Die ene keer op een jaar dat ik mijn portemonnee thuis vergeet met daarin al mijn geld, bankkaarten én treinabonnement, wordt ik natuurlijk gecontroleerd op de trein… En dat terwijl ik sinds ik terug ben van vakantie ‘s ochtends nog geen enkele keer controle heb gehad. Ik heb mijn allerbeste, sorry-ik-kan-er-niets-aan-doen-blik boven gehaald en mocht verder sporen. Al een geluk dat ik mijn identiteitskaart tegenwoordig in mijn gsm-hoesje heb zitten, zodat ik toch íets van legitimatie bij me had.
persoonlijk
Filitosa en Propriano – 16 juli 2016
Onze eerste handeling nadat de wekker ging: de nieuwsberichten lezen. De couppoging in Turkije lijkt nu definitief mislukt en Erdogan zit steviger dan ooit in het zadel. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dit een goeie zaak is. Noch voor Turkije, noch voor de rest van de wereld. Een dictator die de touwtjes nu nog strakker in handen heeft en al zijn tegenstanders genadeloos zal vermorzelen.
We ontbeten zalig in het zonnetje langs de kant van het zwembad. De warme temperaturen deden mij echt deugd. Gewoon elke dag een ander kleedje kunnen aantrekken, ganser dagen in flipflops rondlopen en altijd buiten eten, versterkt het vakantiegevoel (neen, het IJsland-trauma is nog steeds niet verteerd).
Vandaag stond een uitstap naar de prehistorische site Filitosa op het programma. Iets waar ik lang naar had uitgekeken, want Corsica heeft meer te bieden dan zon, zee en strand. Het eiland heeft een heel boeiende geschiedenis die millennia terug gaat.
Filitosa lag op een half uurtje rijden van ons hotel en maakte de verwachtingen helemaal waar. De menhirs toonden vervaagde afbeeldingen van mensen die wellicht duizenden jaren geleden op Corsica geleefd hadden (over wie de menhirs exact voorstellen bestaan verschillende theorieën). Ik kon het niet laten de stenen aan te raken om contact te maken met een volk waarvan de oorsprong onbekend is.
We bezochten ook restanten van een nederzetting van de Torréens. Ook van deze bewoners van Corsica is weinig tot niets gekend. Enkel de bouwwerken met ronde torens zijn de stille getuigen van een lang vervlogen verleden. Heel boeiend zo’n mysterieuze beschavingen waar historici het gissen naar hebben.
Vanuit Filitoso reden we rechtstreeks naar het strand van Propriano om een tochtje met een catamaran en een paddle board te regelen. Omdat we geen van beide zaken al ooit eerder gedaan hadden, leek het ons verstandig om tweemaal een leraar te boeken. De vriendelijke dame van de watersportclub noteerde onze gegevens en verzekerde ons dat we een leuke tijd zouden hebben.
Aangezien we pas om 15u verwacht werden voor ons tochtje met de catamaran, namen we de tijd om te lunchen bij L’Ambata in Propriano. Ik bestelde een portie mosselen en mijn vriend ging voor een pizza. Niet origineel, wel heel lekker. Na de lunch keerden we terug naar het hotel om ons om te kleden en de gopro op te halen. Ik was van plan onze exploten op de baai van Propriano uitgebreid te documenteren.
Om 15u stipt stonden we klaar voor onze tocht met de catamaran. Ik was een klein beetje zenuwachtig omdat ik vreesde zeeziek te worden, maar de leerkracht stelde mij gerust: op een catamaran word je niet zeeziek. Helemaal vertrouwde ik zijn woorden niet, maar kijk, catamaran varen bleek zowaar mijn ding. Op zo’n kleine catamaran zit je vlak bij het water en alhoewel zo’n catamaran helemaal niet stabiel op het water ligt, voelde ik me het ganse uur prima.
