Van Propriano naar Bonifacio – 19 juli 2016

Ons laatste ontbijt langs het zwembad van hotel Bartaccia. Om eerlijk te zijn, kwamen de scrambled eggs zo langzamerhand mijn oren uit. Helaas was het ontbijtaanbod ook in dit hotel eerder beperkt. En ik ben iemand die nood heeft aan afwisseling. Zo’n crème brûlée zoals in hotel La Lagune zou er daarentegen wel ingaan!

Vandaag stond er een stevige rit naar Bonifacio op het programma. De laatste bestemming van onze Corsicareis. Niet te geloven dat het einde alweer in zicht komt. Tot nu toe is Corsica mij honderd procent meegevallen. Enorm genoten van de prachtige natuur, boeiende geschiedenis en het heerlijke eten, natuurlijk. Bij vertrek kon ik me amper voorstellen dat dit eiland zo’n indruk op mij zou maken. Mijn vriend en ik zijn alleszins vast van plan om nog eens terug te keren. Zoveel moois op nog geen anderhalf uur vliegen!

Net als andere dagen stippelden we een route met wat tussenstops uit. Onze eerste stop van de dag was het prachtige Campomoro, bekend om de mooie Genuese toren en gelegen aan een ongelooflijk blauwe baai. Enfin ja, het was dus de bedoeling om de Genuese toren te bezoeken, maar het bleek werkelijk onmogelijk om een parkeerplaats te vinden. We reden doorheen het centrum van Campomoro tot aan de toren, in de overtuiging dat daar een grote parkeerplaats zou zijn, zoals dat op andere plekken het geval was. Na een bijzonder lastig parcours door veel te smalle straatjes liep de weg echter dood en werden we begroet door een parkeerverbodsteken.

Zo snel wilden we ons echter niet gewonnen geven, we reden terug langs dezelfde weg als waarlangs we gekomen waren en zochten wanhopig naar een vrij plekje langs de kant van de weg. Gewoon niet te vinden. Elk plekje dat min of meer voor een parkeerplaats kon doorgaan stond vol. Terwijl we steeds verder van het centrum van Campomoro wegreden, slonk onze hoop om dit schattig dorpje nog te kunnen bezoeken. Na een uur zoeken naar een parkeerplaats gaven we het op. Zwaar teleurgesteld verlieten we het prachtige Campomoro. Ongelooflijk dat men geen moeite doet om betere parkeervoorzieningen uit te bouwen. ‘t Is duidelijk dat dit dorp op deze manier heel wat toeristen (en inkomsten) misloopt.

We lunchten in de buurt van restaurant U Sirenu waar we de dag voordien gegeten hadden. Omdat we graag een andere eetgelegenheid wilden uitproberen, belandden we in La Bergerie d’Acciola. La Bergerie d’Acciola bood een mooi uitzicht op de omgeving maar de hartige pannenkoek gemaakt van kastanjemeel die ik bestelde was niet echt zo’n succes. Jaloers keek ik naar de canard au miel op het bord van mijn vriend. Gelukkig was hij zo vriendelijk enkele stukjes vlees met mij te delen.

We reden verder richting le Lion de Roccapina, volgens onze gids een prachtige rots in de vorm van een leeuw gelegen aan de kust. Onze gps leidde ons naar de parking bij een Auberge die een nogal mager uitzicht bood op de zee. Toen we de parking opdraaiden keken de twee lifters die met een kartonnen bordje aangaven richting Bonifacio te willen, bijzonder hoopvol in onze richting. Ik had de jongens die in de blakende zon stonden, graag meegenomen, maar ik twijfelde eraan of ze zin hadden om samen met ons naar de leeuw van Roccapina op zoek te gaan.

Een bordje dat naar een zandweg wees, duidde het strand van Roccapina aan. We twijfelden bij het zien van de bochtige zandweg, maar besloten het er toch op te wagen. De smalle zandweg vormde een stevige uitdaging. Op verschillende plekken moesten we gewoon de struiken inrijden om tegenliggers te laten passeren. We hoorden de doornige struiken langs de flanken van onze wagen schuren en hoopten dat onze huurwagen er min of meer ongeschonden uit zou komen.

De stresserende rit bracht ons bij een grote parking vlakbij een schitterend strand. We deden voor de zoveelste keer de grote omkleedtruc in de wagen, zochten onze strandspullen bijeen en liepen naar het vlakbij geleden strand. We genoten van het uitzicht op de leeuw van Roccapina (al geraakten mijn vriend en ik er niet helemaal uit welk gedeelte van de rots nu effectief de leeuw moest voorstellen) en op Sardinië. Het water was helblauw en bijzonder aangenaam om in te zwemmen.

Een fijne verfrissing later keerden we terug langs onze favoriete kronkelende zandweg en reden we verder naar Bonifacio. Van de lifters geen spoor meer, die zouden ondertussen al wel in Bonifacio geraakt zijn.

We vonden nog net een parkeerplaats op de smalle parking van hotel Solemare, namen snel een douche en trokken vervolgens de stad in. Het werd een aangename eerste kennismaking met Bonifacio. De haven lag vol met luxueuze jachten en zeilboten waaraan we ons konden vergapen en de ligging van het oude stadsgedeelte op de witte kalkstenen kliffen was fantastisch.

Dineren deden we bij Les Quatre Vents. Spijtig genoeg was er geen plaats meer op het terras met uitzicht op de peperdure jachten, maar gelukkig vonden we nog een vrij tafeltje binnen. Als voorgerecht nam ik de ‘palourdes fraîches á la nage’ en mijn vriend de ‘tartare d’avocat a la chair de tourteaux’. Mijn schelpjes waren heerlijk, maar het voorgerecht van mijn vriend was werkelijk fenomenaal. Het was meteen duidelijk dat dit niet ons laatste diner in dit restaurant zou zijn. 😉

We werden trouwens bediend door een Waal die de moeite nam het menu in het Nederlands voor te stellen. Van een aangename verrassing gesproken! Als hoofdgerecht nam ik de specialiteit van de huis: de bouillabaisse. De vriendelijke bediening nam de moeite om me uit te leggen hoe ik deze soep moest eten. Blijkt dat ik dit al jaren verkeerd doe. Je moet eerst een toastje nemen, dan daar het knoflookteentje op uitsmeren, vervolgens het toastje rijkelijk met rouille bedekken en dan laten weken in de bouillabaisse tot de toast zacht is. Heerlijk!

