Afscheidslunch bij Balls & Glory

Vandaag spoorde ik voor de laatste keer dit jaar van Leuven naar Brussel. Niet zozeer om werkredenen, thuiswerk leent zich nu eenmaal beter voor een eindeloze opeenvolging van Microsoft Teams vergaderingen, maar wel om afscheid te nemen van een collega wiens tijdelijk contract vandaag afliep. Voor deze gelegenheid gingen we met een handvol collega’s lunchen bij Balls & Glory, het favoriete restaurant van de afscheidnemende collega. Zelf ben ik minder een fan, maar voor één keertje wil ik wel eens een bal of twee eten. En ik moet eerlijk toegeven dat zowel de arancini als de kerstbal met veenbessen mij goed smaakten. De klassieke bal met kaas kon mij minder bekoren.

Na de lunch maakte ik kort een ommetje in Brussel om al die ballenoverdaad te laten zakken en wat van de kerstsfeer in onze hoofdstad op te snuiven. Vervolgens nam ik de trein terug naar Leuven om te beginnen aan de laatste werkuren van het jaar 2021. Een bijzonder pittig jaar dat voor mij in volle coronacrisis de start in een nieuwe functie betekende, ontelbaar veel overuren en (te) veel hoofdbrekens op het vlak van personeel. Maar als ik terugkijk op het werkjaar 2021, kan ik niet anders dan tevreden zijn. Zeer trots op het harde werk en de goeie resultaten die mijn afdeling heeft neergezet in moeilijke omstandigheden.

Lunch bij L’Intermezzo

Eigenlijk moest ik vandaag niet echt op kantoor zijn (die post kon gerust nog een paar dagen langer ongeopend blijven), maar een lunchvoorstel sla ik nooit af. Uiteindelijk is het helemaal niet lang sporen tussen Leuven en Brussel en al zeker niet als je voorzien bent van een laptop en een personal hotspot. Voordat je het weet stopt de trein in Brussel-centraal.

En ik kan alvast bevestigen: samen lunchen is ideaal om de banden met de collega’s aan te halen. De gesprekken gaan zoveel vlotter als er geen scherm is dat je scheid van de andere. En ja, een lekkere portie spaghetti frutti di mare valt natuurlijk ook niet te versmaden.

Yet another business lunch

Nog steeds blij dat het weer mogelijk is om samen te lunchen. Niets zo goed om de banden aan te halen met een belangrijke business partner als gezellig rond een tafel zitten onder het genot van lekker eten en een goed glas wijn. De relatie met deze partner is bij momenten nogal gespannen en zulke informele momenten zijn de ideale manier om tot meer wederzijds begrip en een betere samenwerking te komen.

Business lunch

Mij vandaag superhard gehaast om van de ene vergadering in gebouw X (gepland einduur: 11u) tijdig naar de andere vergadering in gebouw Y (gepland beginuur 11u) te geraken. Gebouw X en gebouw Y liggen 2,6 kilometer uit mekaar, toch een klein kwartier fietsen. Gelukkig ben ik een efficiënte voorzitter en slaagde ik erin de eerste vergadering een kwartier vroeger af te ronden dan gepland en kijk, zo was ik nog eerder dan mijn andere collega’s in de vergaderzaal in gebouw Y.

Na het einde van de vergadering gingen we met gans het gezelschap lunchen. Niet fancy, maar zo’n lunch is altijd een goeie gelegenheid om wat ongedwongen bij te praten en elkaar wat beter te leren kennen.

Ramen in Brussel

Gisterenavond had ik na het werk afgesproken met een vriendin die ik leerde kennen in de tijd dat bloggen nog hip en populair was. Ondertussen staan we allebei wat verder in onze professionele carrière en het is fijn ideeën uit te wisselen en samen te babbelen, over het werk of de vrije tijd. Heel knap hoe mij vriendin in zichzelf gelooft en onbevreesd en gestaag opklimt in het bedrijf waarvoor ze onlangs is beginnen werken. Een echte power woman!

