Fietstocht tussen de wijngaarden

Toen we naar Genève verhuisden, waarschuwde men ons voor de deprimerende en grauwe herfstmaanden. We zijn ondertussen half oktober en ik heb sinds de zomer op zijn einde liep nog geen enkele dag nylon kousen aan gedaan (die zitten nog altijd ergens onuitgepakt in een doos) en de zon heeft hier al bijna elke dag geschenen. Dit weekend beloofden de temperaturen alweer alle records te breken. Ervan uitgaande dat aan alle mooie liedjes een einde komt, leek het mij een goed idee om optimaal van deze misschien wel laatste opstoot van de zomer te profiteren.

Mijn eerste fietstochtje met de nieuwe fiets smaakte naar meer, dus surfte ik wat rond met de expliciete bedoeling een fietstocht te vinden die ons langs rustige wegen met minimaal verkeer zouden brengen. In onze straat in het centrum van Genève hebben we dag en nacht last van verkeerslawaai. Erg storend, maar zolang ik geen job vind, valt daar weinig aan te doen, buiten hopen dat op korte termijn iedereen overschakelt op elektrische auto’s en brommers. Reden te meer om in het weekend stillere plekken op te zoeken.

Ik vond een mooie route die aan de criteria voldeed.  19,4 kilometer leek niet meteen een grote uitdaging, al moesten we daar wel 7,5 kilometer heen en terug bij tellen om aan het startpunt te geraken. Gelukkig reden we die eerste 7,5 kilometer voornamelijk langs de oevers van het meer op een mooie, vlakke weg. Ideaal als opwarming. Daarna werd het een beetje pittiger. De route bracht ons langs mooie wijngaarden, pittoreske dorpjes met kerkjes die uit de tiende eeuw stamden en het prachtige Château du Crest gelegen te midden van een mooi wijndomein. Helaas was het kasteel zelf niet te bezoeken en vonden er op zaterdag enkel in de voormiddag degustaties plaats.  Jammer.

Het merendeel van de route was goed te doen voor en niet-geoefende fietser als mezelf al waren er toch een paar hellinkjes waarop ik serieus moest zwoegen. Er was welgeteld één helling die gewoon té steil was. Een stadsfiets heeft maar een beperkt aantal versnellingen en het was kiezen tussen omvallen in de eerste versnelling of te voet verder gaan. Ik koos voor dat laatste.

Uiteindelijk zaten we in totaal vijf uur op de fiets. Dat lijkt veel voor het aantal kilometers, maar houd er rekening mee dat we onderweg verschillende keren gestopt zijn om van het uitzicht te genieten, een kerkje binnen te stappen en foto’s te nemen. Ik was alleszins blij dat ik mijn wielrennersbroek aangetrokken had, waardoor ik de dag nadien geen last had van zadelpijn.

IMG_2437

IMG_2455

IMG_2459

IMG_2466

IMG_2482

IMG_2505

IMG_2515

IMG_2531

Pop In Geneva – Mixed edition – 7 oktober 2017

Om 6.45u opstaan, het blijft lastig. Het leven van een vrijwilliger gaat niet altijd over rozen. Na een half uur wandelen kwam ik iets voor 8u aan bij de Bains des Pâquis. Mijn voorgevoel over mijn collega-vrijwilliger bleek terecht, want op weg naar de Bains had ik een sms’je van haar gekregen dat ze rechtstreeks naar de locatie van de Challenge ‘Réel ou Fictif’ zou gaan. Dat maakte dat ik er alleen voorstond om al de spullen van de Bains naar Art Classe te brengen. En dat viel dik tegen. Ik kreeg een loodzware zak met potloden en tekenblokken van Zwitserse trots Caran d’Ache in mijn handen gedrukt. Dat in combinatie met het onhandige formaat van de banner (die ook niet licht was) en een zak vol met broodjes voor de lunch, maakte dat ik veel te zwaar geladen was. Binnensmonds vloekte ik even, maar niets aan te doen.