Catamaran varen is ook een ideale sport om te doen op een warme zomerdag. Regelmatig kregen we golven zeewater over ons heen, die voor een aangename verfrissing zorgden. Onze instructeur bleek een zeer aangename kerel te zijn, afkomstig van het Franse vasteland. Hij was duidelijk trots op zijn Engels (dat idd zeer goed was), want hij stond erop ons in het Engels uitleg te geven ondanks het feit dat wij hem meermaal verzekerd hadden dat Frans voor ons ok was. Afwisselend bedienden we het roer, de fok en het grootzeil. Heel tof!
Ik legde heel onze tocht vast met de gopro. Niet dat iemand ooit dit filmpje zal bekijken, maar het is wel een fijne herinnering.
Na onze zeiltocht gingen we een klein uurtje bekomen op het strand. Stipt om 17u stonden we opnieuw paraat voor onze kennimaking met paddle boarding. Onze instructeur liet even op zich wachten, maar daarna konden we eraan beginnen. Paddle boarding bleek een pak moeilijker uit te vallen dan verwacht. De tips van de instructeur kwamen alleszins goed van pas. Het moeilijkste aan deze sport is het vinden van je evenwicht op het paddle board. Eens je dat beet hebt, ben je vertrokken.
De eerste keer dat ik erin slaagde om vanuit kniestand recht te staan, dacht ik ‘ oh, dat valt wel mee’, maar dat bleek een zware misrekening te zijn. Een paar tellen later lag ik met mijn klikken en klakken in het water. Helaas verlieten bij deze valpartij zowel de gopro (die met een elastische band op mijn voorhoofd was bevestigd) als mijn zonnebril mijn hoofd. Ik koos ervoor achter de gopro aan te gaan (die gelukkig voorzien was van een drijvend achterstuk), wat betekende dat mijn zonnebril helaas op de bodem van de Middellandse Zee terecht kwam. Een zeemansgraf.
Mijn vriend en ik donderden nog een paar keer van het paddle board af, terwijl onze lesgever ons instructies gaf over de juiste technieken. Op het einde van het uur hadden we allebei het gevoel dat het eindelijk een beetje begon te lukken, maar toen moesten de paddle boards alweer ingeleverd worden. Mijn vriend deed daarna nog een manmoedige poging om al snorkelend mijn zonnebril terug te vinden op de bodem van de baai, maar zoals ik al verwacht had, leverde dit geen enkel resultaat op.
Ik baalde wel een beetje dat ik mijn zonnebril kwijt was, want ik haat het om mijn ogen te moeten dichtknijpen wegens te fel zonlicht. Gelukkig realiseerde ik mij dat de meeste winkels in Corsica tot vrij laat op de avond open zijn. We haastten ons dus naar de winkelstraat in de hoop daar een nieuwe zonnebril op de kop te tikken. En jawel, in een accessoirewinkel vond ik een min of mee aanvaardbaar model voor de zeer aanvaarbare prijs van 14 euro. Niet mijn droommodel, maar goed genoeg om deze vakantie mee uit te doen.
Blij gemutst keerden we terug naar het hotel voor een verfrissende douche, waarna we opnieuw naar het centrum van Propriano terugkeerden voor het avondmaal. We hadden onze zinnen gezin op een diner in restaurant Terra Cotta om te vieren dat het catamaran zeilen en paddle boarden zo goed was meegevallen. Terra Cotta zou één van de beste restaurants van Propriana zijn, allez, althans volgens tripadvisor. Benieuwd of de tripadvisor community het ook nu weer bij het rechte eind had.
Helaas, we hadden ons voor niets opgedirkt, Terra Cotta zat helemaal vol. Nochtans hadden we gehoopt dat er op dit latere uur (het was ondertussen al 21u) een plekje zou vrijkomen. We reserveerden dan maar meteen een plaatsje voor maandag (zondag waren ze gesloten), kwestie van geen twee keer van een kale reis terug te komen. Uiteindelijk belandden we een paar restaurants verder op het overdekte terras van Dolcemare, waar ik een werkelijk uitstekende zeewolf at. Ik had na het avondmaal nog net plek voor een heerlijke carpaccio van ananas als dessert.