We waren iets te lang blijven hangen bij Les Quatres Vents, want toen we de rekening vroegen was de zon al bijna onder. We besloten toch de klim naar de citadel aan te vangen en ons naar het kerkhof te begeven waar we volgens de vriendelijke dame in ons hotel een prachtig uitzicht op de zonsondergang zouden hebben. Helaas tegen dat we boven waren, was de zon volledig onder. Het laatste zonlicht zorgde echter voor een mooie gloed en daarna werden we getrakteerd op een prachtige volle maan. Daarvoor moesten we wel heel veel trappen beklimmen, een lange wandeling over een parking doen en over het muurtje van het kerkhof klimmen om uiteindelijk de verste versterkingen van de citadel te bereiken. Het uitzicht op de zee was echter de moeite.

Nadat het laatste licht verdwenen was, keerden we terug naar beneden, alwaar we ons nog een citroensorbet met basilicum kochten om de dag af te sluiten.

The Good Life

‘t Is altijd een plezier om af te spreken met vrienden die net zoals wij van het goede leven houden. Als die vrienden dan ook nog eens een fantastisch mooie tuin hebben met een lounge area die zo geplaatst is dat je er laatste zonnestralen van de dag kan meepikken, dan springen wij graag op onze fiets voor een fietstocht van een half uurtje naar Wijgmaal.

Omdat onze vriendin vorige week een beetje zielig was, omdat ze op de kinderen moest letten en daardoor niet mee op uitstap naar Zeeland kon, hadden mijn vriend en ik beloofd om ter compensatie oesters voor het aperitief mee te nemen. Helaas was onze vaste oesterleverancier De Walvis met vakantie, waardoor we bij De Vismijn terecht kwamen. Zeer lekkere oesters, het mag gezegd! Zelf hadden onze vrienden ook het één en ander voorzien, met als resultaat dat na het aperitief met oesters, tapenades en hapjes van op de barbecue ons hongergevoel volledig weggewerkt was. Voor een glaasje champagne daarentegen vonden we gelukkig nog wel een plekje. 😉

Het was in alle opzichten een fantastische avond. Heerlijk warm weertje, de jongens die samen met ons op zoek gingen naar Wookiees, zich te goed deden aan de balletjes van de AH en ploeterden in het zwembad. Warme zomeravonden die je kan delen met goede vrienden onder het genot van een hapje en een drankje, meer is er niet nodig om mij gelukkig te maken.

Dat hongergevoel keerde uiteindelijk niet meer terug, maar rond een uur of 22u besloot de gastheer toch maar de barbecue opnieuw aan te steken, want er lag nog veel vlees klaar in de koelkast. Ik hield het bij één klein stukje steak saignant en schepte verder een ganse berg groentjes op. Ter compensatie van het decadente aperitief. Zo rond elf uur zaten we aan het diner terwijl rondom ons de nacht gevallen was. Om twee uur ‘s nachts zaten we nog altijd buiten zonder dat we een trui of iets dergelijks nodig hadden. We hadden nog een druk weekend voor de boeg, dus namen we afscheid van onze sympathieke gastheer en gastvrouw om de terugtocht naar Leuven aan te vatten.

Het fietstochtje in vrij benevelde toestand deed me echt deugd. Al vreesde ik voor de kater de dag nadien.

Volgende afspraak: kreeft! 😉

Noedelsoep en blonde jongens

Hoe mooi en idyllisch Kruibeke ook moge zijn, er geraken op een weekavond is niet bepaald een lachtertje. En dan mochten we al van geluk spreken dat mijn vriend het lumineuze idee had de wagen ‘s ochtends naar het station van Mechelen te rijden en van daaruit de trein naar Brussel te nemen. Zo konden we ‘s avonds ten minste toch al de Brusselse files vermijden. Maar ja, hoe gaat dat, eerst wat vertraging met de trein en dan files rondom Antwerpen, alles bij mekaar geteld deden we toch anderhalf uur over de rit naar trotse ouders Kato en Dieter.

Gelukkig was het fileleed snel vergeten, na de kennismaking met de kleine Adriaan. Wat een brave baby! Bijna even cool als zijn grote broer Isaak! We klonken in de tuin op het nieuwe leven, bliezen bellen, bewonderden de verbouwingswerken, maakten wat gezinsfoto’s en genoten van de heerlijke zomeravond. Toen ik na de overdaad aan aperitiefhapjes een heus noedelsoepje geserveerd kreeg, kon mijn avond al niet meer stuk. De gegrilde ananas met ijs, maakte de avond helemaal perfect.

Dat er gelachen werd met mijn superwarme slaapsokken, nam ik er dan ook met graagte bij.

Die doopsuiker houden we nog wel te goed! 😉

Ideaal zeilweer

Normaalgezien zou mijn vriend het voorbije weekend met een groep van vijf andere zeilers de oversteek naar Ramsgate wagen. Helaas strooide het overlijden van de schoonvader van één van de zeilers roet in het eten. De zeiltocht werd afgelast en vervangen door een last minute zondags zeiltochtje op het Grevelingenmeer. In een vlaag van verstandsverbijstering gaf ik me op om mee te gaan zeilen. Van het oorspronkelijke groepje was er nog één andere zeilkameraad die het zag zitten mijn vriend en mezelf te vergezellen.

En zo reden we zondagochtend vroeg met z’n drieën richting Grevelingenmeer. Vurig hopend dat de weersvoorspellingen ernaast zouden zitten en dat de regenvlagen die we onderweg trotseerden, spontaan zouden oplossen eens we het Grevelingenmeer hadden bereikt.