Op zich was het te voet naar Art Classe maar een dikke twintig minuten wandelen, maar met mijn vracht zou ik daar zeker langer over doen. Gelukkig was er een shortcut die ik kon nemen: de Mouettes Genevoises konden mijn verplaatsing een flink stuk inkorten. Helaas, blijkt dat de mouettes in het weekend pas vanaf 10u varen. Dikke, dikke pech. Ik moet zeggen dat ik heel even erover dacht om mijn lading gewoon te laten liggen en naar huis terug te keren, maar goed, ik wilde mij niet laten kennen, hees de vracht op mijn schouders en begon aan de wandeling.

IMG_5997

Gelukkig kwam ik onderweg een andere vrijwilligster tegen die dezelfde richting uit moest en die zag hoe zeer ik aan het sukkelen was. De lieve dame bood aan me te verlossen van de zak met het meest vervelende formaat: de banner. Ik had de dame in kwestie wel kunnen omhelzen. Onderweg kreeg ik nog wat berichtjes van Ruth, maar het was lastig om die te beantwoorden met mijn handen vol. Uiteindelijk vonden Ruth en ik elkaar op nummer 17bis in de rue François-Versonnex. Ik moet zeggen dat ik me even moeite kostte om vriendelijk te zijn tegen Ruth. Ik kon wel begrip opbrengen voor het feit dat ze uit een afgelegen dorp moest komen en dat er daar niet veel bussen waren zo vroeg op de ochtend. Als ze mij echter een dag op voorhand had laten weten dat ze niet naar de Bains zou komen in plaats van mij ‘s ochtends vroeg voor een voldongen feit te plaatsen, dan had ik mijn vriend kunnen vragen om mij een handje te helpen met de verplaatsing van de spullen. (Side note: absurd dat de vrijwilligers zelf met die spullen moeten sleuren, kan de organisatie van Pop In geen vervoer daarvoor regelen?)

Enfin ja, ik denk dat Ruth wel doorhad dat ik niet zo goed gezind was. Ik besloot het daarbij te laten en me over mijn ochtendlijk ongenoegen heen te zetten. Uiteindelijk moesten we nog de rest van de dag in elkaars gezelschap doorbrengen. In het atelier maakte ik kennis met kunstenaars Stéphane Ducret en Crystel Ceresa. We werden al meteen aan het werk gezet. Elke pagina uit de loodzware tekenblokken van Caran d’Ache moest voorzien worden van een stempel met het merk Art Classe. Best wel een plezierig werkje en ideaal om de tijd te doden tot de stormloop van deelnemende teams op gang zou komen. Stéphane was een erg aangename een vriendelijke Zwitser uit Lausanne die vol passie over zijn werk vertelde. Hij vertelde ook dat hij een tijd voor de UN gewerkt had, maar dat dit allerminst een positieve ervaring geweest was.

Toen de eerste deelnemers zich, vroeger dan verwacht, rond kwart na negen aandienden, nam ik plaats aan een tafeltje op de binnenkoer voor de deur van het atelier. Ik controleerde de feuilles de pointages, heette de deelnemende teams welkom en voorzag hun blaadje van een sticker na het voltooien van de activiteit. Gelukkig was het Stéphane die vol vuur de rest van de uiteenzetting voor zijn rekening nam. In het kort kwam het erop neer dat elk team twintig minuten kreeg om zelf een kunstwerk te maken. Ze konden kiezen om een werk te maken geïnspireerd op de geometrische ‘Butterfly Paintings & Drawings’ van Mark Grotjahn of de eerder organische werken van Daniel Orson Ybarra. Voor de geometrische werken mochten de deelnemers aan de slag met een lineaal en kleurpotloden, voor het werk van Daniel Orson Ybarra mochten ze stempelen met aardappelen. De deelnemers kweten zich allemaal bijzonder enthousiast van hun taak moet ik zeggen en de resultaten mochten gezien worden.

IMG_5999

IMG_6003

IMG_6004

IMG_6005

IMG_6006

Het was wel opvallend dat een overrompeling zoals bij de vorige editie uitbleef. Het werd nooit superdruk in het atelier en er waren zelfs momenten dat het te rustig naar mijn goesting was. Soms waren er zelfs geen teams aan het werk en dat terwijl deze challenge toch betrekkelijk meer tijd vergde dan een foto nemen met een paar slangen. ‘k Moet zeggen dat ik die beestjes toch wel miste. 😉 Ik begon het, ondanks mijn fleece met daarover een dikke winterjas, erg koud te krijgen op de binnenkoer die, volledig omringd door hoge gebouwen, van elk streepje zonlicht verstoken bleef. Nochtans kon ik aan de stralend blauwe lucht zien dat het een prachtige dag was en als ik buiten op straat ging staan, voelde ik de weldoende warmte van de zon. Ruth kwam me in de namiddag wat buiten gezelschap houden en zo hadden we toch nog wat fijne babbels.