Helemaal in vakantiestemming genoten mijn vriend en ik van het mooie uitzicht op de haven en de prachtige avond. Fantastisch.
Workshop Landschapsfotografie
Zaterdag 6 augustus volgde in een workshop landschapsfotografie in de omgeving van het fantastisch mooie Kasteel van Horst onder de deskundige begeleiding van fotograaf Koen De Langhe. Het was lang geleden dat ik de tijd genomen had om me een paar uur grondig te concentreren op mijn fotografie. Helaas moet ik bekennen dat de meeste foto’s die hier op deze blog passeren snel, snel gemaakt zijn en dus niet van het hoogste kwalitatieve niveau zijn. Het was alleszins bijzonder fijn om tips te krijgen van een professional. En ik maakte enkele beelden die ik nooit gemaakt zou hebben, mocht ik deze workshop niet gevolgd hebben. Altijd fijn om even uit je comfort zone te stappen. Alleen jammer dat ik de enige vrouw in het voor de rest uitsluitend mannelijke gezelschap was.
Enkele resultaten:
Na de fotografische inspanning volgde de ontspanning: samen iets drinken en napraten op het gezellige terras van het Wagenhuis. Mijn vriend was zo lief om mij te komen ophalen, zodat ik niet in het holst van de nacht op zoek moest naar een bus in het bijzonder landelijke Horst.
Een ervaring die alvast naar meer smaakt.
Van Corte via Ajaccio naar Propriano – 15 juli 2016
Wakker geworden met het verschrikkelijk nieuws van de aanslag in Nice. Mijn vermoeden van de avond voordien bleek bewaarheid: een terroristische aanslag die brutaal de feestvreugde van quatorze juillet teniet deed. Dat een mens in staat is om met een vrachtwagen in te rijden op onschuldige kinderen, het gaat er gewoon niet in bij mij. Zoveel doden op wat een fijne avond voor jong en oud had moeten zijn. Ik was er oprecht niet goed van.
Het ontbijt (dat nog steeds voortreffelijk was) verliep dan ook in mineur, met de beelden van de aanslag op de achtergrond. Het leek ietwat ongepast om plezier te hebben op vakantie, terwijl niet zo ver van ons vandaan mensen in het ziekenhuis voor hun leven vochten en nabestaanden rouwden om vrienden en familieleden.
In bedrukte stemming pakten we onze valiezen en lieten Corte, waar dikke regenwolken zich samenpakten, achter ons. We reden richting Ajaccio, hoofdstad van Corsica en geboorteplek van Napoleon. Onze route leidde ons opnieuw over de Col de Vizzavona waar het volgens onze auto slechts dertien graden was. Brrr. Onderweg kregen we zelfs een miniregenbuitje over ons heen. Zeker 20 druppels vielen uit de lucht. Met in totaal drie miniregenbuitjes zaten we daarmee boven het gemiddelde van 2 regendagen in de maand juli.
In eerste instantie vond ik het jammer dat het reisbureau geen overnachting in Ajaccio gepland had, maar toen we de stad binnen reden en meteen in de file terecht kwamen, vonden we dat opeens een pak minder erg. Ajaccio is een erg drukke stad met veel verkeer. Iets waar we duidelijk niet meer aan gewoon waren. We parkeerden onze auto in een enorme ondergrondse garage en wandelden de stad in.
Nog een teleurstelling: de citadel van Ajaccio was militair domein, een bezoekje was dus niet mogelijk. We liepen langs de citadel naar de haven en bewonderden de boten die daar aangemeerd lagen. Er passeerden boven onze hoofde opvallend veel helikopters die aan en af vlogen naar het ziekenhuis. In vogelvlucht is Nice niet zover van Ajaccio, misschien werden sommige gewonden naar hier gebracht voor verzorging?