De donkere dreigende wolken bij aankomst voorspelden echter niet veel goeds. De dame aan de balie raadde ons aan te overleggen met één van de zeilers, want er stond een vrij stevig windje. Misschien net iets te heftig voor nog niet zo geroutineerde amateurzeilers. Na overleg met de zeildeskundige, besloten we alles even te laten bezinken en eerst een koffie/thee te gaan drinken in de cafetaria van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Ik vond het echter onnozel om helemaal naar Nederland te rijden om dan op het laatste moment te beslissen de zeiltocht af te lassen omdat er een beetje meer regen en wind dan gewoonlijk was. Wij zijn toch geen watjes! Hup met die zeilboot!

De vriendelijke mensen van het zeilcentrum waren gelukkig zo sympathiek om ons zeilbroeken uit te lenen. Die zouden ongetwijfeld van pas komen! Mijn zeilbroek was wel een maat of twee te groot, maar dat kwam goed uit, want ik had een kleedje aan. Helemaal ingepakt met zeilbroeken en regenjassen laadden we alles in onze zeilboot. Natuurlijk begon het nog voordat we goed en wel vertrokken waren te stortregenen. Dikke, natte druppels. Die zeilbroeken bleken een waar godsgeschenk.

Na uit de haven gevaren te zijn, hesen de mannen de zeilen en waren we aan de willekeur van de wind overgeleverd. Ons bootje schoot vooruit over de golven (normaal zijn er geen golven op het Grevelingenmeer, maar de wind was zo fel dat er toch golven ontstonden). We waren letterlijk een speelbal van de elementen. Op een gegeven moment kantelde de boot bijna 90 graden (het zeil was bijna parallel met het meeroppervlak). Spannend, maar ik voelde me op geen enkel moment onveilig. En alhoewel ik een dikke hekel heb aan regen, zag ik wel de fun in van dit avontuur. Wij waren bijna de enige zeilboot op het ganse meer, wat ons uitstapje een echt avontuur maakte.

Het lukte me zelfs om tussen de regenbuien door mijn slaatje van de Albert Heijn zonder morsen op te eten. Na een uur of anderhalf zeilen, moesten we beslissen of we rechtsomkeer zouden maken dan wel verder zouden varen. We hadden de boot namelijk voor de ganse dag gehuurd, maar de vriendelijke mensen van het zeilcentrum hadden gezegd dat we de boot ook na drie uur mochten binnen brengen en dat ze dan maar drie uur zouden aanrekenen. Klantvriendelijk!

Eigenlijk zag ik het nog wel zitten om verder te varen met de wind in de zeilen, maar ik besefte ook dat de terugtocht, tegenwind, een ander paar mouwen zou zijn. En ik voelde dat de vochtigheid, alle regenjassen en zeilpakken ten spijt toch in mijn kleren begon te kruipen. Rechtsomkeer maken leek de verstandigste beslissing.

En ja, de terugtocht was een ander paar mouwen. Het lukte ons gewoon niet om vooruit te geraken, enkel op de zeilen. De wind blies ons telkens weer terug en we bleven afdrijven van onze koers. De motor leek de enige oplossing. Met het aanzetten van de motor kwam bij mij ook de misselijkheid opzetten. Ik had nochtans gehoopt daarvan gespaard te blijven. ‘t Zal de beweging van de boot op de golven geweest zijn. De misselijkheid bleef echter binnen de perken en ik slaagde erin zonder accidentjes het vaste land te bereiken. Het hielp wellicht dat ik het laaste stuk aan het roer zat. Wat een hogere concentratie vereiste dan gewoonlijk, want het stikte er van de windsufers die wilden profiteren van de stormwind in de zeilen.

Na dit natte avontuur moesten we een beetje bekomen in de cafetaria. En kijk, terwijl wij zaten op te drogen, trok de lucht langzaam open. Toch te vroeg teruggekeerd. We besloten dan maar optimaal te profiteren van het mooie weer en een wandeling te maken. We bezochten eerst het Inspiratiecentrum Grevelingen, waar we genoten van een prachtig uitzicht op de omgeving en liepen dan verder naar de zee terwijl we de hapjes opaten die we meegenomen hadden voor op de boot. We genoten van het schouwspel van de veelkleurige kite surfers en vroegen ons af hoe het kwam dat er niet meer ongelukken met die dingen gebeuren.

Dorstig van de strandwandeling zochten we een plekje in de zon op het terras van Strandpaviljoen Brouw. We klonken op de plotse weersomslag en zochten via tripadvisor een goed restaurantje om te gaan eten. Ik reserveerde een tafeltje voor drie in Brasserie Maritime in Zierikzee, een bijzonder charmant dorpje waar ik zeker nog eens wil terugkeren.

Onderweg naar Zierikzee hadden we nog een klein akkefietje toen de eega van onze kameraad whapsapp-gewijs liet verstaan dat ze het toch wel zou appreciëren als we samen met haar zouden avond eten. Wij waren echter nog zo’n uur en een drie kwartier van haar verwijderd. Uiteindelijk werden de plooien min of meer gladgestreken en kregen we haar zegen om in Zierikzee te gaan eten. Ik stond nochtans klaar om onze reservatie af te bellen!

Het was ondertussen zo warm dat we zonder problemen op het terras konden eten. Dat hadden we nooit durven hopen toen we in de gietende regen ‘s ochtends vertrokken! Het eten van Brasserie Maritime was trouwens voortreffelijk. Mijn zeebaas met kokkels was om duimen en vingers af te likken. Ongelooflijk lekker!

Na het avondmaal wachtte ons nog een lange rit naar huis. Gelukkig vliegt de tijd als je in goed gezelschap bent…

Hoewel ik zeilen in stormweer best wel avontuurlijk vond, hoop ik dat ons volgend weekend beter weer te wachten staat.

De megalieten van Cauria en watersport in de baai van Propriano – 18 juli 2016

Het wordt zo’n beetje een rode draad aan de ontbijttafel: vogels voeren. De mussen lieten zich de broodkruimels die we ‘per ongeluk’ van tafel lieten vallen alvast goed smaken.

