Я усталa

Man, ik kijk echt ongelooflijk hard uit naar het weekend. Nog één dagje en dan kan ik alle stress uitzweten tijdens een saunabezoekje voor mijn vriend zijn verjaardag. Deze week sloeg gewoon alles qua drukte. Veel vergaderingen, een saaie opleiding, twee avondlessen en bijna elke avond tot middernacht zitten werken. En dan te bedenken dat ik me vroeger heilig voorgenomen had me nooit of te nimmer te laten verleiden tot avondlijke of weekendlijke werkuren. Helaas kan ik niet anders dan vaststellen dat ik op de vlak gefaald heb. Al blijf ik bij het principe dat het moet lukken om je werk tijdens de normale werkuren gedaan te krijgen, maar als al die werkuren opgeslorpt worden door vergaderingen, tja dan blijft er niet veel tijd over om nog effectief te werken. Voorlopig heb ik nog niet het gevoel dat ik te veel hooi op mijn vork neem. Het lukt zonder al te veel inspanning om mijn werk met mijn andere bezigheden gecombineerd te krijgen. Het tempo ligt hoog, maar het continu bezig zijn, geeft me ook een gevoel van energie. Alleen die laatste dag van de week, die is er teveel aan. 😉

Doodvervelend

Dat was, in één woord samengevat, de opleiding van vandaag. En dat is des te frustrerender wanneer je weet dat tijdens je afwezigheid de mails zich ongelezen opstapelen. Blah, alweer avondwerk.

900 gram

Gisterenavond waren we te gast bij Joke en Vincent. Daardoor had ik niet gemerkt dat tijdens het diner mijn gsm was afgegaan. Na de lange rit van Aalter naar Leuven waren we linea recta in bed gekropen en zo kwam het dat ik het berichtje op mijn voicemail pas beluisterde ‘s ochtends vroeg, met de slaap nog in mijn ogen. Vriend C, dezelfde van het diner van vorige week, had een bericht achtergelaten. Hun dochter was geboren. Op 26 weken en 5 dagen. 900 gram, 34 cm. Het haar op mijn armen ging tijdens het beluisteren van de boodschap recht overeind staan. Vorige week was vriendin M nog stralend zwanger. Een zwangerschap die  niet makkelijk tot stand gekomen was. Waardoor we extra blij voor hen waren toen we vernamen dat hun droom eindelijk in vervulling zou gaan. En nu dit.

Gebeld met vriend C, gevraagd of we op bezoek mochten in het ziekenhuis. Dat mocht. Ik had me op het allerergste voorbereid en moest op weg naar het ziekenhuis menig krop in mijn keel doorslikken. Maar het bezoek in het ziekenhuis heeft me opgefleurd. C en M waren optimistisch. Hun dochter stelde het naar omstandigheden goed. De eerste 24 uur waren achter de rug. De eerste horde was genomen. Natuurlijk zullen de volgende dagen en weken niet de gemakkelijkste worden, maar we geloven en hopen dat dit kleine baby’tje binnen enkele maanden naar huis mag. En dan is het feest! Groot feest!

Stereoptiep

Deze week zat ik ‘s middags bij drie jonge vrouwelijke collega’s aan tafel. Alle drie hadden ze nog niet zo lang de schoolbanken achter zich gelaten. En ik schrok er eerlijk gezegd van hoe stereotiep ze in hun denken waren. De klassieke rollenpatronen blijven de bovenhand halen. Ik had gehoopt dat dit rollenpatroon langzaam zou verdwijnen in de jongere generaties, maar neen, mannen moeten vooral stoer en macho zijn en goed zorgen voor hun vrouwtje. En het huisje, boompje, kindje-ideaal is onuitroeibaar. Natuurlijk weet ik wel dat er in sé niets mis is met huisje, boompje, kindje, en het is niet dat ik zo’n spannend leven heb of zo. Maar zo’n jonge meisjes, die moeten toch nog eerst wilde plannen maken? Van het leven genieten? De wereld willen veranderen? Grootse dromen hebben? Het lijkt soms alsof ik jonger van geest ben dan zij.

I LOVE YOU!!!

Liefdesverklaringen misbruiken om argeloze gebruikers met een virus op te zadelen. Not cool. Wees dus gewaarschuwd voor mailtjes met als onderwerp “I LOVE YOU!!!”. Deze zijn niet afkomstig van geheime aanbidders, maar wel van mensen met slechte bedoelingen.

Kaas en wijn

Waaraan herken je een geslaagde kaas en wijn-avond? Aan de houten kop de dag nadien en de overweldigende kaaswalm die je ‘s ochtends overrompelt als je de koelkast open trekt. De collega’s van mijn vriend hebben hun best gedaan, maar zijn er niet in geslaagd alle kaas weg te werken. Door een ongelooflijk toeval bleek bovendien dat we voor ons feestje net de dag hadden uitgekozen dat het bedrijfje van mijn vriend en zijn collega’s tien jaar bestond. Het staatsblad werd erbij gehaald als bewijs. Een extra reden om de glazen nog eens vol te doen.

Tegen de stroom in

Ik had deze middag een afspraak in de gebouwen van de KULeuven, klokslag 13.00u, het moment waarop alle lessen eindigen en de aula’s leegstromen. Ik moest me een weg banen tegen een stroom vrolijk kwebbelende studenten in. En ja, die steek van jaloezie is nog steeds aanwezig, zij het minder heftig dan vroeger. Wat ik het allermeest mis van mijn studententijd is de vrijheid om te doen en laten wat je wil. Hoe anders is mijn leven nu, geregisseerd door een strakke agenda en hopen werk. Zucht.