werk

Een goed begin van het weekend

De collega’s op het werk getrakteerd met pralines (noot: volgende keer voor meer witte pralines zorgen). ‘s Avonds een gezellige after-work drink met diezelfde collega’s en een paar oud-collega’s in de Churchill’s, alwaar we profiteerden van het happy hour. Tegen mijn gewoonte in een hamburger gegeten, maar eentje met een echt broodje (niet zo’n spons als bij McDonalds), echt gehakt en groentjes. Naar Leuven teruggekeerd en nog iets gedronken met mijn vriend en zijn ex-collega’s die zaten na te praten over een Bijzonder Belangrijke Vergadering die gelukkig goed gegaan is.

Een mooie start van het weekend!

Duurzaamheid

Deze middag op het werk een heel inspirerende uiteenzetting bijgewoond over transitienetwerken en duurzaamheid. En ja, ik kon me helemaal vinden in het pleidooi om meer lokaal voedsel te produceren, opnieuw rekening te houden met de seizoenen en aan de hand van kleine inspanningen ons energieverbruik terug te dringen. Onze elektriciteit nemen we al een tijdje af bij Ecopower en wonen op een appartementje is sowieso veel duurzamer dan in een alleenstaand huis. De auto blijft tijdens de week altijd op stal en voor onze verplaatsingen in Leuven gebruiken we de fiets of de benenwagen (je zou wel gek zijn om met de auto rond te rijden in de smalle straatjes van het centrum). Toch kan alles altijd beter, dus ga ik de komende dagen bekijken op welke manier we ons gedrag kunnen aanpassen. Beslissing nummer één: de pc zal voortaan niet meer dag en nacht draaien. De tijden dat ik ‘s ochtends ellenlange epistels moest bijlezen van wat er op IRC werd gezegd, liggen ondertussen toch al enkele jaren achter ons. En niets wat een IRC-proxy niet kan oplossen.

Een drama

De onheilspellende berichten werden bewaarheid. Ford Genk sluit in 2014 definitief de deuren. Voor de duizenden mensen die in volle crisistijd op straat komen te staan, is dit een regelrecht drama. Het lijkt me niet makkelijk om, als je al jaren voor hetzelfde bedrijf werkt, op zoek te moeten gaan naar een andere job. Opnieuw moeten een plek vinden op een arbeidsmarkt die helemaal veranderd is. Voor jonge mensen zal die zoektocht wellicht iets makkelijker zijn, maar ‘t is niet dat de jobs in Limburg zo dik gezaaid zijn.

Gelukkig hebben zowel mijn vriend als ikzelf momenteel een mooie en stabiele job. Maar wat als daar opeens van de ene dag op de andere verandering in komt? Wat met al de rekeningen die blijven binnen stromen? De hypotheek die dient afbetaald te worden? En ondenkbaar is het niet, want ook mensen met een universitair diploma zijn heden ten dage niet meer zeker van hun job. Als één van de twee zonder werk komt te zitten, zullen we natuurlijk niet zo dadelijk van de honger omkomen, maar het zou wel gedaan zijn met de verre reizen en uitstapjes waar we allebei zo van genieten. Maar wat als je alle twee zonder werk valt? Ik mag er niet aan denken.

Veel sterkte aan alle werknemers en toeleveranciers van Ford Genk.

Reorganisatie

Een tijd geleden streken externe consultants neer bij ons op het werk om een kritische blik te werpen op onze organisatie en werkmethodes. En zoals dat dan meestal gaat, volgde er uit hun aanbevelingen een herorganisatie. Eentje die veel mensen morrend achterliet en waarbij je je een aantal vragen kan stellen, dat wel. Zo gaat dat nu eenmaal met reorganisaties.

De reorganisatie heeft ook rechtstreekse gevolgen voor mijn eigen werk: ik kreeg er een aantal mensen bij om aan te sturen en zal daardoor wat van mijn eigen dossiers uit handen moeten geven en me meer concentreren op het leidinggevende aspect van mijn job. Eigenlijk komt het erop neer dat het team dat ik al aanstuurde met vijf mensen wordt uitgebreid die met heel andere zaken bezig zijn dan ikzelf. Een uitdaging om deze nieuwe materie onder de knie te krijgen, dat is zeker.

Verder ben ik best tevreden met deze nieuwe taakinvulling en niet alleen omdat hier op middellange termijn een loonsverhoging aan gekoppeld zal zijn. Ik had een tijd geleden aan mijn grote baas te verstaan gegeven dat ik ambitie had en dat ik hoopte deze in mijn huidige werkcontext te kunnen waarmaken (ik had eens over het muurtje gekeken en kreeg elders een jobaanbieding). Dat ik nu deze verantwoordelijkheid krijg, betekent voor mij dat mijn werk gewaardeerd wordt. En dat stemt me tevreden.