Hoe fijn het ook was om ‘s ochtends te kunnen ontbijten langs het zwembad, het was nog veel fijner geweest zijn als ik mijn dag had kunnen starten met een zwempartij. Door de onmogelijke openingsuren van het zwembad had ik echter nog geen enkele keer van het zwembad gebruik kunnen maken. Wat een zot idee om mensen pas vanaf 9.30u toe te laten te zwemmen.

Na het ontbijt zette mijn vriend zich opnieuw achter het stuur van onze huurwagen en vertrokken we voor een rit naar de prehistorische site van Cauria. Onze eerste bestemming was een menhirveld van Palaggiu. Het kostte ons redelijk was moeite om deze site te vinden, want er was geen enkele richtingaanwijzer die naar de site leidde. We konden ons enkel baseren op de zeer summiere uitleg in onze reisgids. De ingang naar de site was een doodgewoon metalen hek, waarin, als je heel goed keek, de naam Palaggiu was uitgekrast, wellicht door een toerist die zich zelf geërgerd had aan de gebrekkige aanduiding.

De site zelf bereikten we na een wandeling van zo’n twintig minuten in de blakende zon. Het menhirveld met zo’n 250 menhirs deed ons de hitte al snel vergeten. Een aantal menhirs waren opnieuw opgericht, maar andere lagen gewoon kris kras over mekaar. Heel indrukwekkend om in the middle of nowhere, omringd door dorre velden, kunstwerken van duizenden jaren oud te vinden.

Gelukkig waren de prehistorische sites van Stantari en Fontanaccia iets beter aangegeven. Een zeer eenvoudige wandeling bracht ons naar de prachtige menhirs van Stantari. Die menselijke trekken uitgehouwen in steen, ze blijven me verbazen. Waarom onze verre voorouders deze stenen bewerkten en polijstten zullen we wellicht nooit helemaal met zekerheid kunnen zeggen.

De site bevatte niet enkel menhirs maar ook de dolmen van Fotanaccia, de best bewaarde dolmen van gans Corsica. Genoeg moois om een geschiedenisliefhebber als ikzelf te enthousiasmeren.

Na ons bezoekje aan de megalieten van Cauria aten we ons middagmaal in de prachtige schaduwrijke tuin van U Sirenu. We gingen allebei voor de assiette gourmande, allerlei proevertjes uit de Corsicaanse keuken. Lekker, maar een beetje te zwaar. We eindigden de maaltijd met un verre de l’amitié, een likeurtje door het restaurant zelf gestookt, ons aangeboden door het huis.

Na deze bijzonder gezellig stop keerden we terug naar Propriano voor een namiddagje watersporten. We huurden opnieuw een kleine catamaran en waagden het erop om daarop aansluitend ook nog eens twee paddle boards te reserveren.

Na dat uurtje op de catamaran met een instructeur voelden we ons zeker genoeg van onszelf om het er met twee op te wagen. Ik vond het eerlijk waar geweldig. Zo met ons tweetjes overgeleverd aan de elementen. Een catamaran is een superwendbaar bootje en we voeren aan een hoog tempo van de ene naar de andere kant van de baai.

Bij aanvang was ik wat onzeker over het paddle boarden, maar het gevoel dat we op het einde van onze eerste kennismaking hadden, bleek te kloppen. Het was deze tweede keer veel makkelijker om ons evenwicht te bewaren. Kleine golven veroorzaakt door jetski’s konden we zonder problemen opvangen. Het ganse uur zijn we zelfs geen enkele keer van ons board gevallen. Een onverhoopt succes!

In uitgelaten stemming keerden we terug naar het hotel. In de late namiddag was het zwembad gelukkig wel geopend en zo konden we eindelijk het zwembad uitproberen waar we al drie ochtenden en twee avonden langs gezeten hadden.

Na een lange douche begonnen we aan de wandeling naar het centrum. De eerste keer dat we deze afstand te voet zouden doen. Niet bepaald een fijne wandeling, want langs een drukke baan, maar ik wilde graag onze laatste maaltijd in Propriana een flesje wijn drinken, zonder dat mijn vriend zich moest opofferen om bob te zijn. Uiteindelijk viel de wandeling zelfs beter mee dan verwacht.

In restaurant Terra Cotta klonken we met een glaasje champagne op de zeer geslaagde dag en het feit dat we niet van onze paddle boards gevallen waren. De zesgangenmaaltijd was een feest voor de smaakpapillen. Ons beste avondmaal tot nog toe. Enkel van het hoofdgericht met lotte had ik meer verwacht.

Dit aten wij:

Espuma de fromage corse sartenais, poudre de jambon corse de Guitera
Cannelloni de tomate, rémoulade de crabe aux fines herbes, pomme Granny Smith et tuile à l’encre de seiche
Bavarois d’oursin, fenouil confit, sabayon réduit au Sant Armettu
Fine ravioles de homard, jus corsé au safran corse
Lotte rôtie longuement à l’huile d’olive (façon mode corse), légumes et petits pois de saison
Crémeux au citron confit corse, fin crumble croustillant, meringue, framboise et sorbet citron

Bij het dessert dronken we een glaasje muscat, ons aangeraden door de ober. Muscat lijkt een voor de hand liggende keuze als dessertwijn. Maar de zoete wijn vloekte een beetje met het dessert waarbij vooral de zurige citroen de hoofdtoon voerde. De huisgemaakte limoncello was een perfecte afsluiter van de dag die de geschiedenis zal ingaan als ‘de dag dat yab niet van haar paddle board viel’.

Cucuruzzu, Capula en Col de Bavella – 17 juli 2016

Alweer een prachtig zonnige dag in Corsica! I could get used to this!

Na het ontbijt op het terras van hotel Bartaccia vertrokken we richting de prehistorische site Cucuruzzu. Onderweg passeerden we langs het mooie dorpje Sainte-Lucie de Tallano dat vooral beroemd is om het Couvent St.-François. We lasten een korte tussenstop in om het vervallen klooster te bewonderen. Volgens onze gids zou het bouwwerk momenteel volop gerestaureerd worden, maar wij zagen geen spoor van enige oplapwerken. In tegendeel, het prachtige klooster zag er erg verwaarloosd uit. Jammer dat een monument dat dateert uit 1492 zo ligt te verkommeren. Hopelijk vindt men snel geld voor de restauratiewerken.