Opeens trokken er donkere wolken samen boven Ajaccio en barstte een flinke regenbui los boven onze hoofden. Een échte regenbui met dikke, natte druppels. We schuilden op een overdekt terras met een glaasje muscat. Gelukkig verdreef de zon de regenwolken snel. Na een kwartiertje kon je zelfs aan niets meer merken dat het geregend had.
Een boottochtje vanuit Ajaccio naar de Îles Sanguinaires leek ons wel wat, maar de dame aan het loket deelde ons mee dat het erg winderig was waardoor de boot niet kon aanleggen op het eiland. Winderig weer en ruwe zee, dat klonk als een recept om zeeziek te worden. We besloten dan maar in zijn geheel af te zien van onze boottocht.
Na een verder niet noemenswaardige lunch op het terras van L’Instant reden we met de wagen de Route des Sanguinaires af tot we niet meer verder konden en we hem achterlieten op een reusachtige parking. We gingen te voet verder tot aan Pointe de la Parata alwaar we een prachtig uitzicht hadden op de Îles Sanguinaires. We klommen de rotsen op tot aan de voet van (alweer) een Genuese toren voor het allerbeste uitzicht. Al moesten we wel opletten dat we niet weggeblazen werden door de stevige wind.
Na de eilanden op zoveel mogelijk wijzen fotografisch vastgelegd te hebben, liepen we terug naar de parking. We zaten nog met een heleboel broodjes en koffiekoeken die we van de ontbijttafel meegenomen hadden en die niet in de maag van één of ander varken beland waren. De krijsende zeemeeuwen bleken echter waardige vervangers voor de varkens. En jawel, we waren snel van deze overtollige bagage verlost.
Er wachtte ons vanuit Ajaccio nog een stevige autorit naar Propriano. Onderweg passeerden we vele stranden waar het stikte van het volk. Veel te druk voor ons, dus we reden verder. Ondertussen waren we er helemaal van overtuigd dat we niets misten door niet in Ajaccio te overnachten. Ok, we hadden wel geen enkele van al de Napoleon gerelateerde bezienswaardigheden aangedaan, maar ik was toch al nooit een fan van de man.
We hadden met opzet gekozen voor de iets langere route langs de kust in de hoop op prachtige vergezichten. In dat opzicht stelde de route een beetje teleur. We waren beter gewoon!
Een half uur voor sluitingstijd kwamen we aan in Hotel Bartaccia. Een chic hotel opgedeeld in verschillende gebouwen met een prachtig zwembad en lounge bar. We kregen een mooie kamer met een rondruit prachtige badkamer én uitzicht op zee toegewezen.
Omdat ik me na de bochtige autorit niet helemaal optimaal voelde, dineerden we langs het sfeervol verlichte zwembad in ons hotel. Toch kon ik het niet laten een cocktail met de welluidende naam île de beauté te bestellen. Na een eerste teug van mijn cocktail voelde ik me miraculeus beter. Heerlijk!
Het eten zelf mocht er ook wezen, mijn kabeljauw met risotto was zalig lekker, zij het ietwat aan de prijzige kant. De bediening daarentegen was desastreus slecht. Borden werden niet afgeruimd, het duurde een eeuwigheid voor we onze drankjes en ons eten kregen we moesten drie keer infomeren waar de rekening bleef. Toen ik bij het afrekenen zei dat de service beter kon, kreeg ik zelfs niet eens excuses. ‘t Was zogezegd allemaal de schuld van het nieuwe kassasysteem. Nog iets: zogezegd kregen we twee verschillende glazen wijn geserveerd, maar geen van ons beiden kon het verschil tussen die twee glazen proeven.
