werk

Dit weekend

Hadden mijn vriend en ik speciaal vrijgehouden om nog wat schilderwerken in ons appartement uit te voeren, maar hoe dichter de datum van de schilderwerken naderde, hoe minder zin we erin hadden. En toen bleek dat ik een ganse zondag zou moeten werken om een stapel dossiers te beoordelen, zakte de moed me compleet in de schoenen. Change of plans dan maar. Zo zwart ziet dat plafond nu ook weer niet en het meeste bezoek krijgen we toch ‘s avonds over de vloer…

Dus lunchten we zaterdagmiddag (en een flink stuk van de namiddag) voor de allereerste keer in ons leven bij Couvert Couvert. Zo vierden we mijn verjaardag alvast een beetje op voorhand, want er doemt alweer een helse werkweek aan de horizon op. Dit aten wij:

  • sint-jakobsnoten met lijnzaad, schorseneren en verse curry
  • vis volgens dagaanvoer : zwarte bessen, bieten gegaard in de grond
  • grijze garnalen, pompoen “butternut” en spek gerookt met hooi
  • jong everzwijn uit de Ardennen, kumquat en koffie
  • appel en kweepeer, citroen met zout en ras el hanout
  • chocolade, melk en hazelnoten

Enfin, ik hoef jullie niet te vertellen dat onze smaakpapillen weer enorm verwend werden.

Zaterdagnamiddag/-avond werd er wat adminstratie weggewerkt en sloten we de avond af met een filmpje, want dat komt er anders nooit meer van.

En vandaag worstel ik mij door een berg dossier die wemelen van de typfouten. Mensen, die spellingcorrectie in Word, is echt geen overbodige luxe. Gebruik het ding a.u.b. Ik dank u.

De dingen des levens

Met een heel team keihard werken en toch een hoop shit over je uitgekapt krijgen. Het is niet eerlijk, niet rechtvaardig en bovenal niet terecht. Maar goed, ook dat is leidinggeven: je medewerkers uit de wind zetten en zelf de storm trotseren.

Een goed gesprek

Vrijdagavond kreeg ik een rit aangeboden van Gent naar Leuven. Ik twijfelde: ik was sowieso te laat voor de cursus fotografie, maar met het drukke verkeer konden daar nog ettelijke minuten bijkomen en met de trein reizen bood me de mogelijkheid om mijn laptop open te klappen en nog wat te werken. Maar goed, ik zwichtte en beklaagde mij dit niet. Het werd een aangename rit waarin gesproken werd over film en cinemazalen, over Leuven en wat er leeft en over gedeelde interesses. Ik vond het zelfs niet erg dat ik meer dan een half uur later thuis arriveerde dan wanneer ik met de trein gereisd zou hebben. Een goed gesprek kan deugd doen.

Tinker Tailor Soldier Spy

Dinsdagavond zijn mijn vriend en ik naar de traditionele opening van het filmfestival van Gent geweest. Om te vermijden dat we net als vorig jaar de receptie moesten laten schieten om de laatste trein naar Leuven te halen, reserveerden we een B&B. En wat voor eentje! De suite van Engelen aan de Waterkant was geknipt om lekker uit te slapen en van een heerlijk uitgebreid ontbijt te genieten (na al dat harde werken, vond ik dat ik me wel een dagje vrijaf mocht permitteren). De receptie zelf viel wat tegen. Om één uur weigerde de bediening nog drank te schenken en dat terwijl op de uitnodiging stond dat de receptie tot twee uur zou duren! En de hapjes waren ook niet zo lekker en overvloedig als andere jaren. Er zal ongetwijfeld bespaard zijn op het catering budget. Ook voor filmfestivals is het crisis…