De archeologische site van Cucuruzzu stelde gelukkig niet teleur. Wat een fenomenale plek! We wandelden door een prachtig woud waarin overal verspreid gigantische rotsblokken en tafoni lagen. Bij de start van ons bezoek kregen we een bijzonder uitgebreide Nederlandstalig gids die alle bijzonderheden van de site van naaldje tot draadje beschreef. De tafoni (door erosie langs onder uitgeholde stenen) zouden vroeger dienst gedaan hebben als schuilplaats voor de prehistorische mensen. De sporen van bewoning op deze plek gingen terug tot duizenden jaren vóór onze jaarrekening.

Een eeuwenoude pad bracht ons naar het casteddu van Cucuruzzu, een enorme citadel met een oppervlakte van 1200 vierkante meter daterend uit het tweede millennium vóór Christus. Bij het bouwen maakten de prehistorische mensen gebruik van de natuurlijke materialen die voorhanden waren op de site. Slechts een klein gedeelte van de citadel is zichtbaar voor de bezoekers, maar het was erg bijzonder om muren, opslagruimten en torens te bezoeken die zo oud waren.

Vanaf het casteddu van Cucuruzzu liepen we verder naar de ruïnes van het middeleeuwse kasteel Capula, een Romeinse versterking die in 1259 verwoest werd. Op deze site werd een menhirbeeld gevonden van een gewapende prehistorische krijger. Ik was oprecht onder de indruk van de ganse site. We liepen er in totaal dan ook meer dan twee uur rond. Dikke aanrader!

Omdat we langer op de site hadden rondgelopen dan verwacht, was het al bijna voorbij lunchtijd. We zochten dus snel op tripadvisor iets om in de buurt te lunchen en kwamen zo terecht op het mooie terras van La Pergola in Levie. Het was half twee toen we daar aankwamen en het piepklein verhoogde terras aan de voorzijde van het restaurant zat vol met klanten die al gegeten hadden. Gelukkig was keuken nog niet gesloten. Voor slechts 20 euro kregen we een eenvoudige, maar lekkere driegangenmenu voorgeschoteld bestaande uit Corsicaanse specialiteiten, waarbij we een half litertje rode wijn dronken dat ons slechts 7 euro kostte. Dankjewel Tripadvisor om ons op deze fijne plek te brengen die we zonder jou nooit gevonden zouden hebben.

Verder naar de Col de Bavella vanwaar we een schitterend uitzicht hadden op de impressionante Aiguilles de Bavella (ruige, scherpe bergpieken) en de Middellandse zee aan de andere kant van het eiland. Corsica is zo klein dat je makkelijk op een paar uur van de west- naar de oostkust kan rijden. We parkeerden onze auto op de reusachtige parking (duidelijk een populaire toeristische bestemming) en gingen op zoek naar een wandeling die we in de buurt konden maken. Onze vorige ervaringen met wandelpaden waren niet zo positief, maar kijk, de wandelpaden waren hier wél duidelijk aangegeven en er was zelfs een plannetje waarop de te volgen route stond aangeduid.

Goedgezind vertrokken we voor de twee uur durende wandeling ‘U Cumpuleddu’, waar we ongetwijfeld bijna drie uur over zouden doen, ons kennende. De wandeling leidde ons door een mooi bos helemaal tot aan de Trou de la Bombe, een door erosie in de rotswand ontstaan gat op zo’n 9 meter hoogte. Wat een beetje een verrassing voor ons was, want nergens stond vermeld dat dit natuurwonder dat ook in mijn reisgids vermeld werd, het verste punt van de wandeling was. We klauterden wat rotsen op om zo dicht mogelijk bij de Trou de la Bombe te komen, maar besloten af te zien van de klim naar het laatste stuk, omdat onze wandelsandalen niet het geschikte schoeisel waren voor zo’n klimpartij.

We wandelden terug langs een andere route (hoera, een cirkelvormig pad) en kregen enkele prachtig uitzichten op de Aiguilles de Bavella cadeau. Echt een bijzonder fijne wandeling in een omgeving die vele kunstenaars geïnspireerd heeft en nog steeds inspireert.

Terug in het hotel was het al 18.30u, maar veel honger hadden we nog niet, na ons late middagmaal. We douchten en seksten op het gemak om vervolgens een laat avondmaal in ons hotel te eten. De bediening was nog altijd slecht, maar de cocktail l’Île de Beauté en de risotto met kreeft mochten er daarentegen wel wezen.

Koreaanse diner bij Maru

Ter ere van mijn collega die in juli op vakantie geweest was in Zuid-Korea (ik stikjaloers natuurljk!), had ik een etentje georganiseerd in het Brusselse restaurant Maru. We waren in totaal met zes collega’s en mijn vriend (die kon aansluiten omdat zijn meerdaagse zeiltocht naar Ramsgate afgelast was). Ik had gereserveerd om 19u en het was de bedoeling om daarvoor nog iets te gaan drinken met de collega’s.

We vertrokken rond een uur op vijf op het werk (hey, op een vrijdag mag dat al eens, he!) en namen na een fikse wandeling, onder de deskundige begeleiding van onze Brusselse collega met gidsaspiraties, de tram naar het JAM hotel. Op het dak van dit hotel is onlangs een hippe bar geopend. Het uitzicht vanaf het dakterras is zeer mooi, alleen jammer dat er te weinig tafeltjes zijn op het hoogste niveau om van het uitzicht te kunnen genieten. We daalden dus langs een buitentrap een verdieping naar beneden om ons daar in de lounge chairs te nestelen. Jammer genoeg zonder uitzicht op de Brusselse skyline, maar wel mét uitzicht op het smalle zwembad. We dronken prosecco en gin-tonic om de start van het weekend te vieren.

Daarna liepen we nog even langs het gemeenschapshuis van onze jongste collega. Een prachtig gerenoveerd herenhuis waar zij met haar partner en enkele huisgenoten woont. Onze jongste collega is duidelijk niet zo goed in het inschatten van de tijd, want no way dat we om 19u in het restaurant zouden zijn, waar mijn vriend (die wel stipt is) op ons zat te wachten. Zo’n twintig minuten te laat arriveerden we in restaurant Maru.