De rest van de namiddag verliep bijzonder rustig. Mijn vriend kwam even langs tijdens zijn testrit met mijn nieuwe fiets om gedag te zeggen en zo rond vijf voor vijf begonnen we aan de opruim. Ruth, die alleen een dun leren vestje als jas had, was helemaal verkleumd en wilde duidelijk liefst zo snel mogelijk weg. Stéphane stelde nog voor om samen een fles wijn open te trekken om te klinken op de geslaagde dag en hoewel ik graag had willen blijven, besloot ik solidair te zijn met Ruth en de rest van de spullen samen met haar terug te brengen naar de Bains des Pâquis. Gelukkig moesten we nu niet meer met die zware zak met tekengerief sleuren (het gerief bleef achter in het atelier en de tekenblaren waren opgebruikt) en konden we nu wel gebruik maken van de Mouettes.

IMG_6009

Het slotevenement liet ik ditmaal aan mij voorbij gaan. Het was een pak kouder dan de vorige keer en na een ganse dag kou geleden te hebben, zag ik het niet echt zitten om ook de avond in open lucht door te brengen. Enerzijds wel jammer, want ik had wel zin in een bord met lekkere mezze, maar anderzijds bespaarde ik mezelf twee lange busritten en kon ik op mijn gemak weer op een normale lichaamstemperatuur komen.

Pop In Geneva – Mixed edition – Retrait des Dossards

Vorig weekend was ik opnieuw paraat als vrijwilliger voor Pop In Geneva. Na de normale editie twee weken geleden, werd er ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan van Pop in the City een extra ‘mixed’ editie in Genève georganiseerd. De eerste keer sinds het ontstaan van het concept dat ook mannen zich een dagje mochten uitleven bij het uitvoeren van allerlei challenges.

Ditmaal werd ik eveneens opgetrommeld om vrijdagnamiddag te helpen bij de ‘retrait des dossards’. (Toegegeven, toen ik me ervoor opgaf, ben ik eerst even moeten gaan opzoeken wat ‘dossards’ juist betekende. Een ‘dossard’ is een borstnummer, zo eentje dat je moet opspelden als je deelneemt aan een loopwedstrijd.) Iets vóór 15.45u kwam ik aan bij de Bain des Pâquis alwaar de ingeschreven deelnemers hun borstnummer en goodie bag kwamen ophalen. Alvorens aan het werk te beginnen, kregen alle vrijwilligers een heel uitgebreide briefing. Een beetje dubbel op voor mij, want ik had woensdagavond deelgenomen aan een skype meeting waarbij al in grote mate van detail overlopen was, wat van de vrijwilligers verwacht werd.

Enfin ja, ik vatte samen met een wat oudere dame uit Lyon post bij de enveloppen die ons waren toegewezen. Ik zou de ingeschreven deelnemers ontvangen, hun identiteit controleren, hen het reglement laten ondertekenen en hen van de envelop met de borstnummers en toebehoren voorzien. De oudere dame zou de goodie bags vullen. Klinkt gemakkelijker dan het was, want in elke goodie bag moest een t-shirt met de juiste maat gestopt worden en er waren speciale goodie bags voor ‘Pop In Addicts’ (deelnemers die in drie jaar tijd aan drie of meer edities hadden deelgenomen). Maar opgelet! Voor de dames moesten we een t-shirt één maat groter dan de door hen opgegeven maat in de goodie bag steken (de vrouwen t-shirts vielen erg klein uit). Voor de heren klopten de maten dan weer wel en konden we gewoon de juiste maat in hun goodie bag steken.  Enfin ja, ik ben er zeker van dat er deelnemers met de foute maten naar vertrokken zijn.