We begonnen de avond met een drankje op het terras van La Flaque, een nieuwe Brusselse biowijnbar. Zolang het weer het nog toelaat, blijven we terrasjes doen! De schuimwijn was ok, maar de uitleg over de wijnen mocht toch iets meer zijn dan gewoon snel de druivensoort afraffelen. Maar wellicht ben ik verwend door mijn bezoekjes aan Terroir en Surlie in Leuven.

Na een glaasje wijn als aperitief wandelden we een paar meter verder naar Menma voor een lekkere portie ramen met huisgemaakte noedels. Wel jammer dat we in een gebricoleerd hokje met plastieken folie bevestigd aan een houten frame terecht kwamen. Dacht dat het ondertussen al lang duidelijk was dat die plexiglazen schermen en afgeleiden niets bijdragen om het virus af te remmen. Gelukkig smaakte de ramen uitstekend!

We sloten de avond af met een theetje en een huisgemaakte limonade in het gezellige café De Markten.

Een fijne avond die voor herhaling vatbaar is!

The ladies who lunch at Frank.

Yep, we houden onze traditie in stand! Binnenkort mogen we ongetwijfeld een dossier indienen bij UNESCO voor een erkenning als immaterieel cultureel erfgoed. 😉

Enfin ja, het was nog net warm genoeg om met ons drietjes een terrasje te doen bij Frank. Al stak er naar het einde van onze date toe wel een fris windje op. We wisselden vakantieverhalen uit en praatten bij over het leven en zo. Gewoon gezellig keuvelen onder vriendinnen.

Ik bestelde een pastrami sandwich, die zo groot was dat ik mijn sandwich met de beste wil van de wereld niet op kreeg. Dat gebeurt mij echt niet vaak. Waar voor mijn geld, dus! En het was nog lekker ook!

Benieuwd waar onze volgende date ons zal brengen.

Lunch by albert

Genoten van een heerlijke lunch met mijn collega’s op het dakterras van restaurant albert (met kleine a). En ja, met het weekend in zicht hoorde daar een glaasje witte wijn. Kwestie van die twee laatste vergaderingen van de week wat makkelijker verteerbaar te maken. 😉

Calamar met zwarte pens, ramiro paprika en saffraanrijst:

Eendenborst op zout en exotische peper, rijst en jasmijn emulsie, witte perzik en courgette:

Geroosterde pruim, Thaise basilicum pannenkoek, karamel en zwarte bessengel:

Ik liep vrijdagavond over het Ladeuzeplein waar de Leuvense kermis staat opgesteld. En alhoewel ik altijd een grote fan ben geweest van de meer spectaculaire attracties in pretparken, denk ik dat ik deze toch maar aan mij laat voorbij gaan.

Brussel!

Heftig dagje vandaag op het werk (ik had best wel wat stress voor een heel belangrijke vergadering die ik moest voorzitten en de vijfde en laatste vergadering duurde maar liefst tot 19u), maar blij om nog eens in Brussel te zijn.

Afscheidslunch bij Humphrey

Toch handig zo’n blog. Dankzij de zoekfunctie kon ik pijlsnel achterhalen dat ik een kleine vier jaar geleden ook een afscheid vierde met collega’s op het terras van Humphrey. Ditmaal zat ik echter met drie andere dames aan tafel om afscheid te nemen van een sympathieke collega die ik in het verleden nog zelf geselecteerd heb. Ondertussen al vijf jaar geleden, niet te geloven… Ik zie haar nog zó voor me zitten tijdens dat sollicitatiegesprek en nu slaat ze haar vleugels uit en kiest ze resoluut voor een andere richting. Mooi om te zien hoe ze gegroeid is de jaren dat ze bij ons gewerkt heeft.