Echt een fijn restauant trouwens voor wie zich wil verdiepen in de Koreaanse keuken. Al de klassiekers staan er op de menukaart en ze hebben ook een mooi aanbod aan Koreaanse dranken. Ik ging voor de 불고기 (bulgogi) en de Koreaanse pruimenwijn. De meeste van mijn collega’s bestelden een 비빔밥 (bibimbap). Bij het bestellen van de bulgogi vroegen ze of we dit aan tafel bereid wilden hebben. Dat leek ons te veel gedoe, maar achteraf bezien, zagen we bij andere tafels dat dit er wel tof uit zag.

Ik had als dessert Koreaanse pannenkoekjes besteld, maar besefte al gauw dat ik genoodzaakt was mijn dessert te delen met mijn tafelgenoten. Het groenetheeijs met rode bonen viel niet in de smaak bij mijn collega’s aan de overkant van de tafel, dus offerde ik mijn pannenkoeken op en at ik de overschot van het groenetheeijs op. Dat trouwens bijzonder lekker was.

Na de maaltijd keerden we terug richting Brussel-Centraal om nog iets te drinken bij de BrewDog, een bar die een bijzonder indrukwekkend bieraanbod op tap heeft. Ik ben geen bierdrinker, maar hun cava is ook niet slecht. 😉 Mijn collega vond het bier wat te duur, maar ik moet zeggen dat deze hippe plek vlak tegenover Brussel-Centraal wel bij mij in de smaak viel.

Uiteraard namen we de laatste trein richting Leuven. Plakkers, he. 😉

Spontane dinner dates

Trouwe volgers van deze blog weten het ongetwijfeld, onze agenda laat weinig tot geen ruimte voor spontaneïteit. Deze zomer had ik me echter voorgenomen om de weekavonden niet vol te plannen, kwestie van wat tijd te hebben voor spontane invallen (en ook een beetje om al mijn reisverslagen te kunnen schrijven en mijn foto’s te kunnen verwerken).

Zo konden mijn vriend en ik woensdagavond op de bots beslissen om te genieten van de prachtig zomeravond en iets te gaan eten op een terrasje. Ik denk dat ik er al eens eerder over geschreven heb, maar het is in Leuven enorm moeilijk om een terras te vinden waar je lekker kan eten en dat ‘s avonds in de zon ligt. Ik meende dat het terras van De Hoorn, midden in de nieuwe hippe stadswijk in wording wel nog avondzon zou hebben. Helaas, een recente nieuwbouw blokkeerde de laatste zonnestralen. Maar: de mosselen waren uitstekend en de locatie is zeer inspirerend. Momenteel ligt De Hoorn midden in een bouwwerf, maar het is niet moeilijk je voor te stellen hoe mooi de site zal zijn, eens de werken achter de rug zijn.

Op donderdagavond hadden we eveneens niets gepland. Tot we een berichtje kregen van onze kameraad uit Meldert dat hij voor zijn werk de ganse dag in Leuven in de Faculty Club zat. En of we al plannen hadden voor het avondmaal. Nu wel dus!

Ik was oprecht blij dat ik ditmaal geen sms moest terug sturen dat het niet paste voor ons. We spraken af rond 18u aan het station van Leuven en zochten een plekje op het terras van de Klimop. Super leuk om bij te kunnen praten. Helaas stelde het eten teleur. Ik had een kabeljauw met asperges besteld en mijn tafelgenoten een Thaise noedelsalade. De salade zag er eerlijk gezegd wat povertjes uit. Mijn gerecht was daarentegen wat van het goede te veel. Mijn portie kabeljauw was het dubbele van wat ik een normale portie beschouwd. Verder dreef de kabeljauw in een witte roomsaus en waren de asperges te hard gebakken (groene asperges moeten groen zijn, niet bruin). Het was ook gewoon echt te veel, waardoor ik genoodzaakt was een flink stuk vis te laten liggen. Teleurstellend!

Gelukkig maakte het ijsje van Decadenza achteraf veel goed. Dat zabaglione-ijs was ronduit fenomenaal. Al smullend liepen we terug naar ons appartement om daar nog een flesje Corsicaanse witte wijn te kraken en te praten tot de zon al ver onder was.

Meer van dat!

Filitosa en Propriano – 16 juli 2016

Onze eerste handeling nadat de wekker ging: de nieuwsberichten lezen. De couppoging in Turkije lijkt nu definitief mislukt en Erdogan zit steviger dan ooit in het zadel. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dit een goeie zaak is. Noch voor Turkije, noch voor de rest van de wereld. Een dictator die de touwtjes nu nog strakker in handen heeft en al zijn tegenstanders genadeloos zal vermorzelen.

We ontbeten zalig in het zonnetje langs de kant van het zwembad. De warme temperaturen deden mij echt deugd. Gewoon elke dag een ander kleedje kunnen aantrekken, ganser dagen in flipflops rondlopen en altijd buiten eten, versterkt het vakantiegevoel (neen, het IJsland-trauma is nog steeds niet verteerd).

Vandaag stond een uitstap naar de prehistorische site Filitosa op het programma. Iets waar ik lang naar had uitgekeken, want Corsica heeft meer te bieden dan zon, zee en strand. Het eiland heeft een heel boeiende geschiedenis die millennia terug gaat.

Filitosa lag op een half uurtje rijden van ons hotel en maakte de verwachtingen helemaal waar. De menhirs toonden vervaagde afbeeldingen van mensen die wellicht duizenden jaren geleden op Corsica geleefd hadden (over wie de menhirs exact voorstellen bestaan verschillende theorieën). Ik kon het niet laten de stenen aan te raken om contact te maken met een volk waarvan de oorsprong onbekend is.

We bezochten ook restanten van een nederzetting van de Torréens. Ook van deze bewoners van Corsica is weinig tot niets gekend. Enkel de bouwwerken met ronde torens zijn de stille getuigen van een lang vervlogen verleden. Heel boeiend zo’n mysterieuze beschavingen waar historici het gissen naar hebben.