Uiteindelijk meldden zich in totaal slechts vijf deelnemende teams aan tijdens het uurtje dat ik verantwoordelijk was voor de ‘retrait des dossards’. Een beetje tijdverlies, als je het mij vraagt, zeker gezien de dubbele briefing. Om 16.45u liet ik mijn post over aan nieuwe vrijwilligers en vertrok ik naar de briefing in het toerismebureau van Genève om 17u. Benieuwd welke challenge me ditmaal zou toegewezen worden!

Na de slangen werd het een challenge in de categorie Art: ‘Réel ou fictif‘ gesponsord door Zwitserse trots Caran d’Ache. Bedoeling van de challenge  was dat de deelnemende teams een kunstwerk zouden creëren gebaseerd op het werk van twee nog levende kunstenaars.  Klonk leuk! Mijn collega-vrijwilliger Ruth was een Portugese studente die een opleiding toerisme volgde in Genève en voor wie haar werk als Pop In vrijwilliger een onderdeel van haar opleiding vormde. Het meisje leek me nogal onzeker en zei me dat ze best wel nerveus was voor zaterdag. Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij haar een minder goed gevoel had dan bij Magali.

Nuja, het zou ook deze keer wel weer loslopen…

Zumba à l’Espace de quartier Le 99

De wijk Les Charmilles waar mijn vriend en ik momenteel wonen, is een heel multiculturele wijk met een sterke buurtwerking. Het lijstje met (gratis) activiteiten die voor de buurtbewoners georganiseerd worden, is behoorlijk indrukwekkend.

Omdat ik me heb voorgenomen wat meer aan sport te doen nu ik er de ruimte voor heb (hey, ik ben zelfs met Start to Run begonnen in de hoop wat extra endorfines aan te maken), schreef ik me in voor de (gratis!) zumba cursus enkel voor vrouwen. Deze dinsdag was de eerste les en ik was behoorlijk benieuwd naar het publiek dat op deze lessen zou afkomen.

Ik was een tiental minuten te vroeg (ik kom graag op tijd en ik had wat marge ingecalculeerd om de locatie zelf te kunnen vinden) en arriveerde samen met de buurtwerker die verantwoordelijk was voor de organisatie van de cursus. Het zag er even naar uit dat enkel de buurtwerker en ikzelf waren komen opdagen, maar vanaf 18.35u (de cursus startte om 18.30u) stroomden dan toch de eerste cursisten binnen, even later gevolgd door de leerkracht zelf. Na nog wat administratieve formaliteiten was het uiteindelijk 18.45u voorbij voordat we goed en wel met de les konden starten.

Uit de korte voorstellingsronde bleek dat elke deelneemster uit een ander land kwam: Irak, Tunesië, Moldavië, Rusland, Bulgarije, Jamaïca, België en de leerkracht kwam uit Colombia. De meeste deelnemers waren op het eerste gezicht zo’n vijftien jaar ouder dan ikzelf. Ik verwachtte dan ook geen al te pittige les en begon al spijt te krijgen dat ik gekomen was. Maar hey, dat vurige Colombiaanse bloed valt niet te temmen. De lesgeefster vloog er goed in en de les was behoorlijk stevig. Ik kon goed mee, omdat een deel van de basispassen van de salsa gebruikt werden en ik in het verleden al wat gelijkaardige cursussen waarbij fitness en muziek gecombineerd worden, gevolgd heb. De andere dames hadden duidelijk meer moeite om het ritme en de danspassen te volgen en sommigen moesten tussendoor zelfs even gaan zitten. Maar niemand die daarom maalde, het was duidelijk het plezier dat primeerde. En plezier hadden we!

De cursus duurde een kwartiertje langer dan gepland, zodat ik net op tijd thuis was om mijn online cursus fotografie die om 20u startte, te kunnen meepikken. Deze eerste les smaakt wat mij betreft alvast naar meer. Al heb ik zo het gevoel dat er volgende week een gedeelte van de dames zal afhaken. 😉

Stress

Ik ken in mijn omgeving wel wat mensen die voor kortere of langere periodes werkloos geweest zijn. En uit hun verhalen wist ik natuurlijk hoezeer dit op hun woog en hoe elke afwijzing aan je zelfvertrouwen knauwt. Maar ik moet toegeven dat ik de impact van het werkloos zijn, schromelijk onderschat heb, nu ik me zelf in deze situatie bevindt. ‘t Is eigenlijk vreemd, toen ik nog voltijds werkte, keek ik uit naar deze periode: even nietsdoen en op adem komen tussen twee jobs in. Het leek me dat ik zo’n tijdelijke rustpauze goed zou kunnen gebruiken na zoveel hectische jaren.

