persoonlijk

Emeritaat

Een tijdje geleden woonde ik voor de allereerste keer in mijn leven een emeritaatsviering bij. Een bijzonder moment. De afsluiting van een prachtige carrière die op een boeiende manier uiteengezet werd door de verschillende sprekers en waarbij er naast harde feiten ook ruimte was voor ontroering en persoonlijke verhalen.

Maar wat me nog het meest trof, was de stokoude professor die de viering bijwoonde. Helemaal kromgetrokken, moest hij in zijn pluchen zetel voortdurend recht geduwd en getrokken worden door zijn begeleider (zijn zoon?). Verschrikkelijk vond ik het te zien hoe deze waarschijnlijk briljante man door zijn lichaam in de steek gelaten werd, maar toch ondanks alle ongemakken doorzette en naar de speeches luisterde. Het brak mijn hart toen de situatie zo oncomfortabel werd dat hij door zijn begeleider naar buiten geleid moest worden nog voordat de viering ten einde was.

My worst nightmare.

De grote vakantie-uittocht is begonnen

Al merk ik daar op persoonlijk vlak weinig van. De treinen zitten nog altijd even vol, zij het nu met procentueel gezien iets meer kinderen die op de schoolreis gaan en Werchtergangers. En op het werk is het nog altijd even druk en blijft mijn aantal overuren gestaag toenemen. En dat zal niet zo snel veranderen, want met een reorganisatie op til, hebben we nog spannende weken en maanden voor de boeg.

Teleurstelling

Een project waar we maanden naartoe gewerkt hebben en keihard voor onderhandelden om het budget binnen aanvaardbare grenzen te krijgen, is afgelast. Mijn eerste reactie was er één van ongeloof, gevolgd door ontgoocheling en teleurstelling. But I guess that’s the way things go. Niets aan te doen, behalve de teleurstelling verbijten en onze aandacht op een nieuw project focussen.

Een aangename verrassing

Dinsdagvoormiddag stond er een behoorlijk vervelende vergadering in mijn agenda gepland. Een vergadering waarop ik een standpunt moest verdedigen waar ik zelf niet helemaal achter stond en waarvan ik wist dat alle andere aanwezigen erg hun best zouden doen om dit standpunt onderuit te halen. Ik had er zelfs ‘s nachts niet goed van geslapen. Enfin, het werd inderdaad een onaangename vergadering, maar minder erg dan verwacht. Zeker toen ik na anderhalf uur vergadering een sms kreeg van één van mijn medewerkers dat er een bos bloemen voor mij gearriveerd was. Het laatste half uur van de vergadering bleef ik koppig, maar beleefd, op mijn standpunt staan terwijl ik in mijn hoofd zat te bedenken van wie die bloemen zouden zijn. Ik nam afscheid van mijn tegenstanders die allemaal supervriendelijk waren en me vooral op het hart drukten dat ik hun kritiek vooral niet persoonlijk moest nemen. (Wat ik uiteraard ook niet deed.)

Toen ik terug aan mijn bureau kwam, bleek er een bos prachtige witte pioenrozen op mij te liggen wachten. Met een bedankbriefje omdat ik een dossier supersnel had afgehandeld. En het toppunt is: dit was de allereerste keer dat ik zo’n dossier behandelde. En dit enkel en alleen omdat mijn twee medewerkers die normaal dit soort dossiers behandelen allebei tegelijkertijd met vakantie waren. Jaja, klantvriendelijkheid loont!

Würzburg

Toch wel het hoogtepunt van onze trip naar Duitsland. Na onze vertrek uit Mainz, kwamen we zo rond de middag aan in Würzburg. We zagen meteen Festung Marienberg gelegen op een over de Main uitkijkende heuvel. We hadden tijd zat om van te genieten van de aanblik van Festung Marienberg, want we waren in een file terechtgekomen die typisch is voor een stad met te smalle straatjes om al het verkeer te slikken. We reden dan ook de eerste de beste parkeergarage binnen om de rest van de trip naar ons hotel te voet af te leggen.

Lunchen deden we in Brauerei-Gasthof Alter Kranen met een plaatselijke specialiteit Flammkuchen. Daar hadden we alletwee nog nooit van gehoord, dus de keuze was snel gemaakt. Flammkuchen hebben wat weg van een hele platte pizza en hoewel lekker, werd het deeg van zodra het afkoelde wat taaier en lastiger om te eten. Natuurlijk wierpen we ook een blik op de oude kraan waaraan het restaurant zijn naam dankte.

Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de hoofdreden van ons bezoek aan Würburg: de Residenz. Jaja, we hebben nogal wat UNESCO werelderfgoed bewonderd tijdens onze trip. De bouw van dit fantastische paleis vond plaats tussen 1720 en 1744 en de belangrijkste architect was Balthasar Neumann. De pracht en praal van het interieur vallen haast niet te beschrijven en helaas ook niet te tonen, want fotograferen was er verboden. Jullie zullen dus zelf eens ter plekke moeten gaan kijken. Geloof me, je zal het je niet beklagen. Het verbluffende fresco van de Venetiaanse schilder Giovanni Battista Tiepolo, het grootste ter wereld, alleen al is de trip naar ginder waard. Uren kan je ernaar kijken.

Wat het allemaal nog verbluffender maakt, is dat het paleis volledig uitbrandde tijdens de Tweede Wereldoorlog. De foto’s van de vernielingen vormen een schril contrast met de gerestaureerde schoonheid. Würzburg zelf is net als Dresden bijna volledig platgelegd tijdens een bombardement op 16 maart 1945 dat twintig minuten duurde en 80 procent van de gebouwen van de stad verwoestte. Chilling.