Vanuit Filitoso reden we rechtstreeks naar het strand van Propriano om een tochtje met een catamaran en een paddle board te regelen. Omdat we geen van beide zaken al ooit eerder gedaan hadden, leek het ons verstandig om tweemaal een leraar te boeken. De vriendelijke dame van de watersportclub noteerde onze gegevens en verzekerde ons dat we een leuke tijd zouden hebben.

Aangezien we pas om 15u verwacht werden voor ons tochtje met de catamaran, namen we de tijd om te lunchen bij L’Ambata in Propriano. Ik bestelde een portie mosselen en mijn vriend ging voor een pizza. Niet origineel, wel heel lekker. Na de lunch keerden we terug naar het hotel om ons om te kleden en de gopro op te halen. Ik was van plan onze exploten op de baai van Propriano uitgebreid te documenteren.

Om 15u stipt stonden we klaar voor onze tocht met de catamaran. Ik was een klein beetje zenuwachtig omdat ik vreesde zeeziek te worden, maar de leerkracht stelde mij gerust: op een catamaran word je niet zeeziek. Helemaal vertrouwde ik zijn woorden niet, maar kijk, catamaran varen bleek zowaar mijn ding. Op zo’n kleine catamaran zit je vlak bij het water en alhoewel zo’n catamaran helemaal niet stabiel op het water ligt, voelde ik me het ganse uur prima.

Catamaran varen is ook een ideale sport om te doen op een warme zomerdag. Regelmatig kregen we golven zeewater over ons heen, die voor een aangename verfrissing zorgden. Onze instructeur bleek een zeer aangename kerel te zijn, afkomstig van het Franse vasteland. Hij was duidelijk trots op zijn Engels (dat idd zeer goed was), want hij stond erop ons in het Engels uitleg te geven ondanks het feit dat wij hem meermaal verzekerd hadden dat Frans voor ons ok was. Afwisselend bedienden we het roer, de fok en het grootzeil. Heel tof!

Ik legde heel onze tocht vast met de gopro. Niet dat iemand ooit dit filmpje zal bekijken, maar het is wel een fijne herinnering.

Na onze zeiltocht gingen we een klein uurtje bekomen op het strand. Stipt om 17u stonden we opnieuw paraat voor onze kennimaking met paddle boarding. Onze instructeur liet even op zich wachten, maar daarna konden we eraan beginnen. Paddle boarding bleek een pak moeilijker uit te vallen dan verwacht. De tips van de instructeur kwamen alleszins goed van pas. Het moeilijkste aan deze sport is het vinden van je evenwicht op het paddle board. Eens je dat beet hebt, ben je vertrokken.

De eerste keer dat ik erin slaagde om vanuit kniestand recht te staan, dacht ik ‘ oh, dat valt wel mee’, maar dat bleek een zware misrekening te zijn. Een paar tellen later lag ik met mijn klikken en klakken in het water. Helaas verlieten bij deze valpartij zowel de gopro (die met een elastische band op mijn voorhoofd was bevestigd) als mijn zonnebril mijn hoofd. Ik koos ervoor achter de gopro aan te gaan (die gelukkig voorzien was van een drijvend achterstuk), wat betekende dat mijn zonnebril helaas op de bodem van de Middellandse Zee terecht kwam. Een zeemansgraf.

Mijn vriend en ik donderden nog een paar keer van het paddle board af, terwijl onze lesgever ons instructies gaf over de juiste technieken. Op het einde van het uur hadden we allebei het gevoel dat het eindelijk een beetje begon te lukken, maar toen moesten de paddle boards alweer ingeleverd worden. Mijn vriend deed daarna nog een manmoedige poging om al snorkelend mijn zonnebril terug te vinden op de bodem van de baai, maar zoals ik al verwacht had, leverde dit geen enkel resultaat op.

Ik baalde wel een beetje dat ik mijn zonnebril kwijt was, want ik haat het om mijn ogen te moeten dichtknijpen wegens te fel zonlicht. Gelukkig realiseerde ik mij dat de meeste winkels in Corsica tot vrij laat op de avond open zijn. We haastten ons dus naar de winkelstraat in de hoop daar een nieuwe zonnebril op de kop te tikken. En jawel, in een accessoirewinkel vond ik een min of mee aanvaardbaar model voor de zeer aanvaarbare prijs van 14 euro. Niet mijn droommodel, maar goed genoeg om deze vakantie mee uit te doen.

Blij gemutst keerden we terug naar het hotel voor een verfrissende douche, waarna we opnieuw naar het centrum van Propriano terugkeerden voor het avondmaal. We hadden onze zinnen gezin op een diner in restaurant Terra Cotta om te vieren dat het catamaran zeilen en paddle boarden zo goed was meegevallen. Terra Cotta zou één van de beste restaurants van Propriana zijn, allez, althans volgens tripadvisor. Benieuwd of de tripadvisor community het ook nu weer bij het rechte eind had.

Helaas, we hadden ons voor niets opgedirkt, Terra Cotta zat helemaal vol. Nochtans hadden we gehoopt dat er op dit latere uur (het was ondertussen al 21u) een plekje zou vrijkomen. We reserveerden dan maar meteen een plaatsje voor maandag (zondag waren ze gesloten), kwestie van geen twee keer van een kale reis terug te komen. Uiteindelijk belandden we een paar restaurants verder op het overdekte terras van Dolcemare, waar ik een werkelijk uitstekende zeewolf at. Ik had na het avondmaal nog net plek voor een heerlijke carpaccio van ananas als dessert.

Helemaal in vakantiestemming genoten mijn vriend en ik van het mooie uitzicht op de haven en de prachtige avond. Fantastisch.

Van Corte via Ajaccio naar Propriano – 15 juli 2016

Wakker geworden met het verschrikkelijk nieuws van de aanslag in Nice. Mijn vermoeden van de avond voordien bleek bewaarheid: een terroristische aanslag die brutaal de feestvreugde van quatorze juillet teniet deed. Dat een mens in staat is om met een vrachtwagen in te rijden op onschuldige kinderen, het gaat er gewoon niet in bij mij. Zoveel doden op wat een fijne avond voor jong en oud had moeten zijn. Ik was er oprecht niet goed van.