Ondanks de crappy service was het eten bijzonder goed en kon ik het niet laten nog even langer te genieten van de prachtige avond. Die dessertcocktail met chocolade en rode vruchten was de perfecte afsluiter.
Vlak voor het slapen gaan, sijpelde helaas alweer slecht nieuws onze vakantie binnen: er was een staatsgreep in Turkije aan de gang. Wat een tumultueuze zomermaanden… De komkommertijd is niet meer wat ze geweest is.
Een geslaagd feestje!
Misschien wat minder volk dan gewoonlijk (geheel en al mijn fout, ik had bij het prikken van de datum helemaal over het hoofd gezien dat maandag 15 augustus een feestdag was), maar daar malen we niet om. Het is de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. Dankzij het mooie weer kon de balkondeur de hele avond/nacht blijven open staan om voor verkoeling te zorgen. De aanwezigen slaagden er niet in onze drankvoorraad noemenswaardig te laten slinken, maar da’s een reden om nog eens een feestje te geven, nietwaar? Ditmaal had iedereen zich ook prima gehouden aan het voorschrift ‘geen cadeaus’. Applaus daarvoor!
Ik heb me zaterdagavond alleszins uitstekend geamuseerd en hoop dat dit ook geldt voor de rest van de aanwezigen.
<3
Kappers zijn duur
En omdat ik gemiddeld één keer om de twee jaar een kapperszaak binnen stap, is dat iets waar ik mij altijd aan mispak. Nochtans had de totaalprijs mij geenszins mogen verbazen, als ik de moeite genomen had op voorhand even mijn research te doen op dit blogje. Deze keer dacht ik nochtans verstandig te zijn en mijn haar niet te laten brushen (duurt gewoon veel te lang) en nog was ik in totaal 60 euro kwijt. En dat enkel voor wassen, puntjes knippen en drogen. Gelukkig was dit een bijzonder efficiënte kapper: op drie kwartier stond ik opnieuw buiten met mijn nieuwe coupe.
Ik kan er weer tegen voor twee jaar!
Winkelontmoetingen
Wanneer mijn vriend en ik boodschappen doen, moet het meestal vooruit gaan. We maken er een sport van om zo snel mogelijk alles in ons karretje te smijten, af te reken, in te laden en terug naar huis te rijden. Kwestie van onze kostbare tijd zo snel mogelijk aan een andere activiteit te kunnen besteden.
Ter voorbereiding van ons feestje waren genoodzaakt zowel donderdag als vrijdag boodschappen te doen. Donderdag in de AH en vrijdag in de Delhaize (toch één en dezelfde groep nu) en jawel, je zal het altijd zien, net als je hopen sterke drank in je winkelkarretje aan het laden bent, loop je bekenden tegen het lijf. Donderdag de mama en de zus van onze kameraad in Chicago, vrijdag de nonkel van mijn vriend, bij wie we in een ver verleden nog ingewoond hebben. Beide babbels kwamen onze efficiëntie niet ten goede, maar het was wel leuk om wat te kunnen bijpraten. (En ik heb meteen ook Curaçao als mogelijke vakantiebestemming genoteerd.)
Forêt de Vizzavona en vuurwerk in Corte – 14 juli 2016
Helaas, helaas, nog altijd niet van die verkoudheid verlost. Hardnekkig virus. Vervelend om voortdurend papieren zakdoekjes in aanslag te moeten hebben.
Vandaag stond er een tocht naar het Forêt de Vizzavona, het beroemdste bos van Corsica, op het programma. Volgens onze gids zouden op de Col de Vizzavona veel wilde varkens rondlopen. Omdat we ditmaal optimaal voorbereid wilden zijn op een ontmoeting met deze vriendelijke dieren, namen we stiekem wat brood en gebakjes mee van het ontbijtbuffet. Liefde gaat altijd door de maag, nietwaar?