We begonnen onze avond op de Alte Mainbrücke, de oudste brug van Würzburg die volledig autovrij is. Aan het begin van de brug zijn er twee plekken waar er goedkope (maar lekkere) Duitse wijn in royale glazen wordt verkocht. Iedereen staat dan ook te aperitieven met een glas wijn in de hand op de brug, genietend van het uitzicht op de Main en de Festung Marienberg. Uiteraard hadden we er geen probleem mee ons aan de gewoonten van de locals aan te passen. 😉

En natuurlijk eindigden we de dag met Spargel!

Yab snapt dat rokjes gedoe niet

Dat dagen zonder vlees gedoe, ok daar kon ik nog enigszins inkomen, al heb ik er zelf niet aan meegedaan wegens een hekel hebbend aan dit soort opgeklopte hypes. Collectief een beetje minder vlees consumeren is nu eenmaal goed voor onze planeet. En de Westerse vleesconsumptie ligt veel te hoog, daar valt geen speld tussen te krijgen. Maar waarom iemand per sé een actie wil opzetten rond blote benen, ik heb er niet het flauwste benul van. Een mens draagt toch wat hij wil, zeker? Voel jij je goed in rokjes en kleedjes, geweldig. Voel jij je beter in broeken, ook geweldig. ‘t Is maar om te zeggen dat ik niet meedoe, al hangt er in mijn kleerkast welgeteld één broek, die enkel in noodgevallen uit de kast wordt gehaald.

Oh wel, een maandje doorbijten en al die blogposts met blote benen negeren, dat moet wel lukken.

Circus is de ultieme vorm van lichaamsbeheersing

Vrijdag had ik het genoegen tijdens een conferentie twee fantastische voorstellingen te kunnen bijwonen. De eerste was een magisch optreden van Alexander Vantournhout & Niko Hafkenscheid. De combinatie van muziek en een simpel rad schiep een poëtisch moment dat moeilijk in woorden is te vatten. Zo mogelijk nog indrukwekkender was de prestatie van Katleen Ravoet, een Leuvense, die elegantie combineert met een sublieme controle over haar lichaam. Ongelooflijk magnifiek. Als kers op de taart volgde dan nog een dansoptreden van de laatstejaarsstudenten van Anne Teresa De Keersmaeker, allen knappe, gespierde kerels. Meer is er niet nodig om mij in vervoering te brengen. 😉

Deze filmpjes geven een idee van het talent van Alexander Vantournhout en Katleen Ravoet:

Talent van eigen bodem dat het verdient in het zonnetje gezet te worden.

Enkele uurtjes in Koblenz

Met al die drukte rond Leuven in Scène zou een mens nog bijna vergeten dat we het verlengde Hemelvaartsweekend vier dagen in Duitsland vertoefden. Een land dat me steeds opnieuw weet te bekoren met zijn vriendelijke mensen en kraaknette toiletten. Het huwelijk van onze vrienden in Beieren was de ideale gelegenheid voor een roadtrip. Het werd een fabuleuze vierdaagse met stralend zomerweer dat echt deugd deed na al die koude en kille lentedagen. Het leek wel alsof de zon begon te schijnen vanaf het moment dat we de grens tussen Nederland en België overschreden. Het zou een absoluut perfect weekend geweest zijn, ware het niet dat we de maandag daarop mondeling examen Spaans hadden en mijn vriend daardoor niet onbezorgd kon genieten. Gelukkig blijken lange autoritten ideaal om conversaties Spaans te oefenen. 😉

Eerste halte op onze trip: Koblenz. Een stad die ik beslist langer had willen verkennen. Nu beperkten we ons bezoek tot een wandeling langs de Rijn en de Moezel en een korte verkenning van de Duitsches Eck. Alleen de auto parkeren bleek niet zo evident. Het mooie weer en het feit dat er één of ander festival aan de gang was, had hordes Duitsers naar de stad gelokt. Eén ding is zeker: de volgende keer dat we in Koblenz komen, neem ik beslist de kabelbaan!

Leuven in Scène: nabeschouwingen

Zo lang naar uitgekeken en alweer voorbijgevlogen. Het was een fantastisch weekend met de zon in de onbetwiste hoofdrol. Al moet ik toegeven dat ik deze editie minder vond in vergelijking met die van twee jaar geleden. Acts die onaangekondigd van locatie wisselden, lang aanschuiven aan de Keizersberg voor een theelichtje (door wat klauterwerk konden we de rij gelukkig voorbij steken) en gedwongen worden te kiezen tussen de verschillende acts. Heel veel bekenden tegen gekomen ook, bewust en onbewust (achteraf spotte ik op de foto’s gezichten van bekenden die me tijdens de act zelf helemaal ontgaan waren).

Deze editie waren het vooral de ‘kleinere’acts die me aanspraken: Les Goulus, de Propere Fanfare, Skryf, Boucherie Bacul en de vuurinstallaties van Toverspel. Het spektakelstuk van Xarxa Teatre op het Ladeuzeplein kon me minder bekoren. De mooiste act vond ik die van La Salamandre op de Keizersberg, al leek de act qua concept heel erg op de voorstelling ‘Neige de feu’ van Entre terre & ciel van twee jaar geleden. Alleen jammer dat er te weinig plaats was om al de kijklustigen comfortabel van de show te laten genieten. Er brak ei zo na een volksopstand uit met spreekkoren en boegeroep. Gelukkig was de act betoverend genoeg om het gemor te laten verstommen.

Eervolle vermelding ook voor het Leuvense collectief Skullmapping dat een prachtig  kunstwerk maakte, opgedragen aan de Fiere Margriet. Vier minuten lang betoverd worden. Zeer knap.