Ik heb dan ook bewust gewacht met solliciteren tot ik definitief naar Zwitserland verhuisd was, begin september. Kwestie van mezelf even een break te gunnen. Wat ik helemaal niet had zien aankomen was het feit dat werkloos zijn zo hard op mijn gemoed weegt. Ik probeer me met zoveel mogelijk dingen bezig te houden en hobby’s op te pikken die ik de laatste jaren verwaarloosd heb, zoals sporten en lezen, maar eigenlijk drukt het feit dat ik nog geen job heb, heel erg op me. Ik lig er ‘s nachts zelfs wakker van en dat is behoorlijk uitzonderlijk, want ik slaap normaal gezien als een roosje. Slaapgebrek maakt bovendien dat je alles wat donkerder ziet dan normaal en dan komen boodschappen dat ik minstens een half jaar moet rekenen om aan een job te geraken, net wat harder aan.

Blijkt dat ik niet gemaakt ben om thuis te zitten en niks te doen, ik moet me nuttig kunnen voelen, bezig kunnen zijn, een bijdrage aan de maatschappij kunnen leveren,… Enfin ja, achteraf gezien, trek ik de conclusie dat ik helemaal geen break nodig had, maar misschien gewoon nood aan verandering? En dat ik de zoektocht naar werk hier in Genève veel vroeger had moeten aanvatten, dat ook.

Testrit met mijn nieuwe fiets

Deze vrijdag arriveerde mijn fiets met de post. Meteen goed voor het grootste postpakket dat ik ooit ontvangen heb. Ik vermoed dat de concierge in ons gebouw het pakket in kwestie ontvangen heeft, want het stond opeens automagically voor onze deur op het derde verdiep.

IMG_5993[1]

Mijn vriend was zo enthousiast dat hij de vrijdagavond meteen de fiets in mekaar zette. En ik moet toegeven, het is echt een mooie fiets. Mat zwart met een korfje vooraan om boodschappen in te doen en een handige draaiversteller (ok, ik beken, ik heb opgezocht hoe zo’n ding om de versnellingen te bedienen, heet).

Zaterdag had ik wegens Pop In Mixed geen tijd om mijn nieuwe fiets uit te proberen, maar zondagnamiddag was het schitterend fietsweer en trok ik mijn wielrennersbroek aan voor een eerste testrit. Die broek was absoluut een must om mijn weke delen te beschermen, want ik heb al een tijd niet meer gefietst. 😉

We besloten een stukje van Route 46 die helemaal rond het meer van Genève loopt, te verkennen. Het eerste stuk van de route was niet echt aangenaam, omdat we langs een grote weg moesten fietsen, niet echt de pittoreske fietsroute waarop ik had gehoopt. Vanaf Bellevue konden we de grote weg gelukkig achter ons laten. We fietsen ongeveer tot aan Versoix en vonden het toen welletjes voor een eerste testrit. More to come!

Oja, onderweg kwamen we langs de UN gebouwen alwaar een kleine groep Spanjaarden vreedzaam protesteerde tegen de onafhankelijkheid van Catalonië.

IMG_6019

IMG_6023

IMG_6024

IMG_6025

Lunch bij Saveur & Passion

Donderdagmiddag hadden mijn vriend en ik een lunchafspraak met de vriendin die ook voor het Blue Brain Project werkt. Sinds we in Genève wonen, hebben we onze restaurantbezoeken drastisch teruggeschroefd. Genève is nu eenmaal een heel dure stad en voorlopig moeten we zien rond te komen met één loon, waarvan al een flinke hap naar de veel te hoge huurprijs van ons appartementje gaat. Maar zo nu en dan een verzetje mag wel eens en lunchen is vaak de ideale manier om een restaurantje mee te pikken en de uitgaven tegelijkertijd binnen de perken te houden.