We genoten van een heerlijk ontbijt in het zonnetje met onder ons het ruisende water van de Restonica. Vooral de chocoladetaart was een groot succes. Overheerlijk.
Met een plastic zak vol versnaperingen voor de varkens vertrokken we richting Col de Vizzavona. Onderweg stopten we bij Fortin de Pasciola, een versterkte Genuese toren gebouwd in 1771. Een kleine wandeling bracht ons naar de fotogenieke ruïne. Er stond een stevig briesje en het was slechts 22 graden. Best wel frisjes als je temperaturen rond de 30 graden gewoon bent! We hadden de site van de ruïne helemaal voor ons alleen. Ideaal om onze favoriete hobby te beoefenen. 😉
Na dit fijne intermezzo reden we verder naar de Col de Vizzavona. Hoe dichter we onze bestemming naderden, hoe meer de temperatuur zakte. De thermometer dook zelfs even onder de 20 graden. Shocking! De Col zelf bleek iet of wat teleurstellend te zijn. Nergens vielen er varkens te bespeuren en de spectaculaire vergezichten die we verwachtten na onze doortocht op de Col de Verghio vielen ook dik tegen. Nochtans sprak onze gids over ‘een mooi uitzicht op het indrukwekkende silhouet van de Monte d’Oro’. Niet dus.
Voordat we aan de wandeling naar de Cascade des Anglais begonnen, dienden we eerst onze inwendige mens te versterken. We vonden in de buurt een schitterend plekje om te eten: Restaurant Monte d’Oro (neen, originele naamgeving, daar doen ze niet aan mee in Corsica). Een prachtig historisch gebouw dat al enkele generaties door dezelfde familie werd uitgebaat. We vonden een tafeltje op het sympathieke terras en genoten van een ronduit fantastische eendenborst met honing en kruiden. De portie was enorm, maar het was zo lekker dat het zonde zou zijn om iets te laten liggen.
Van voldoende brandstof voorzien begonnen we aan de wandeling naar de waterval van de Engelsen. Deze waterval kreeg haar naam omdat ze erg geliefd was bij de eerste Engelse bezoekers aan het eiland. Voor de zekerheid nam ik toch maar mijn fleece mee, want ik had het niet bepaald warm. Een bijzonder mooie wandeling waarvan een deel samenviel met de GR20 bracht ons via een tweede ruïne van een Genuese toren naar de waterval. Of beter gezegd watervallen, want het water kwam in verschillende etappes naar beneden.
De watervallen waren duidelijk in trek bij de toeristen. Het was er veel drukker dan we gewoon waren en het lag er vol zonnende Fransen. De wandeling van ongeveer een uur naar de waterval had me wat opgewarmd, maar om monokini te zonnen vond ik het persoonlijk toch wat frisjes. Ik probeerde de foto’s van deze idyllische plek dan ook zo te kadreren dat er niet te veel mensen in beeld stonden. Een beetje valsspelen mag, he. Ondanks de drukte bij de watervallen, is deze plek zeker de moeite van een bezoek waard.
Op de terugweg naar Corte maakten we een kleine omweg langs mooie Genuese brug van Altiani. De prachtige brug met de drie bogen was een waar pareltje dat ik vanuit zoveel mogelijk verschillende standpunten probeerde in beeld te brengen. Onderweg passeerden we een enorm veld met zonnepanelen. We konden niet anders dan daar even te stoppen om dit staaltje van technisch vernuft te bewonderen.
Terug op het hotel nam ik een iets uitgebreidere douche dan gewoonlijk en ik nam zelfs de tijd om mijn teennagels te lakken. Om quatorze juillet te vieren, mag een mens al eens moeite doen, nietwaar?
We hadden besloten wat later te gaan eten dan normaal, omdat we na het avondmaal rechtstreeks naar ons plekje wilden rijden om foto’s te maken van het vuurwerk dat om 22.30u begon. We twijfelden een tijdje welk restaurant te kiezen voor deze feestelijke avond en besloten ten slotte het ons gemakkelijk te maken en terug te keren naar restaurant U Museu waar we de vorige keer zo fijn geluncht hadden.
