Allez, dat hoop ik althans, want toen ik deze avond na het werk mijn collega’s wilde trakteren op een rondje bij Château Moderne op de Kunstberg, struikelde ik over een oneffen tegel en gingen al de volle glazen die op mijn plateau stonden onverbiddelijk tegen de grond. Slechts één glas bleef op de plateau staan, de rest lag in scherven in een grote plas. Gelukkig kwam er meteen assistentie van de bediening en kreeg ik gratis en voor niks nieuwe drankjes. Sympathiek! Al bij al blij dat ikzelf niet tegen de vlakte was gegaan, want dan had ik mezelf wel eens flink pijn kunnen doen. Nu bleven de resultaten van dit gênante voorval beperkt tot een natte jurk en een deuk in mijn ego. Ach ja, gratis slapstick in tijden waar we een schaterlach goed kunnen gebruiken.
werk
Business lunch bij Albert in Brussel
De gemeenschappelijke managementvergadering in de voormiddag moest ik helaas missen, omdat ik een afspraak had bij het vredegerecht in Hasselt. Een afspraak die ik, na deze al twee keer verzet te hebben, echt geen derde keer meer kon verplaatsen. Gelukkig verliep de afspraak bij de vrederechter vlot, ligt het gerechtsgebouw van Hasselt vlakbij het station en had mijn trein naar Brussel uitzonderlijk eens geen vertraging. Ik was dus stipt om 12.30u op de afspraak bij restaurant Albert, gelegen in het statige gebouw van de Koninklijke Bibliotheek.
Ik voelde me ietwat schuldig omdat ik de voormiddagvergadering gemist had, maar eigenlijk is samen lunchen minstens even belangrijk als samen vergaderen. En het eten bij Albert is altijd tiptop in orde. Al kan de bediening nog wat beter.
baars, rode wijnsaus, brocollini, peterselie, mousseline:
cheesecake met bosbessen, die we deelden onder een aantal collega’s, omdat de collega die dit besteld had geen rauwe cheesecake lustte:
tarte tatin, vanille-ijs:
Genoeg brandstof voor de vergadermarathon van de namiddag, alleszins!
A quick ladies lunch
Mijn twee collega’s en ik hadden alledrie niet veel tijd voor een uitgebreide lunch. Kennen jullie dat? Vergaderingen die stiekem in de agenda sluipen en zo stukjes van de lunchtijd afsnoepen. Maar gelukkig is daar dan de beste food court van Brussel: Wolf. Waar je snel én lekker kan eten voor weinig geld. Alleen jammer dat het ons niet gelukt is een plekje te veroveren op het terras. Teveel andere mensen die net zoals wij van het mooie zomerweer wilden profiteren.
En ja, uiteraard koos ik voor de falafelschotel van My Tannour, mijn absolute favoriet!
Kick-off van het najaar
De vakantie ligt nu goed en wel achter ons. Vandaag kwam mijn laatste teamverantwoordelijke terug uit verlof en de intensiteit van het mailverkeer neemt weer dag na dag toe. Tijd dus om ons er weer met volle goesting in te smijten, want zoals het er nu naar uit ziet belooft dit een pittig najaar te worden. Reden temeer voor mijn teamverantwoordelijken en mezelf om met een gezamenlijk etentje in Taverne du Passage nog even terug te blikken op een mooie zomervakantie. Vanaf morgen drukken we de gaspedaal weer in!
Business lunch bij Comptoir des Galeries
Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken welke business lunch deze week het meest bij mij in de smaak viel zeker?
Carpaccio van vis!
Witte vis met spinazie!
Crème brulée!
Kortom, voor wie het nog niet door had: Comptoir des Galeries is erin geslaagd een lunch samen te stellen met al mijn favoriete gerechten.
Business lunch bij Le Corbeau
Mja, een zogezegd volkse brasserie waar drie garnaalkroketten met amper garnituur 21 euro kosten, echt onder de indruk was ik niet. Maar volgens mijn collega is Le Corbeau een legendarische plek die je echt een keer moet bezocht hebben. Dus bij deze kan ik dat bezoek alvast van mijn bucket list schrappen en volgende keer ergens anders gaan eten. 😉 Gelukkig was het gezelschap voortreffelijk.