Het weer zat niet echt mee, gelukkig hield de terrasoverkapping ons droog terwijl de regen over Brussel neerdaalde. Ondanks het feit dat er amper drie tafeltjes bezet waren op het terras, moesten we bijna drie kwartier (vijfenveertig minuten!) wachten op ons eten. Om dan te moeten vaststellen dat mijn collega’s amper drie asperges op hun bord gekregen hadden (en neen, ze hadden geen voorgerecht besteld). Was ik blij dat ik vis had besteld, want met drie asperges heb ik echt niet gegeten… Helemaal op het einde van de maaltijd kwam de ober vragen of mijn tafelgenoten nog wat extra asperges wilden. Euh, ja, uiteraard! Heel zuinigjes kregen ze elk nog één asperge. Sorry, maar voor zo’n minimaal gerecht is 22 euro echt te veel aangerekend, zelfs al kregen mijn collega’s daar een fancy broodje bij. Ik denk niet dat ik nog snel zal terugkeren naar Humphrey…

Tijdens de lunch volgden we met een half oog en oor het vragenuurtje dat ons bedrijf via teams organiseerde. Het was een ietwat saai onderwerp, dus veel misten we niet… We haalden herinneringen op en klonken op het succes van onze collega, die vooraleer aan haar nieuwe uitdaging te beginnen, eerst nog een taalcursus in Barcelona gaat volgen. JALOERS!

Gelukkig vulde de pasta van Convento Food die mijn vriend en ik ‘s avonds aten een beetje meer dan deze ietwat magere lunch.

The Lighthouse in Villa Empain

De laatste vrijdag van de paasvakantie hadden mijn vriend en ik vrijaf genomen. De boog kan immers niet altijd gespannen staan en we werken al meer dan genoeg.

We spoorden naar Brussel Centraal en van daaruit fietsten we naar Villa Empain vlakbij Ter Kamerenbos in Elsene. Deze prachtige art-deco villa mét zwembad is nu een museum voor moderne kunst. Tijdens ons bezoek waren er twee tijdelijke tentoonstellingen te bezichtigen: The Light House met tal van installaties en sculpturen rond het thema licht en Aleppo, dat de ravage toont veroorzaakt door de burgeroorlog in Syrië.

De fietstocht naar Villa Empain was iets pittiger dan verwacht, met een aantal stevige klimmetjes onderweg. Een kwartiertje voor het begin van ons tijdslot parkeerden we onze fiets een beetje hijgend en bezweet aan de villa. Gelukkig moesten we niet wachten en mochten we meteen al binnen.

Ik neem jullie graag mee langs een aantal van mijn favoriete werken.

Hemels licht van Mounir Fatmi. Op de neon buizen is de soera 24 uit de Koran aangebracht:

Eternal Contradiction van Iván Navarro:

Fade Villa Empain van Erwin Redl:

To Breathe van Kimsooja:

Mona Hatoum – Misbah:

En een klein werkje in de conciërgewoning waarvan ik de kunstenaar niet ken, maar dat me wel aansprak:

Van de Aleppo tentoonstelling heb ik geen beelden, want die bestond voornamelijk uit videomateriaal. Ik moet zeggen dat ik enorm onder de indruk was van deze tentoonstelling die de resultaten van het werk van Iconem toont: dronebeelden van het prachtige erfgoed dat verwoest is door de burgeroorlog. Maar liefst 30% van de door UNESCO als werelderfgoed erkende monumenten zijn volledig verwoest en meer dan 60% van de Oude stad is ernstig beschadigd. Op basis van de verzamelde beelden heeft Iconem de stad in 3C gemodelleerd om zo de staat van de oude stad en haar verwoesting te documenteren aan de vooravond van de wederopbouw.

Voor liefhebbers van architectuur is de villa op zich trouwens al de moeite van een bezoek waard.

Na ons bezoek wandelden we met onze fiets in de hand de statige Franklin Rooseveltlaan af om de prachtige villa’s waarin een aantal ambassades gevestigd zijn, te bewonderen.

Na onze blue-bike in de parkeergarage achter gelaten te hebben, kochten we ons in het centraal station een typisch Brussels souvenir: chocolade! Want ook ná Pasen smaakt zo’n paasei nog!

Yet Another Blog

Life on my side

brussel