Dus spraken we af in restaurant Saveur & Passion, niet al te ver van de werkplek van mijn vriend. Voor mij was het een stevige wandeling, maar de herfstzon zet hier in Genève nog altijd haar beste beentje voor en een stevige wandeling is goed voor lijf en leden. De lunchmenu van Saveur & Passion was echt een schot in de roos. Voor slechts 18 CHF kregen we een tomatensoepje met gember en vervolgens een stevige portie vis met knolgroenten voorgeschoteld. Echt één van de betere maaltijden die ik al in Genève gegeten heb. Het gezelschap van onze vriendin zorgde daarbij voor dubbel zoveel plezier.

IMG_5960

IMG_5963

Na de maaltijd liep ik nog even mee naar het kantoorgebouw van mijn vriend (een indrukwekkend modern gebouw bijna volledig opgetrokken uit glas) en wierp ik een blik op de cafetaria waar hij bijna dagelijks eet. Daarna nam ik afscheid en besloot ik nog wat van het schitterende herfstweer te profiteren. Mijn wandeling bracht me via het Parc de La Perle du Lac naar de oevers van het meer van Genève. De hemel was onwezenlijk blauw en er zaten veel mensen op een bankje in het zonnetje te genieten. Ik spotte zelfs enkele zonnekloppers in zwemkledij aan de rand van het meer. En dat in oktober! Straf.

Ik laat jullie meegenieten van mijn wandeling (let op slechte kwaliteit iphone foto’s):

IMG_5959

IMG_5967

IMG_5969

IMG_5974

IMG_5975

IMG_5976

IMG_5984

IMG_5988

Hopelijk blijft deze Indian summer nog even duren.

Eerste keer: Mundo Lingo

Elke dinsdag vindt er in Genève een Mundo Lingo bijeenkomst plaats in de Ethno bar. Bedoeling van de bijeenkomsten is op een informele manier met een drankje in de hand je talen te oefenen. Het concept is simpel: je krijgt een aantal stickers met vlaggen waarmee je op je kledij kan aangeven welke talen je beheerst. Je moedertaal plak je helemaal bovenaan, daaronder plak je de taal die je het beste beheerst (na je moedertaal) en zo ga je verder het rijtje af. Vervolgens ga je op zoek naar iemand die de taal spreekt die jij wil oefenen. Bij voorkeur natuurlijk een native speaker zodat je niet mekaars fouten overneemt. 😉

De Ethno bar ligt op nog geen kwartiertje stappen van ons appartementje. Deze dinsdagavond hadden we geen plannen, dus besloten we even binnen te wippen om te kijken of het concept ons beviel. Het leek mij een beetje onnozel om met negen vlaggen rond te lopen (die klevers bleven sowieso al moeilijk hangen), dus beperkte ik mij tot mijn moedertaal, Frans, Engels, Spaans, Duits en Italiaans. Ik verwachtte ook niet echt Japanners of Koreanen tegen het lijf te lopen. Bij voorkeur wilde ik graag wat Spaans oefenen, maar we vonden niet zodadelijk aanwezigen die als moedertaal Spaans hadden. Veruit de meeste aanwezigen hadden Frans of Engels als moedertaal, een verlopen gelopen Nederlander niet meegerekend. Mijn Italiaanse vlag raakte ik al na een paar minuten kwijt, maar geen erg, veel Italianen had ik toch nog niet gespot. Het kwam er dus op neer dat ik het merendeel van de avond Frans en Engels sprak, niet echt waarvoor ik naar ginder was afgezakt, maar het was sowieso gezellig om onder de mensen te zijn.

Uiteindelijk sprak ik nog een paar zinnetjes Spaans tegen een Franstalig meisje, maar het was duidelijk dat ze al snel niet meer kon volgen. Het leukste was de ontmoeting met een Pool en een Japanner (jawel, dus toch!). Bij de Pool haalde ik de tien woorden Pools (proszę rachunek) uit de kast die ik kende, maar de Japanner was danig onder de indruk van ons Japans. Altijd leuk om te kunnen babbelen over het land van de reizende zon!