Boterhammen in de stad
Deze middag trok ik samen met wat collega’s naar Boterhammen in de stad, dat sinds vorig jaar plaatsvindt in Gare Maritime. Net als in 2019 hadden we een VIP-uitnodiging. Omdat ik het eten in 2019 zo lekker vond, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Te hoog natuurlijk, want na twee zware jaren voor de cultuursector was het geheel begrijpelijk dat er bespaard werd op catering. Na een kleine zoektocht vonden we de, naar mijn persoonlijke mening, nogal vreemd geplaatste VIP-ruimte. Alwaar we één bakje zoete aardappelfrietjes kregen per persoon in ruil voor een gigantisch grote voucher die je aan de ingang van de VIP-ruimte kreeg. Blijkbaar volstond het VIP-bandje niet. We zouden zo maar eens twee frietjes durven eten! Enfin, ik vond één klein bakje friet nu toch wel een beetje zielig. En voor de drank kon je enkel kiezen uit limonade of bier. Niets anders. Bovendien bevond het podium zich helemaal aan de andere kant van Gare Maritime, waardoor je in de met touwen afgebakende VIP-ruimte, simpelweg niets van de muziek kon horen.
Lang bleven we dus niet rondhangen in de tegenvallende VIP-ruimte. We wandelden door de enorm leeg aandoende Gare Maritime om aan de overzijde de officiële inkom en keurige rijen stoelen aan te treffen. Toch allemaal veel minder charmant dat het vroegere Boterhammen in het Park. En viel de muziek dan mee? Helaas, ook hier niets dan teleurstelling: ik ben sowieso al geen fan van de muziek van Filip Kowlier, maar zijn optreden deze middag vond ik gewoonweg slecht. Al kan dat ook aan de abominabele klankkwaliteit gelegen hebben.
Conclusie: volgend jaar laat ik dit evenement graag aan mij voorbij gaan.
Goed begonnen is half gewonnen
Wat is de beste manier om na drie weken vakantie in het mooie Puglia er weer in te vliegen op de werkvloer? Een businesslunch bij de Samouraï, uiteraard. Al viel de bentobox deze keer iets minder smakelijk uit dan we gewoon waren. Niet dat het niet lekker was, maar de tonijn was een beetje te hard gebakken.
Tot zover mijn voornemen om na de culinaire uitspattingen in Puglia alleen nog maar slaatjes te eten. 😉
Een spontane lunch bij Frank
Mijn laatste werkdag op kantoor voordat mijn vriend en ik op reis vertrokken, lunchte ik ‘s middags samen met drie collega’s op het terras van Frank. Gewoon spontaan, zonder dat die afspraak weken op voorhand in de agende gepland moest worden en vervolgens een drietal keer verzet. Zo kan het dus ook! En mijn savoury pancakes smaakten me geweldig!
Afscheid van een collega
Deze middag trok ik met de collega’s van mijn voormalige team naar het schaduwrijke terras van restaurant Cabardouche op de Vrijheidsplaats in Brussel om afscheid te nemen van een fijne collega. De collega in kwestie heeft een tijdje ad interim mijn job over genomen toen ik afdelingshoofd werd en we op zoek waren naar een vervanger. En ik zal hem eeuwig dankbaar zijn voor de inzet en verantwoordelijkheidszin die hij toen getoond heeft. Ik zie hem dan ook met lede ogen vertrekken. Maar goed, een beter betaalde job, dicht bij huis. Daar valt iets voor te zeggen, natuurlijk.
Het was zeer aangenaam zitten onder de mooie bomen op de Vrijheidsplaats en het team was voltallig, op een paar collega’s na die met vakantie waren in het buitenland. Jammer genoeg viel het eten tegen. De dagschotel: een Thaise curry met scampi was echt desastreus. In de waterige en smaakloze currysaus dreven met moeite een drietal scampi en de rijstnoedels in dat waterige goedje waren niet lang genoeg gekookt. Zo’n maaltijd zou ik mijn gasten nooit durven voorschotelen… Bovendien had ik een whisky sour als aperitief besteld die pas ná mijn hoofdgerecht arriveerde. Echt, abominabel.
Gelukkig maakte het gezelschap veel goed en was onze collega heel blij met zijn afscheidscadeau: een bon voor AS Adventure (hij is nogal een fan van kamperen met zijn gezin).
Na de lunch hadden we nog meer dan plek genoeg voor een ijsje van Bargello, Italiaanse gelato in het hartje van Brussel. Ik koos voor twee klassieke smaken: de crema fiorentian en de crema vespucci. Zoveel beter dan mijn miezerige curry!
Ik wens mijn collega veel succes met zijn nieuwe uitdaging, maar we houden zijn stoel warm voor het geval hij zou willen terugkeren. 😉