werk

En hoe valt het nu mee?

Dat leiding geven? Wel, voor zover ik daarover kan oordelen na een week, loopt alles  op wieltjes. Ik moet me natuurlijk nog in veel thema’s inwerken, maar ik heb een goed team waarop ik altijd beroep kan doen en ik ben niet te beroerd om uitleg te vragen als ik het zelf niet weet. Ik leer elke dag een beetje bij en zo hoort het.

Mijn nieuwe verantwoordelijkheden brachten ook met zich mee dat ik bepaalde taken heb moeten afstoten, wegens geen tijd meer. En dat afstoten heb ik gedaan met pijn in het hart. Zo is er één project waar ik al anderhalf jaar mee bezig ben en dat ik nog zal begeleiden tot eind dit jaar, maar dan is het gedaan. Finito. Voor altijd. Het doet zeer om daarvan afstand te moeten nemen, want ik heb er een stuk van mezelf in gelegd.

Maar kijk, stilstaan is achteruit gaan. Ik zie het helemaal zitten, ondanks het vele extra werk op mijn bureau en de nachtmerrie-achtige dromen. Mijn onderbewustzijn is als een gek nieuwe ervaringen aan het verwerken. Vandaar de erg levendige, zij het niet altijd plezante dromen. Maar dromen zijn bedrog en de realiteit valt tot nu toe beter mee dan verwacht.

Productief

Ik denk dat ik vandaag één van de minst productieve vergaderingen in mijn carrière heb meegemaakt. Er is niks maar dan ook niks vooruitgang geboekt en als er dan eens iets beslist werd, werd deze beslissing meteen in vraag gesteld.

Tijdverlies.

Een perfecte lunch

Op een terrasje onder een luifel. Genieten van de warmte van de middag, maar vermijden dat je verbrandt door de te felle zonnestralen. Samen met een collega besluiten decadent te doen en de lunchmenu in drie gangen te bestellen met een glaasje wijn erbij. Bijgevolg iets te laat terugkomen uit middagpauze en denken, ach wat, misschien ben ik morgen dood, ik moet er vandaag van genieten.

Chaos op het werk

Ons ganse secretariaat was afwezig vandaag. Een jammerlijke samenloop van ziektes (nog altijd geen Mexicaanse griep binnen onze muren gesignaleerd, dat komt natuurlijk doordat iedereen zo goed zijn of haar handen wast) en verloven. Gevolg: binnengekomen en uitgaande post dieonbehandeld bleef. En een licht paniekgevoel dat zich meester maakte van de medewerkers.

Gelukkig hebben enkele noodmaatregelen de kalmte hersteld. 😉

Lesgeven

Ik blijf me erover verbazen hoe plezant ik dat telkens weer vind, lesgeven. En dat terwijl ik vroeger dure eden gezworen heb dat ik nooit voor een klas zou staan. Al denk ik wel dat voor een klas met volwassenen staan, die betaald worden om daar te zitten, iets heel anders is dan voor een klas met losgeslagen pubers.

Waarom ik niet op de twiist-afterparty was

Omdat mijn dag gisteren er zo uit zag:

  • Drie kwartier vroeger opstaan dan gewoonlijk.
  • Vergadering van 9.30u tot 11.00u over een toepassing die gebruik zal maken van de eID.
  • Samen met een collega te laat toekomen op een personeelsbriefing.
  • Happy hour (‘s middags, go figure)!
  • Snel middagmaal met de collega’s.
  • Teamvergadering van 13.30u tot 15.00u.
  • Brainstorm van 15.00u tot 17.00u.
  • Nog enkele dringende mails beantwoorden en naar huis vertrekken.
  • De trein naar huis nemen.
  • Een kwartier op adem komen en richting Limburg vertrekken.
  • Ziekenhuisbezoek.
  • Zware gesprekken voeren in een bijzonder lawaaierige omgeving. Stijlvolle brasserie, lekker eten, maar je moet wel schreeuwen om je verstaanbaar te maken. Vermoeiend en niet leuk.
  • Thuiskomen rond 23.15u.
  • Je afvragen of een afterparty er nog bij kan.
  • Beslissen dat je bed opzoeken een beter idee is.
  • Stiekem een beetje spijt hebben dat je er niet bij was.