We’re back from Japan!

Maar uiteraard vermoedden jullie dit al. De terugreis verliep deze keer vlotjes. We reisden terug in de tijd en ik keek ondertussen wat filmpjes: Barnabas Collins (flauw op enkele grappige onliners na), Prometheus (akelig) en Marie-Antoinette (die jurken, dat eten!). En kijk, onze koffers rolden als één van de allereerste van de bagageband waardoor we nog net de laatste trein naar Leuven konden halen. Aeroflot stelde ditmaal niet teleur.

Van de jetlag had ik naar goede gewoonte niet veel last. Als een mens moe genoeg is, komt de slaap vanzelf.

Staan deze week nog op het programma: een tweedaagse in Luxemburg en een vermoeiende vrijdag in Gent. Mijn koffer staat alweer gepakt.

Olympische spelen

Normaalgezien zou ik de spelen met gezonde onverschilligheid naast me neer gelegd hebben en me beperkt hebben tot zo nu en dan online een artikeltje lezen en een filmpje bekijken. Meer aandacht zou ik er niet aan besteed hebben, maar dat was buiten de collega’s gerekend. Op het werk zitten een paar fervente supporters en we hebben de mogelijkheid om tijdens de lunchpauze op tv naar de spelen te kijken. En dus zit ik ‘s middags voor de gezelligheid mee te supporteren en maakte ik kennis met de mij onbekende sport Omnium, bewonderde ik de springkunsten van de badmintonmannen, vond ik roeien stiekem een beetje saai, supporterde ik mee voor onze 4×4 mannen, onze tienkamper en natuurlijk voor Tia.

En ik moet bekennen, het is knap om te zien hoe al die atleten zich tot het uiterste inspannen om het beste van zichzelf te geven. Jarenlang trainen om soms maar enkele seconden aan de Olympische competitie deel te nemen. De ontgoocheling, het bloed, het zweet, de tranen, de heroïek, een mens laat er zich gemakkelijker door meeslepen dan ik van mezelf verwacht had.

De grote vakantie-uittocht is begonnen

Al merk ik daar op persoonlijk vlak weinig van. De treinen zitten nog altijd even vol, zij het nu met procentueel gezien iets meer kinderen die op de schoolreis gaan en Werchtergangers. En op het werk is het nog altijd even druk en blijft mijn aantal overuren gestaag toenemen. En dat zal niet zo snel veranderen, want met een reorganisatie op til, hebben we nog spannende weken en maanden voor de boeg.

Teleurstelling

Een project waar we maanden naartoe gewerkt hebben en keihard voor onderhandelden om het budget binnen aanvaardbare grenzen te krijgen, is afgelast. Mijn eerste reactie was er één van ongeloof, gevolgd door ontgoocheling en teleurstelling. But I guess that’s the way things go. Niets aan te doen, behalve de teleurstelling verbijten en onze aandacht op een nieuw project focussen.

Een aangename verrassing

Dinsdagvoormiddag stond er een behoorlijk vervelende vergadering in mijn agenda gepland. Een vergadering waarop ik een standpunt moest verdedigen waar ik zelf niet helemaal achter stond en waarvan ik wist dat alle andere aanwezigen erg hun best zouden doen om dit standpunt onderuit te halen. Ik had er zelfs ‘s nachts niet goed van geslapen. Enfin, het werd inderdaad een onaangename vergadering, maar minder erg dan verwacht. Zeker toen ik na anderhalf uur vergadering een sms kreeg van één van mijn medewerkers dat er een bos bloemen voor mij gearriveerd was. Het laatste half uur van de vergadering bleef ik koppig, maar beleefd, op mijn standpunt staan terwijl ik in mijn hoofd zat te bedenken van wie die bloemen zouden zijn. Ik nam afscheid van mijn tegenstanders die allemaal supervriendelijk waren en me vooral op het hart drukten dat ik hun kritiek vooral niet persoonlijk moest nemen. (Wat ik uiteraard ook niet deed.)

Toen ik terug aan mijn bureau kwam, bleek er een bos prachtige witte pioenrozen op mij te liggen wachten. Met een bedankbriefje omdat ik een dossier supersnel had afgehandeld. En het toppunt is: dit was de allereerste keer dat ik zo’n dossier behandelde. En dit enkel en alleen omdat mijn twee medewerkers die normaal dit soort dossiers behandelen allebei tegelijkertijd met vakantie waren. Jaja, klantvriendelijkheid loont!