Het leven van een werkzoekende

Ondertussen ben ik net iets meer dan een maand werkloos. Ik probeer elke werkdag een sollicitatie de deur uit te krijgen, maar dat is niet altijd even gemakkelijk. In Londen had ik daar niet echt de tijd voor en er zijn ook niet altijd vacatures die me aanspreken. Ik probeer zo ruim mogelijk te solliciteren, ook als mijn profiel niet volledig voldoet aan wat gevraagd wordt. Je weet immers nooit. Een bevriend koppel ingenieurs waarschuwde me dat het wel eens meer dan zes maanden zou kunnen duren voordat ik een job zou vinden. Toen ik dat hoorde, moest ik toch even slikken. Voorlopig beperk ik me tot vacatures in Genève, maar als ik niet snel reactie krijg, ga ik mijn actieradius verruimen. Het openbaar vervoer is in Zwitserland geweldig goed en ik vind het niet erg om ‘s ochtends en trein of de bus (of allebei) te nemen. Uiteindelijk kunnen we ook nog altijd verhuizen naar een plek dichter bij het werk. ‘t Is niet dat we erg gehecht zijn aan onze huidige verblijfsplek.

Ik moet wel toegeven dat het leven als werkloze me zwaarder valt dan gedacht. Ik mis het ritme van een gewone werkdag en het sociale contact en de babbels met de collega’s. Niet dat ik niet genoeg zaken heb om me bezig te houden. Integendeel, ik heb hier nog een ellenlang lijstje liggen van artikels die ik wil schrijven voor tripadvisor over foto’s die ik nog moet verwerken. Maar zo de ganse dag op je eentje, dat begint snel tegen te steken, ondanks de mooie omgeving die als verstrooiing kan dienen. Ik besef dat ik alvast niet geschikt ben om een beroep uit te oefenen van thuis uit. Geef mij maar een landschapsbureau! 😉

Ik denk dat ik de komende dagen mijn werkomgeving ga verleggen naar een bibliotheek of zo. Kwestie van wat meer tussen de mensen te zitten. Daarvoor hebben ze laptops uitgevonden, nietwaar? 😉

Les Gèants op bezoek in Genève

Dit weekend stond Genève volledig in het teken van het bezoek twee reuzinnen. Een kleine reuzin en een oma-reuzin. Yep, dezelfde die nog niet zo lang geleden wereldstad Antwerpen aandeden. 😉

Drie dagen lang konden de inwoners van Genève en omstreken genieten van dit poëtisch spektakel. En genieten heb ik alvast met volle teugen gedaan. Momenteel kunnen we hier in Genève nog steeds profiteren van een mooie nazomer. Zaterdag was even een mindere dag met vanaf de namiddag regen, maar deze zondag was mooi zacht en vorige vrijdag was het zelfs zo warm dat een mens zou denken dat de zon zich van seizoen vergist had.

Gelukkig had ik vrijdag uitgekozen om de reuzen te gaan bekijken, ervan uitgaande dat er die dag wat minder volk zou zijn. Het mooie zonnige weer had de mensen er echter blijkbaar toe aangezet om verlof te nemen of alleszins vroeger te stoppen met werken, want de mensen stonden rijen dik langs het parcours van de reuzen. Op flipflops, met mijn fototoestelrugzak op de rug en mijn fototoestel rond mijn nek baande ik me een weg door de menigte, in een poging de reuzinnen zo goed mogelijk vast leggen. Ik was duidelijk niet de enige die dit unieke schouwspel wilde capteren voor de eeuwigheid. Nog nooit zoveel smartphones tegelijkertijd de lucht zien ingaan (letterlijk, niet figuurlijk).

Het was zo warm dat het zweet gutste van de gezichten van de reuzenbegeleiders en vrijwilligers. Na la Grand-Mère bijna een ganse namiddag gevolgd te hebben, tot het mens een welverdiende siesta nam, laste ik een kleine rustpauze in op het groene gras van een parkje. Het ideale moment om wat beelden te delen met mijn instagram volgers.

IMG_2310

IMG_2317

IMG_2332

IMG_2385

IMG_2396

Na wat uitgerust te zijn, sprak ik af met mijn vriend, zodat hij een stukje van het parcours van la Petite Gèante kon meepikken. Hij kwam rechtstreeks met de fiets van zijn werk. Na meer dan een halve dag op pad geweest te zijn, vond ik het echter welletjes en keerden we samen terug naar ons stekje om aldaar een rustige avond door te brengen.

IMG_2410

IMG_2411