Helaas, de onthaalbediende die me aankeek alsof ik gestoord was toen ik hem de vraag stelde of een reservatie nodig was op quatorze juillet, bleek ongelijk te hebben. Het zeer ruime terras van U Museu zat stampvol en er stonden meerdere groepjes te wachten tot er een tafeltje vrij kwam. Uiteindelijk namen we genoegen met een tafeltje binnen in het restaurant. Met het raam open voelde het toch een beetje aan als buiten eten.
Ik genoot van een overheerlijke pavé de thon façon Rossini met foie gras en een overheerlijk portosausje. De portie was ook ditmaal bijzonder riant. Bij de tonijn dronk ik een glaasje vin de châtaigne. Voor een dessert was er echter geen plekje meer.
Mooi op tijd vertrokken we naar de plek die we op voorhand uitgezocht hadden. Het was er helemaal niet druk en ik had plek genoeg om op mijn gemak mijn gorillapod op te zetten. Uitermate tevreden met de locatie wachtten we tot het vuurwerk begon. Het vuurwerk werd afgeschoten van het arendsnest op de citadel en was prachtig. Ondanks het feit dat het vuurwerk zelf maar een kwartier duurde, slaagde ik erin enkele goeie foto’s te maken. Heel tevreden met het resultaat!
Terug in het hotel was ik net bezig met een fotootje van het vuurwerk op instagram te zetten, toen ik op mijn smartphone een newsflash zag binnen rollen over een vrachtwagen die in Nice ingereden zou zijn op feestvierders die naar het vuurwerk waren gaan kijken. Ik voelde de haren op mijn armen overeind komen, maar koos er op dat moment heel bewust voor niet verder te klikken op dit bericht. Kwestie van mijn nachtrust niet in het gedrang te brengen. Slecht nieuws kon wel wachten tot morgen. Ik wilde nog even kunnen nagenieten van de mooie dag.
Aftellen naar het nieuwe schooljaar
Voilà, bij deze ben ik ingeschreven voor Spaans 9 – Effectiveness A (even wennen aan de nieuwe indeling die het CLT hanteert) en Koreaans Beginner 2. Wel spijtig dat ik mij vanaf september op woensdag zal moeten kapot haasten om ‘s avonds na mijn werk om 18u in de les te geraken en op zaterdagochtend vroeg zal moeten opstaan om de trein naar Brussel te nemen. ‘t Was dat of de salsalessen op maandagavond schrappen. Aangezien salsa de enige hobby is die mijn vriend en ik delen, vond ik het doodzonde om dit op te geven. Een jaartje op de tanden bijten, dus.
Ach ja, what’s another year?
Birthday sushi!
Het petekindje van mijn vriend vierde haar verjaardag op het moment dat wij op reis waren in Corsica. Geen nood, een uitgesteld feest is ook een feest. Dus vertrokken mijn vriend en ik vrijdag vroeger van het werk om stipt om 18u in Geel te zijn alwaar we overrompeld werden door de knuffels van drie blonde meisjes.
De cadeautjes (Lego Friends, de muziekdoos uit Pigna, wat stickertjes en de Reuzenperzik van Roald Dahl) vielen in de smaak bij de jarige. En ja, de aandachtige lezer van deze blog weet ongetwijfeld dat ik geen grote fan ben van Lego Friends, maar bij deze moet ik mijn nederlaag toegeven. Meisjesachtiger dan het petekindje van mijn vriend maken ze ze niet: alles roze en glitter en kleedjes en juweeltjes en lang haar en prinsessen. Ik kreeg van haar zelfs het compliment dat ik op Elsa leek. Tja…
En oja, er was sushi als avondmaal. Wat kan eens mens nog meer willen?
