De andere kant van de taalgrens

Zaterdag waren we uitgenodigd bij vrienden die in het Waalse landsgedeelte wonen. Altijd een plezier om bij hen op bezoek te gaan, want de cooking skills van de perfect tweetalige gastvrouw mogen er wezen. Voordat we begonnen aan de hapjes kregen we een rondleiding in hun vernieuwde woonst. Eigenhandig verbouwd en ingericht en het resultaat mocht gezien worden. Vooral de badkamer vond ik prachtig. Ik heb er alvast inspiratie opgedaan voor onze eigen badkamer, die hoewel nog niet zo oud, gerust al een serieuze make-over kan gebruiken.

En oja, ik had even een vroeg Halloween-moment (creepy!):

The food (van de hapjes en het dessert heb ik helaas geen foto’s):

We praatten vooral over de uitdagende job van de gastvrouw, een echte self-made woman die zich zonder diploma heeft opgewerkt en waar ik enorm naar opkijk omwille van haar doorzicht en gezond verstand. Ik twijfel er niet aan dat ze deze uitdagingen tot een goed einde zal brengen.

Pre-babybezoek

Het is me wat met die moeilijke zwangerschappen tegenwoordig, al komt (gelukkig maar) geen enkele zwangere vrouw in de buurt van Lies. Zo gingen we vrijdagavond de zus van mijn vriend een hart onder de riem steken. Zwanger van nummer drie en al in ziekteverlof sinds eind augustus. Gelukkig is ze niet misselijk en konden we chocolaatjes meenemen voor haar. Niets beter dan chocolade om een mens op te beuren, zeg ik altijd!

Het werd een gezellige avond waar we vooral brainstormden over hun bouwplannen op het stukje grond dat ze net gekocht hadden. Eerst een huis verbouwen en dan opnieuw beginnen bouwen, je moet er maar goesting in hebben, denk ik dan. Voor mij zou het niets zijn. Ik vond één sleutel-op-de-deur ervaring al meer dan voldoende. 😉

Paella

Vorige week vrijdag proefde ik van de lekkerste paëlla ooit. In Leuven dan nog wel. Echte Valenciaanse paella klaargemaakt volgens de eeuwenoude traditie. In een gigantische pan op een gasvuur, omdat een open vuurtje stoken in de stad niet zomaar mag.

Heel toevallig bleken onze vrienden ook al een tijd het voornemen te hebben een bezoekje aan de Koerier van Navarra te brengen. Ik denk dat dit restaurant één van Leuvense restaurants is die al het langste op mijn lijstje stonden, maar het was er gewoon nog nooit van gekomen. Misschien omdat ik altijd het idee had dat een bezoek aan de Koerier van Navarra iets is wat je best in groep doet. Al hoeft dat niet, het was toch tof om met zes andere koppels aan tafel te zitten.

We werden door Ivo Hermans op een bijzonder welbespraakte wijze ingehuldigd in de geheimen van de échte gladde paella. Boy, kon die man vertellen. Ongelooflijk. Zijn schitterende verhalen deden me zonder problemen mijn grommende maag vergeten, want je moet wel een beetje geduld hebben, een échte paella warm je niet zomaar even op in de microgolfoven.

Maar het resultaat was fabuleus en smaakvol. En de dagverse crema catalana was om duimen en vingers bij af te likken. En zeg nu zelf, hoeveel restaurants ken je waar je als afzakkertje een absint van het huis krijgt?

Een absolute aanrader voor de liefhebbers van de authentieke Spaanse keuken en wijnen. En oja, voor de prijs moet je het zeker niet laten, we waren net iets meer dan dertig euro per persoon kwijt.

La Cinquième Saison

Gisteren woonde ik op het Gentse filmfestival de voorstelling bij van La Cinquième Saison van Peter Brosens & Jessica Woodworth. Ik was al fan van het duo sinds Altiplano en ja, ook Het Vijfde Seizoen wist mij te betoveren. De fotografie was magistraal, er is gewoon geen ander woord voor. Ik denk dat ik de film zelfs zonder geluid had kunnen bekijken, zo adembenemend mooi was het koude en kille landschap van de Condroz. Alle bewondering voor het werk van cameraman Hans Bruch Jr.

Het Vijfde Seizoen vormt het sluitstuk van een triologie waarin de problematische relatie tussen de mens en de natuur wordt aangekaart. Maar geen nood, je hoeft de twee vorige films niet gezien te hebben om van dit meesterwerk te genieten. De openingscène alleen al maakt de film de moeite waard: Peter Van Den Begin in conversatie met een prachtige haan. Het beeld blijft op je netvlies plakken. De enige kritiek die ik heb, is dat de boodschap er op het einde iets te dik op ligt. Voor mij had die dramatische finale niet gehoeven. Maar oordeel vooral zelf. Je zal er geen spijt van hebben.

Business women

Zaterdag het nuttige aan het aangename gepaard. Onze vriendin is sinds kort haar eigen baas. Een moedige stap in economisch onzekere tijden, maar wel in een branche waar nog veel groeipotentieel in zit: coaching. Nu had ze wat professioneel ogende foto’s nodig om op haar toekomstige website en visitekaartjes te zetten. Dus trokken mijn vriend en ik met al ons fotografisch materiaal naar haar huis en alwaar we trachtten haar uiterst professioneel in beeld te brengen in diverse werkgerelateerde situaties (bureau, flipchart, coaching gesprek). Blijkt dat mijn vriend niet alleen een zeer bekwame fotografie-assistent is, maar ook een niet onaardig fotomodel. Mijn vriendin deed dat trouwens ook erg goed, al kreeg ze op het einde wel kramp in haar lachspieren.

Voor mij was het alleszins een erg toffe ervaring. Ik fotografeer nog wel veel, maar vooral tijdens events en onze reizen. Dat soort fotografie laat niet toe de foto te regisseren zoals je dat kan doen in een omgeving waar je alles onder controle hebt. Er werd nog wat geschoven met bureaus en andere accessoires. Gordijn open, gordijn dicht. We experimenteerden er op los.

Na al dat harde werk werden we beloond met een heerlijk etentje: verse pompoensoep, roggevleugeltjes en zelfgemaakte taart met ijs als dessert. Het kon niet op. We kregen bij het afscheid nog drie mooie porties pompoensoep mee. Daar gaan we van genieten!

Lan-party

Terwijl de verkiezingsuitslagen binnenrollen, wordt er hier druk gegamed, ten huize yab. Terwijl de kreten opstijgen, blijf ik aan de zijkant staan. Gaming, het is mijn ding niet. Jammer wel, als ik zie hoeveel fun the guys (and one girl) hebben. Maar hey, knabbelen aan die fotoachterstand is ook zeer bevredigend.

Kindbruidjes

In een tijd waar we in het nieuws gebombardeerd worden met gruwelijke beelden en ik bij mezelf merk dat mijn vel in de loop der jaren onvermijdelijk wat dikker geworden is, kwam de impact van deze beelden onverwacht hard aan. Het is gewoon niet juist dat veel te jonge meisjes met onvolgroeide lichamen elke kans tot zelfontwikkeling wordt afgenomen, gedwongen in huwelijken met veel te oude venten, kinderen barend waardoor hun lichaam verwoest achterblijft. Een meisje van acht met een vent van vijftig, ik word er onpasselijk van. Respect voor kinderen zoals Malala Yousafzai, het Aghaanse meisje dat opkwam voor haar recht om naar school te gaan. Spijtig dat ijveren voor een basisrecht in Afghanistan de kogel betekent.

In wat voor een onrechtvaardige wereld leven we toch?