht al herbeleefd hebben? Gewenst hebben dat hij net een pint minder gedronken had of zich beter aan de snelheid gehouden had? Gehoopt dat het slechts een boze droom was? De gevolgen zal hij, net als de vrienden en familieleden van de gestorven meisjes, de rest van zijn leven meedragen. Dat moet verschrikkelijk zijn.

Doop

Vandaag toegekeken hoe een onschuldig kind, zonder dat het daarom gevraagd had, opgenomen werd in de kerkgemeenschap. Gelukkig scheen het lijdend voorwerp in kwestie er zich niet al te veel van aan te trekken dat er water over haar hoofdje gegoten werd en er rondom haar allerlei rituele bezweringen geuit werden. ‘k Heb om de tijd te verdrijven dan maar wat fotootjes van deze folkloristische gebeurtenis genomen. Altijd leuk als herinnering voor later.