Twee fotootjes die ik op 23 februari in Brussel genomen heb met mijn Treo. Ik vond het zo’n raar schouwspel dat ik dit gewoon móest fotograferen, waarna ik natuurlijk prompt vergat dat die fotootjes nog op mijn Treo stonden. Ze zijn van ondermaatse kwaliteit, maar ik wilde ze toch graag met jullie delen.
Het eerste terrasje van het jaar 2007 is een feit. Deze avond na het werkcollege samen met mijn vriendje genoten van een overheerlijke salade niçoise (met verse tonijn!) op het terras van de Kosmopol. Zalig om in de buitenlucht te kunnen eten na een vermoeiende dag.
D’r liep trouwens veel bekend volk rond in Leuven. Op een kwartier tijd twee mannen van drieduizend (pieter jelle en i-manuel) en een oudstudiegenootje gezien. Iedereen zag er bijzonder goed gezind uit. ‘t Zal de invloed van het lentezonnetje zijn. 😉
Mijn broertje heeft een moto gekocht. Zo’n sportief geval dat eruit ziet als een racemachine (vraag me niet naar het merk, ik ben slecht in het onthouden van merken van gemotoriseerde voertuigen). In één moeite heeft hij zich ook een motorpak op maat laten maken om zijn ranke, slanke lijf (mijn broertje lijkt totaal niet op mij) te beschermen tegen eventuele valpartijen. Hij mist alleen nog een paar motorboots, wat met zijn schoenmaat niet zo evident zal zijn om te vinden.
‘t Is toch even wennen, mijn broertje op de moto. Diep in mijn gedachten zie ik hem immers nog steeds als die schattige peuter met de mooie blonde krulletjes. De krulletjes zijn gebleven, de kleur is drastisch veranderd. En schattig is hij al lang niet meer. 😉 Ik hou mijn hart vast als hij zijn eerste ritjes op de moto zal maken. ‘t Blijft toch mijn kleine broertje, he, zelfs al steekt hij ondertussen met kop en schouders boven mij uit.
Deze middag kocht in een nieuw boek in de boekenwinkel. Niet dat ik veel tijd heb om te lezen, maar wie weet heeft mijn trein binnenkort nog eens een monstervertraging.
Ondanks het feit dat ik érg, érg, érg blij ben dat de schilderwerken achter de rug zijn, ben ik iets minder blij met de kleur van onze logeerkamer: lichtgroen. Absoluut een foute keuze. Mijn vriend en ik hadden ook nooit groen in gedachten voor de slaapkamers. ‘t Is de schuld van de mevrouw in de verfwinkel die ons dat lichtgroen heeft aangesmeerd. Gelukkig zijn we begonnen met het schilderen van de logeerkamer, waarna we al snel onze foute keuze merkten en er wijselijk voor kozen om onze eigen slaapkamer in dezelfde kleur als de leefruimte te schilderen. (We zijn daarvoor wel nog wat extra potten verf moeten gaan halen.)
Dus u bent gewaarschuwd: als u bij ons komt logeren, moet u in een lelijk groene kamer slapen. Achja, tijdens het slapen merk je daar toch niet veel van. 😉
Met z’n tweetjes in bad in ons pasgeverfde appartementje, genietend van een glaasje wijn, heel veel schuim en geurkaarsjes. Zalig!
Finito! No more paint! Althans toch voor een paar jaar. 😉 Ik ben superblij dat het achter de rug is. Gelukkig zorgde het zonnetje dat in ons appartementje binnenscheen voor een vrolijk sfeertje tijdens het schilderen. Al bij al waren we redelijk snel klaar (al om zes uur deze avond). Het opruimen is nog niet volledig gedaan. Maar da’s een detail.
We hebben meteen een flesje Toscaanse wijn (een verjaardagscadeautje dat lange tijd in de kast is blijven staan) gekraakt om het einde van de schilderwerken te vieren.
Om te schilderen…
Prachtige zwartwitfoto’s genomen tijdens een bezoek van Angelina Jolie aan het vluchtelingenkamp Oure Cassoni in Tsjaad. Ik vind het bewonderingswaardig dat mensen zoals Angelina Jolie hun bekendheid gebruiken om de aandacht te vestigen op de tragedie die aan de gang is in Darfur. Na Rwanda zwoer de internationale gemeenschap dat ze nooit meer de ogen zou sluiten voor genocide. Helaas.
We hebben goed gewerkt vandaag. De twee slaapkamers, de badkamer en het toilet zijn volledig klaar. Het plafond van de leefruimte moet nog een extra laagje krijgen en dan is dat ook achter de rug. Dat betekent dat als we vandaag goed doorwerken, het ganse appartement volledig afgewerkt is.
Met dank aan de schoonfamilie voor de verfhulp.