En de film, vraagt u. Wel, die was geweldig. Echt een goede, ouderwetse spionagethriller, maar dan één van een zelden gezien niveau. De vertolking van Gary Oldman is subliem. Wat een briljant acteur! Met weinig woorden zoveel zeggen. Deze vertolking levert hem gegarandeerd enkele filmprijzen op. Het complexe verhaal dat zich afspeelt tijdens de koude oorlog (die decors! geweldig!) wordt gedragen door een uitmuntende cast. Met extra bonuspunten omdat mijn favoriete Mister Darcy erin meespeelt. Je kan de film zelfs bekijken zonder geluid, zo mooi zijn de beelden. Ook tof: door de situering tijdens de koude oorlog wordt er meer dan één woordje Russisch in de film gesproken. Én ze zingen het volkslied van de toenmalige Sovjet-Unie tijdens een kerstfeestje. Geweldig. :-)

Deze week

  • werkte ik op mijn vrije dag.
  • werkte ik op de laatste zonnige zaterdag van het jaar.
  • Moest ik het onderspit delven tegen een Ledebergse muggenovermacht met als resultaat acht jeukende bulten.
  • Werd ik eens niet door mijn squashpartner in de steek gelaten (al nam ik het zekere voor het onzekere door hem sms-gewijs aan onze afspraak te herinneren).
  • Werkte ik tot half twee ‘s nachts.
  • Moest ik machteloos toezien hoe het aantal ongelezen mails in mijn inbox aangroeide.
  • Vergaderde ik de pannen van het dak .
  • Ging ik naar een schitterend concert van Thomas Zehetmair, maar kon ik niet beletten dat mijn gedachten afdwaalden naar het werk dat nog verzet moest worden.
  • Reeg ik de werkgerelateerde dromen aan mekaar.
  • Coördineerde ik als een professional.
  • Leek ik ondanks alle onrealistische deadlines en slaapgebrek energie op overschot te hebben.

En de week is nog niet om! (Maar voel ik daar een kriebel in mijn keel?)

First day on the job

Niet voor mij, maar wel voor mijn vriend, die vandaag aan een nieuwe consultancy opdracht begint. Hij blij, want na drie dagen werkloosheid, stond hij te popelen om opnieuw aan de slag te gaan. De boeiende internationale omgeving is er alvast, nu alleen maar hopen dat de job ook een beetje meevalt.

Alvast een succesvolle eerste dag gewenst, schatje!

Zon

En dan, geheel onverwacht, komt de zon er toch door en blijkt een kwartiertje wandelen na een lunch met collega’s (in Barbik, een aanrader) voldoende om het zweet op je voorhoofd te laten parelen. Niet dat ik klaag, mind you, ik zou niet durven. Elk straaltje zon is een welgekomen afwisseling tussen de regendruppels van deze druilerige zomer door.

Een oase van rust

Zo voelde deze werkweek aan. Slechts vier vergaderingen (een vergaderloze week is een utopie) op een ganse week, een minimaal aantal mails en weinig tot geen telefoontjes. Het leek wel of gans België collectief beslist had met vakantie te gaan. Niet dat ik klaag, mind you, zulke weken zijn niet dik gezaaid. Er kon al eens wat opgeruimd worden en mijn mailachterstand slonk tot een aanvaardbaar niveau.

Al moet ik stiekem, heel stiekem, bekennen, dat zo’n week nu ook weer niet al te vaak moet voorkomen. Ik hou wel van een beetje actie. 😉

Waar gebeurd

Er was eens een brave bediende die zijn Word-document naar een PDF wilde omzetten. Het was een snuggere bediende die echter van informaticatoepassingen niet zoveel kaas gegeten had. Dus bedacht hij een ingenieuze oplossing: hij printte het Word-document af op de dichtstbijzijnde netwerkprinter en scande dit document vervolgens in op het multifunctionele kopieerapparaat. Om even later de PDF op de gedeelde netwerkschijf op te halen.

Groot werden zijn ogen, toen ik hem toonde hoe hij in een paar seconden een mooi, doorzoekbaar PDF-document kon maken, zonder ook maar vanachter zijn computer te moeten komen.

Eind goed, al goed.