Het ontbijt (dat nog steeds voortreffelijk was) verliep dan ook in mineur, met de beelden van de aanslag op de achtergrond. Het leek ietwat ongepast om plezier te hebben op vakantie, terwijl niet zo ver van ons vandaan mensen in het ziekenhuis voor hun leven vochten en nabestaanden rouwden om vrienden en familieleden.

In bedrukte stemming pakten we onze valiezen en lieten Corte, waar dikke regenwolken zich samenpakten, achter ons. We reden richting Ajaccio, hoofdstad van Corsica en geboorteplek van Napoleon. Onze route leidde ons opnieuw over de Col de Vizzavona waar het volgens onze auto slechts dertien graden was. Brrr. Onderweg kregen we zelfs een miniregenbuitje over ons heen. Zeker 20 druppels vielen uit de lucht. Met in totaal drie miniregenbuitjes zaten we daarmee boven het gemiddelde van 2 regendagen in de maand juli.

In eerste instantie vond ik het jammer dat het reisbureau geen overnachting in Ajaccio gepland had, maar toen we de stad binnen reden en meteen in de file terecht kwamen, vonden we dat opeens een pak minder erg. Ajaccio is een erg drukke stad met veel verkeer. Iets waar we duidelijk niet meer aan gewoon waren. We parkeerden onze auto in een enorme ondergrondse garage en wandelden de stad in.

Nog een teleurstelling: de citadel van Ajaccio was militair domein, een bezoekje was dus niet mogelijk. We liepen langs de citadel naar de haven en bewonderden de boten die daar aangemeerd lagen. Er passeerden boven onze hoofde opvallend veel helikopters die aan en af vlogen naar het ziekenhuis. In vogelvlucht is Nice niet zover van Ajaccio, misschien werden sommige gewonden naar hier gebracht voor verzorging?

Opeens trokken er donkere wolken samen boven Ajaccio en barstte een flinke regenbui los boven onze hoofden. Een échte regenbui met dikke, natte druppels. We schuilden op een overdekt terras met een glaasje muscat. Gelukkig verdreef de zon de regenwolken snel. Na een kwartiertje kon je zelfs aan niets meer merken dat het geregend had.

Een boottochtje vanuit Ajaccio naar de Îles Sanguinaires leek ons wel wat, maar de dame aan het loket deelde ons mee dat het erg winderig was waardoor de boot niet kon aanleggen op het eiland. Winderig weer en ruwe zee, dat klonk als een recept om zeeziek te worden. We besloten dan maar in zijn geheel af te zien van onze boottocht.

Na een verder niet noemenswaardige lunch op het terras van L’Instant reden we met de wagen de Route des Sanguinaires af tot we niet meer verder konden en we hem achterlieten op een reusachtige parking. We gingen te voet verder tot aan Pointe de la Parata alwaar we een prachtig uitzicht hadden op de Îles Sanguinaires. We klommen de rotsen op tot aan de voet van (alweer) een Genuese toren voor het allerbeste uitzicht. Al moesten we wel opletten dat we niet weggeblazen werden door de stevige wind.

Na de eilanden op zoveel mogelijk wijzen fotografisch vastgelegd te hebben, liepen we terug naar de parking. We zaten nog met een heleboel broodjes en koffiekoeken die we van de ontbijttafel meegenomen hadden en die niet in de maag van één of ander varken beland waren. De krijsende zeemeeuwen bleken echter waardige vervangers voor de varkens. En jawel, we waren snel van deze overtollige bagage verlost.

Er wachtte ons vanuit Ajaccio nog een stevige autorit naar Propriano. Onderweg passeerden we vele stranden waar het stikte van het volk. Veel te druk voor ons, dus we reden verder. Ondertussen waren we er helemaal van overtuigd dat we niets misten door niet in Ajaccio te overnachten. Ok, we hadden wel geen enkele van al de Napoleon gerelateerde bezienswaardigheden aangedaan, maar ik was toch al nooit een fan van de man.

We hadden met opzet gekozen voor de iets langere route langs de kust in de hoop op prachtige vergezichten. In dat opzicht stelde de route een beetje teleur. We waren beter gewoon!

Een half uur voor sluitingstijd kwamen we aan in Hotel Bartaccia. Een chic hotel opgedeeld in verschillende gebouwen met een prachtig zwembad en lounge bar. We kregen een mooie kamer met een rondruit prachtige badkamer én uitzicht op zee toegewezen.

Omdat ik me na de bochtige autorit niet helemaal optimaal voelde, dineerden we langs het sfeervol verlichte zwembad in ons hotel. Toch kon ik het niet laten een cocktail met de welluidende naam île de beauté te bestellen. Na een eerste teug van mijn cocktail voelde ik me miraculeus beter. Heerlijk!

Het eten zelf mocht er ook wezen, mijn kabeljauw met risotto was zalig lekker, zij het ietwat aan de prijzige kant. De bediening daarentegen was desastreus slecht. Borden werden niet afgeruimd, het duurde een eeuwigheid voor we onze drankjes en ons eten kregen we moesten drie keer infomeren waar de rekening bleef. Toen ik bij het afrekenen zei dat de service beter kon, kreeg ik zelfs niet eens excuses. ‘t Was zogezegd allemaal de schuld van het nieuwe kassasysteem. Nog iets: zogezegd kregen we twee verschillende glazen wijn geserveerd, maar geen van ons beiden kon het verschil tussen die twee glazen proeven.

Ondanks de crappy service was het eten bijzonder goed en kon ik het niet laten nog even langer te genieten van de prachtige avond. Die dessertcocktail met chocolade en rode vruchten was de perfecte afsluiter.

Vlak voor het slapen gaan, sijpelde helaas alweer slecht nieuws onze vakantie binnen: er was een staatsgreep in Turkije aan de gang. Wat een tumultueuze zomermaanden… De komkommertijd is niet meer wat ze geweest is.

Yet Another Blog

Life on my side

culinair